Semua Bab กลับมาครั้งนี้ข้าขอเปลี่ยนชะตาเพื่อทวงแค้น: Bab 71 - Bab 80

ความรู้สึกบางอย่างเริ่มเกาะกุม 1.2เมื่อเวลาผ่านไป ความจริงที่ถูกบิดเบือนก็กลายเป็นสิ่งที่ยากที่จะเปิดเผย ผู้คนในราชสำนักและราษฎรยังคงเชื่อว่าองค์ชายหกเป็นผู้กระทำผิด ความสัมพันธ์ระหว่างฉู่อ๋องกับองค์ชายหกก็ไม่อาจฟื้นฟูได้ความเจ็บปวดและความขมขื่นที่เกิดขึ้น ก็ยิ่งทำให้ความขัดแย้งในราชวงศ์รุนแรงในที่สุดแผนการขององค์รัชทายาทก็สำเร็จตามที่เขาต้องการ เขาได้กำจัดทั้งฉู่อ๋องและองค์ชายหกออกจากเส้นทางอย่างสมบูรณ์ฉู่ตงฟางเอื้อมมือไปแตะมือของหลินซูหนานที่กำแน่นและชื้นเหงื่อไปหมดเบา ๆ เขาเรียกนางด้วยความเอื้ออาทร“ซูหนาน เจ้าเป็นอะไรหรือ”เสียงเรียกที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้หลินซูหนานหลุดออกจากภวังค์ในอดีต นางสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองหน้าท่านอ๋องที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนนางก้มลงมองที่ขาของเขาที่ยามนี้ยังไม่ได้พิการ ก่อนที่นางจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อนางนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติก่อน ที่เขาต้องกลายเป็นคนพิการ พลันความกลัวก็เข้ามาเกาะกุมจิตใจอีกครั้งหลินซูหนานไม่กล่าวอะไร แต่สีหน้าที่ซีดเซียวและแววตาที่ไม่สบายใจของนาง ไม่สามารถหลบสายตาของฉู่ตงฟางไปได้ เขาจึงถามย้ำอีก

ถูกลอบทำร้าย 1.2ฉู่ตงฟางมองลึกลงไปในดวงตาของหลินซูหนาน เขาสามารถรับรู้ถึงความไม่แน่ใจและความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ในนั้น เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “ขอให้เจ้าเชื่อใจข้า รอข้ากลับมาจากต่างแคว้น แล้วข้าจะหาทางจัดการปัญหานี้ให้เจ้าเอง”คำกล่าวของฉู่อ๋องเป็นเหมือนแสงสว่างที่คอยนำทางให้กับหญิงสาว ความอบอุ่นในหัวใจทำให้นางรู้สึกสงบลง คล้ายว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น สายตาของทั้งสองมองสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง จนหลินซูหนานรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นรัวมันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นในใจของหลินซูหนาน ที่ผ่านมานางไม่เคยรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นเช่นนี้ และยิ่งเมื่อท่านอ๋องอยู่ใกล้ ๆ ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น นางเริ่มรู้สึกว่าท่านอ๋องไม่เพียงแค่เป็นบุรุษที่มีคุณธรรมสูงส่งเท่านั้น แต่เขายังเป็นคนที่เข้าใจผู้อื่นอย่างแท้จริงการเดินทางขององค์ชายหกและฉู่ตงฟางไปยังต่างแคว้นนั้นเต็มไปด้วยความหวังและความตึงเครียด ทั้งสองยังคงรักษาท่าทีด้วยการแสดงว่าไม่ถูกคอกันไว้ เพื่อไม่ให้ผู้ติดตามที่อาจจะเป็นคนขององค์รัชทายาทเกิดความสงสัย แม้จะเดินทางไปด้วยกัน แต่ไม่เคยมีคำกล่าวหรือการแลกเปลี่ยนสาย

ได้รับบาดเจ็บสาหัส 1.2หลินซูหนานนั่งอยู่ในห้องของตน จิตใจนางไม่อาจสงบลงได้ ความวิตกกังวลจนกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ทำให้ร่างกายนางรู้สึกอ่อนแอ นางพยายามกินข้าว แต่ทุกครั้งที่นำอาหารเข้าปาก กลับรู้สึกเหมือนสิ่งนั้นติดอยู่ในลำคอ ไม่อาจกลืนลงไปได้ ความรู้สึกเสียใจกัดกินใจนางอยู่ตลอดเวลา นางไม่คิดเลยว่าในที่สุดแล้วเขาต้องเจอกับโชคร้ายเช่นนี้หลินเจิ้งหานเริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของบุตรสาว เมื่อครั้งก่อนหลินซูหนานมักจะยิ้มแย้มสนุกสนาน และเต็มไปด้วยพลังตามวัย แต่ยามนี้นางกลับดูซูบเซียวและเศร้าหมอง ความเครียดในสายตาของนางเป็นที่ชัดเจน จนเขาต้องตั้งคำถามในใจ เกี่ยวกับสาเหตุที่ทำให้นางเป็นเช่นนี้นอกจากนี้ข่าวลือที่แพร่กระจายเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างหลินซูหนานกับฉู่อ๋อง ที่เขาได้ยินมาก็ทำให้เขาเริ่มเข้าใจว่าความรู้สึกที่บุตรสาวของตนมีต่อท่านอ๋องนั้นอาจจะลึกซึ้งมากกว่าที่เขาคิดหลินซูหนานมักจะนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ โดยที่มีอาการจิตใจเหม่อลอยอยู่ในความคิดของตน นางจดจ่ออยู่กับข่าวร้ายที่ได้ยินและเฝ้าแต่เสียดายที่ไม่ได้บอกเขาไปตามตรง ‘หากเพียงแต่จะมีโอกาสให้ข้าได้พบเขาอีกครั้ง ถ้าเพียงแ

ใจที่ร้อนรน 1.2หลินเจิ้งหานตอบกลับมาอย่างหนักใจพร้อมกับแจ้งข่าวเรื่ององค์รัชทายาทด้วย“เช่นนั้น นี่ไม่ใช่ว่าองค์รัชทายาทเป็นคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้หรือเจ้าคะ ถึงถูกฝ่าบาทกักบริเวณ” นางเองก็ได้ยินเรื่องขององค์รัชทายาทถูกกักบริเวณก็แปลกใจไม่น้อย จึงถามไปตรง ๆหลินเจิ้งหานมองบุตรสาวด้วยสายตาที่แสดงถึงความห่วงใยและห้ามปรามด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด“อย่ากล่าวมากไป เรื่องนี้หาใช่เรื่องที่จะตั้งข้อสงสัยกันเล่น ๆ ไม่ หากไม่มีหลักฐานแล้วล่ะก็ หัวของเจ้าอาจจะหลุดจากบ่าได้”“เจ้าค่ะ” หลินซูหนานตอบเบา ๆหลินซูหนานเข้าใจความหมายที่บิดาสื่อเป็นอย่างดี นางรู้สึกมั่นใจว่าบิดาต้องรู้อะไรบางอย่างเป็นแน่ แต่เลือกที่จะไม่บอกให้นางฟังอย่างเปิดเผย และนางเชื่อว่าสิ่งที่นางคิดถูกต้องแล้ว เพราะถ้าหากว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉู่อ๋องรวมถึงองค์ชายหกไม่เกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาท เขาย่อมไม่มีทางถูกลดทอนอำนาจเช่นนี้ได้“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงข้า แต่ข้าต้องการรู้ความจริงไม่ว่าเรื่องนี้จะอันตรายเพียงใดก็ตามเจ้าค่ะ” หลินซูหนานเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ นางอย่างมั่นใจจริง ๆหลินเจิ้งหานถอนหายใจคราหนึ่ง ก

พบหน้ากันอีกครั้ง 1.2กลับกลายว่ายามนี้เป็นฉู่ตงฟางเป็นฝ่ายกล่าวปลอบหลินซูหนานอย่างอ่อนโยนเขาเอื้อมมือไปจับแก้มนุ่ม แล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้นางอย่างนุ่มนวล ทั้งสองมองหน้ากันอย่างเงียบงัน ก่อนที่ฉู่ตงฟางจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อนว่า“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ในช่วงที่ข้าไม่อยู่”หลินซูหนานสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วตอบด้วยเสียงอันแผ่วเบา“ข้าอยู่สุขสบายดีเจ้าค่ะ ระหว่างที่ท่านไม่อยู่ ข้าได้ส่งคนไปสืบข่าวมาหลายเรื่อง ตามที่ข้าเขียนเล่าให้ท่านฟังในจดหมาย และยามนี้องครักษ์เงาน่าจะมารายงานข้อมูล ที่ข้าได้รับมาให้ท่านฟังหมดแล้ว สิ่งที่องค์รัชทายาทและพรรคพวกของเขาทำ ล้วนส่งผลเสียแก่ราชสำนัก ทั้งเรื่องลักลอบค้าเกลือเถื่อน เรื่องการขูดรีดภาษีจากราษฎร ทั้งเรื่องการกักตุนพืชผลบางอย่างเพื่อเก็งกำไร และยังมีเรื่องอื่นอีกมากมาย”นางเล่าถึงเรื่องราวที่ได้กระทำระหว่างเขาไม่อยู่ออกมาอย่างตั้งใจ “ข้าได้อ่านสิ่งที่เจ้าส่งมาแล้ว ถึงให้เจ้าเข้าพบในวันนี้ ข้าไม่อยากให้เจ้าเสี่ยงทำเรื่องอันตรายเช่นนี้” ฉู่ตงฟางเอ่ยขึ้นมาถึงสาเหตุที่เขาให้นางมาพบ ซึ่งก็คือเพื่อตักเตือนนางในการที่ไปทำเรื่องเสี่ยงอันตราย