กระทั่งถึงเวลาหกโมงเย็นของอีกวัน แดดอ่อนของยามเย็นทอดตัวเฉียงผ่านกิ่งไม้ริมถนน ท้องฟ้าอาบไปด้วยสีทองอมชมพู อคินขับ พอร์ช คาเยนน์ รุ่นใหม่ล่าสุดมาจอดหน้าบ้านสองชั้นของอิงอิงที่อยู่ห่างจากบ้านของเขาแค่สองซอย เสียงใบไม้ไหวเบาๆ คลอไปกับเสียงนกร้องแผ่วๆ ราวกับช่วยบรรเลงฉากแห่งความสงบทันทีที่ลงจากรถ เห็นแม่ของอิงอิงที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งไม้หน้าบ้าน เขาก็รีบยกมือไหว้ ส่วนแม่ของเธอก็ยกมือไหว้รับไหว้อย่างเป็นกันเอง“ดูสิใครมา หล่อเหมือนเดิมเลยนะอคิน”“ม้าชมผมอีกแล้ว ผมไม่ได้หล่อขนาดนั้นหรอกครับ”“นี่ถ้าม้าไม่รู้ว่าเราชอบผู้ชายนะ ม้าจะคิดว่าอคินกับอิงอิงเป็นแฟนกันแน่ๆ ตัวติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋ซะอีก”อคินหัวเราะแหะๆ เสียงหัวเราะนั้นเจือความเก้อเขินอย่างชัดเจน เขายกมือข้างหนึ่งเกาหลังคอเบาๆ ท่าทางเต็มไปด้วยความกระดากปนขำ ที่ได้ยินคำแซวจากผู้ใหญ่ซึ่งรู้จักเขามานาน รอยยิ้มบนใบหน้าเขานั้นไม่ใช่เพียงเพราะคำชม หากแต่เป็นเพราะความอบอุ่นที่โอบล้อมอยู่ในช่วงเวลาเรียบง่ายตรงหน้า“แหม...ม้าครับ ผมกับอิงสนิทกันนานแล้วครับ ม้ายังไม่ชินอีกเหรอ”แม่ของอิงอิงหัวเราะน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเชื้อเชิญให้เขาเข้า
Last Updated : 2026-02-16 Read more