All Chapters of เพื่อนเกย์สอนกาม: Chapter 161 - Chapter 169

ไอหมอกจางๆ ยามเช้าปกคลุมไปทั่วลานกางเต็นท์เขาใหญ่ อากาศเย็นจัดจนต้องขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ทว่าภายในเต็นท์หลังหนึ่งกลับอบอุ่นจนเกือบร้อนด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนสองคนที่นอนกอดก่ายกันแนบแน่นพรีมรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน เธอลืมตาโพลงในอ้อมกอดแข็งแกร่งที่คุ้นเคย ศีรษะทุยหนุนอยู่บนท่อนแขนล่ำของพอล ใบหน้าของเธอซุกอยู่ที่แผงอกกว้าง สูดดมกลิ่นกายชายหนุ่มที่ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆหญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคนขี้เซาที่ยังหลับสนิท พอลในยามหลับดูไร้พิษสง ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ปากเผยอออกนิดๆ และมีคราบน้ำลายยืดที่มุมปากดูตลกพิลึก พรีมหลุดขำออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงภาพสัตว์ป่าที่ดุร้ายและเร่าร้อนเมื่อคืน ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายที่กระแทกกระทั้นเธอจนแทบสลบคาอก กับผู้ชายที่นอนน้ำลายยืดคนนี้จะเป็นคนเดียวกัน“อือ...”พอลเริ่มขยับตัว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนรำคาญแสงแดดที่เริ่มส่องเข้ามา เขาบิดขี้เกียจไปมาจนกระดูกลั่นกร๊อบ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเจอกับหน้าหวานๆ ของพรีม“แอบมองหน้าฉันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย หลงเสน่ห์ผัวเก้งคนนี้แล้วล่ะสิ” พอลถามเสียงงัวเงีย แต่สรรพนามและความปากจัดเริ่มกลับมาทำงานทันทีที่ตื่น“หลงตายล่ะ น

แต่หารู้ไม่ว่าลับหลังคนอื่น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันก้าวข้ามคำว่าเพื่อนไปนานเป็นปีแล้วอย่างเช่นในห้องเรียนที่เขากับเธอต้องเรียนคลาสเดียวกัน ขณะที่อาจารย์กำลังบรรยายอยู่หน้าห้อง พอลมักจะแอบสอดมือเข้าไปใต้โต๊ะเพื่อกุมมือพรีมเอาไว้ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หลังมือเธอเล่นเพลินๆ บางครั้งก็นึกสนุกแกล้งเอามือวางบนหน้าขาเธอแล้วลูบสูงขึ้นจนพรีมสะดุ้งต้องรีบตะครุบมือเขาไว้ หน้าแดงก่ำทำตัวไม่ถูกหรือในลิฟต์คณะที่คนแน่นขนัด พอลมักจะยืนซ้อนหลังพรีมแล้วโอบเอวไว้เพื่อกันไม่ให้คนอื่นมาเบียด แต่พอจังหวะที่คนทยอยออกจนเหลือกันแค่สองคน เขาก็จะฉวยโอกาสก้มลงหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ หรือขบเม้มใบหูเธอเบาๆ ให้พรีมขนลุกซู่เล่นๆ ก่อนประตูลิฟต์จะเปิดความตื่นเต้นแบบลับๆ นี้กลายเป็นสีสันในชีวิตคู่ของพวกเขา เป็นความสุขเล็กๆ ที่รู้กันแค่สองคนกระทั่งช่วงสอบไฟนอลมาถึง บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด นักศึกษาปี 4 ต่างวุ่นวายอยู่กับโปรเจกต์จบ และการอ่านหนังสือสอบตัวสุดท้ายเฉกเช่นคู่ผัวตัวเมียที่ซุ่มอ่านหนังสือที่คอนโดของพรีม กองชีทและหนังสือเรียนตั้งตระหง่านอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องนั่งเล่น พรีมกำลังนั่งขมวดคิ

แสงแดดจ้าในช่วงบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมากระทบยอดตึกสูงของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง บรรยากาศภายในรั้วมหาวิทยาลัยในวันนี้คึกคักและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เหล่าบัณฑิตจบใหม่ในชุดครุยวิทยฐานะสีดำขลิบทองเดินขวักไขว่กันไปมา รอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความสำเร็จดังก้องไปทั่วบริเวณพรีมยืนโพสท่าถ่ายรูปอยู่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ ใบหน้าสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตด้วยฝีมือช่างแต่งหน้าชื่อดังขับเน้นให้เธอดูโดดเด่นราวกับดารา ผมยาวสลวยถูกม้วนเป็นลอนคลื่นสวยงามทิ้งตัวลงมาคลอเคลียไหล่ลาดเนียน“สวยมากเลยพรีม จิกกล้องอีกนิด เอียงคออีกหน่อย อือๆๆ ค้างไว้ท่านั้นแหละ” เสียงสั่งการจากช่างภาพกิตติมศักดิ์อย่างพอลดังขึ้นไม่หยุด พอลในวันนี้อยู่ในชุดครุยที่สวมทับชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบ ผมที่เคยปล่อยเซอร์ถูกเซ็ตเปิดหน้าผากโชว์เครื่องหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรแม้จะอยู่ในชุดที่ดูภูมิฐานและเป็นทางการ แต่จริตการกำกับท่าทางของเขาก็ยังคงความเยอะในแบบฉบับเจ๊พอลลีนไม่มีเปลี่ยน“พอก่อนพอล! ฉันเมื่อยแก้มจะแย่แล้วเนี่ย ยิ้มจนเหงือกแห้งแล้วด้วย” พรีมบ่นอุบ ยกมือพัดหน้าตัวเองระบายความร้อน“อดทนหน่อยสิยะ! วันรับปริญญามีแค่ครั้งเดียวนะ รู

“หืม นี่คืออะไรเหรอ?”“ของขวัญวันเรียนจบ...เปิดดูสิ”พรีมหยิบซองนั้นมาเปิดออกดูอย่างระมัดระวัง ภายในบรรจุเอกสารภาษาอังกฤษหลายแผ่น เธอหยิบใบแรกขึ้นมาอ่าน ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตกตะลึงเพราะนี่คื ใบสมัครเข้าศึกษาต่อระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังในสหรัฐอเมริกาที่เธอฝันอยากจะไปเรียน โดยมีชื่อ นางสาวพีรยา พิมพ์ไว้เรียบร้อยในใบสมัคร“พอล...นี่มัน...” เสียงพรีมสั่นเครือ น้ำตาแห่งความดีใจเอ่อคลอเบ้า “แก...แกทำให้ฉันเหรอ”“อื้อ” พอลพยักหน้า ยิ้มอบอุ่น “ฉันแอบไปหาใบสมัครเตรียมไว้ให้แกมาสักพักแล้ว เห็นแกบ่นว่าอยากไปเรียนต่อแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง ฉันเลยจัดการให้ นี่คือใบสมัครมหาลัยที่แกอยากเรียน สาขาที่แกอยากเรียน ทีนี้ก็เหลือแค่ต้องสอบโทเฟล (TOEFL) ให้ผ่านตามเกณฑ์ แล้วก็ขอจดหมายแนะนำจากอาจารย์เท่านั้นแหละ”พรีมพูดไม่ออก ความตื้นตันใจจุกอยู่ที่คอหอย เธอไม่คิดว่าพอลจะจำความฝันเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอเคยเปรยไว้เมื่อหลายปีก่อนได้ และใส่ใจถึงขนาดลงมือทำให้มันเป็นจริงแต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษอีกแผ่นที่ซ้อนอยู่ด้านหลัง...เป็นใบสมัครของมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่ชื่อผู้สมัค

“ไม่ต้องกลัว...ฉันอยู่นี่” พอลกระซิบ พลางดึงมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบาๆ สัมผัสนุ่มนวลทำให้พรีมคลายความกังวลลงได้มากกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ไฟในห้องโดยสารหรี่ลงเพื่อให้ผู้โดยสารพักผ่อน ผู้คนส่วนใหญ่เริ่มหลับใหลเข้าสู่ห้วงนิทรา บรรยากาศเงียบสงบพอลที่นั่งดูหนังอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็ขยับตัว ปลดเข็มขัดนิรภัยออก แล้วโน้มหน้ามาหาพรีมที่กำลังนั่งเล่นเกมในมือถือ“พรีม...” พอลเรียกเสียงกระเส่า แววตาเป็นประกายวิบวับในความมืด“หืม...มีอะไร หิวเหรอ?”“หิว” พอลตอบสั้นๆ สายตาโลมเลียไปที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ “แต่ไม่ได้หิวข้าว...”“พอล อย่าบอกนะว่า...” พรีมหน้าแดงซ่านเมื่อรู้ความหมายแฝงพอลยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาโน้มหน้าลงมากระซิบที่ข้างหูเธอให้ได้ยินกันแค่สองคน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ“ตอนนี้คนบนเครื่องหลับหมดแล้ว...แอร์ก็ไปพัก...ห้องน้ำด้านหลังว่างอยู่” มือหนาเริ่มซุกซน ลูบไล้ต้นขาของพรีมภายใต้ผ้าห่มสายการบินที่คลุมโปงอยู่ “เรามาลอง Mile High Club[1] กันดูไหม ฉันอยากลองมานานแล้ว” “บ้าหน่าพอล! ทะลึ่ง! เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก” พรีมตาโต ฟาดมือลงบนแขนล่ำๆ ของเขาดังเพียะ“ไม่มีใครรู้หรอก...ถ้าแกไม่ครางเสี