Lahat ng Kabanata ng I LOVE YOU DANGEROUSLY: Kabanata 11 - Kabanata 20

ESMERALDA "Gusto kong malaman saan tayo pupunta? Saan mo ako dadalhin?" lakas loob ko nang tanong dahil hindi sana ako magtatangka tumakas kundi dahil kay Papa. Nababahala akong hindi ko na ito makikita pa, lulan na kami ng isang itim na sasakyan at hanggang ngayon nakaalis na kami lahat lahat hindi pa rin niya ako sinasagot. "Far from this city," he just simply answered me, pero mas lalo lang nitong binuhay ang kagustuhan kong malaman! "Where—" Pero agad din akong natigilan nang tingnan niya ako buhat ng matalas niyang tingin na nakapagpatahimik sa 'kin. "One more question, I'll push you out of the car while it's still running," he warned me kaya napapirmi ako. Hanggang ngayon masakit pa ang leeg at katawan ko sa ginawa niya sa akin kanina bago kami umalis ng bahay, tapos ngayon nagbabanta siya ihuhulog naman ako sa sasakyan habang tumatakbo ito? Nakagat ko na lang ang ibaba kong labi, ang sama-sama ng loob ko at namimigat na ang dibdib ko dahil punong-puno na ako sa kahayupan

ESMERALDA Ipinakita niya sa akin ang magiging bago naming kwarto, how I wish I was separated from him, but I know be wouldn't allow that. Nilibot ko ng tingin ang bawat sulok ng kwarto, it feels cozy and comfy, iyung kasama ko lang ang hindi ako komportable. "This will be our new bedroom," he said lazily, obviously hindi naman na kailangan pa sabihin kaya lihim na lang akong napairap. Pinaakyat na rin niya sa isa sa mga tauhan niya ang mga gamit namin, wala naman akong lakas na ayusin ngayon dahil parang ayokong ilabas ang mga gamit ko sa maleta. Na naman. Baka sa susunod maglipat bahay na naman kami? Sabihin niya lang sa akin ng mas maaga para naman nakakapag-adjust ako at asar na lang akong muling napairap. "Can I take a rest?" I want to rest from all his bullsh*tness kahit sandali lang," pati pagtulog kailangan ko ihingo ng permiso. Pero hindi ako nagbibigay salitang ikalulugod niya at umaasa na lang na kahit sandali iwan muna niya ako nang makapagpahinga. Tumango siya

VIHAAN SULLIVAN I came home late to my new house due to work meetings, I feel tired and want to rest, it's already 1:00 in the morning when I get home, and my mind is occupied by her the whole day. Did she eat when I wasn't around? I walked upstairs expecting to see her sleeping, and the two guards saw me walking way to the bedroom and greeted me. "Good morning, Sir," they said in chorus. Parehong gumilid ang mga ito binigyang daan ako pero bago ako pumasok sa loob binalingan ko sila habang nakapamulsa ng isang kamay lang. "What did she do when I wasn't around? Did she do hysterical things?" I asked for a report but they just shook their heads. "Hindi, Sir. Tahimik ho sa loob pero sinubukan niya lumabas kanina nakita niya lang na may bantay at armado kami kaya hindi na rin siya nagtangka o nagpumilit." Pagak lang akong natawa, ngumisi at hilot ng noo. "Alright, great job. Both of you can rest now," I dismissed them. They bowed their heads and left. Pumasok na ako sa loob

ESMERALDA "Let me think about it," tipid niyang isinagot sa lahat ng sinabi ko kaya napaawang na lang ang bibig ko. Ang dami ko sinabi, iyon lang? Pero ano pa nga bang aasahan ko eh pusong bato nga pala 'to! Dumistansya na rin siya sa akin sa wakas kanina pa ako hindi makahinga dahil sobrang dikit niya, at umayos na rin naman siya ng tayo at nagpamulsa. Pero sandali rin akong napaisip mukang mas mabuti na ang sinabi niyang pagiisipan niya na muna kaysa naman nagpapatuloy ang ganitong set up na ikakabaliw ko sa pag-lipas pa ng ilang raw. Sana maisip niyang napaka-hirap nito para sa akin, pero natigilan ako sa sunod niyang sinabi at napatingala sa kanya. "In one condition." May pa kundisyones pa. "What condition?" sabik ko naman tanong pero sa loob-loob ko medyo kinakabahan pero iba ang sinabi niya. "Ask me first kung hindi ba ako nahihirapan pakisamahan ka, you know what? You're such a f*cking brat and you're causing me a headache." Napanganga naman ako sabay pagak na

THIRD PERSON'S POV Natatawa na lang si Vihaan na pinabalik si Esme sa loob ng kwarto at kahit na labag sa loob ay napilitan siya nitong sundin pero padabog. Sinundan niya naman papasok at siya nang nag-sara ng pinto at hinarap niya ito nang nakahulikipkip. "Nagdadabog ka?" tanong niya na ikinapitlag ng dalaga dahil hindi alam na sumunod siya kaya nang humarap sa kanya ay halatang nagulat. "Bakit ka nga ba nandito buong araw? Wala ka bang trabaho?" Tila ipinagtatabuyan siya kaya pagak pa siyang napatawa. "You don't want me here, huh?" Pasalamat ang babaeng ito maganda ang timpla niya. "Kahit bahay ko ito," dagdag pa niya kaya napatiim bagang na lang si Esme kasabay ng paghalukipkip din. "Hindi naman sa ayaw... hindi lang ako sanay na nandidito ka dahil palagi ka namang wala." Sinabayan pa ng irap tila nagdadamdam. Kaya natigilan si Vihaan nang may mahimigan siyang kakaiba sa tono ng boses nito na tila naghahanap... if that's the right term. "Do you want my full attention