All Chapters of หวานใจพี่หมอ: Chapter 31 - Chapter 40

บ้านดอกเตอร์ศิลารถเก๋งยุโรปสีดำคันหรูวิ่งเข้ามาจอดในที่จอดรถบ้านของดอกเตอร์ศิลาแต่เช้า หนุ่มหล่อ หน้าขาวใส คิ้วหนา ตาคม กับความสูงใกล้ ๆ 190 เซนติเมตรเปิดประตูก้าวลงจากรถด้วยสภาพอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอกกับกางเกงขายาวสีดำรองเท้าหุ้มส้น ซึ่งดูไม่ออกว่าเป็นชุดไปเรียนหรือชุดทำงานของเมื่อวานกันแน่“อาศิ อาขวัญ สวัสดีครับ” เจเดนยกมือไหว้เจ้าของบ้านและภรรยาที่เดินออกจากบ้านมาพร้อมกับลูก ๆ ของท่านแล้วหันไปพยักหน้าน้อย ๆ ให้ 2 น้องที่ยกมือไหว้“อือ... เห็นโรมมันบอกว่าเราไปเอามอเตอร์ไซค์ของมันที่บ้านมาใช้วันก่อน มันบ่นใหญ่ไม่อยากให้ใช้บอกว่าเจไม่เคยขับมอเตอร์ไซค์ในเมือง” ดอกเตอร์ศิลาพยักหน้ารับพูดขึ้นทันทีที่เห็นหน้าเพราะเพื่อนท่านโทรมาบ่นให้ฟังและท่านเองก็ไม่อยากให้ลูกหลานใช้มอเตอร์ไซค์เหมือนกันแต่บอกลูกชายทั้ง 2 ไม่ได้โดยเฉพาะวันที่ตื่นสายไปเรียนจะไม่ทัน ซึ่งก็แทบทุกวันของการมีเรียนของ 2 พี่น้องแฝด“เอาไว้ไปเรียนครับอา ไม่ไหวมหาลัยไม่ไกลแต่ขับรถเป็นชั่วโมง เอามอเตอร์ไซค์ไปมันก็ดีหน่อยได้หาอะไร

“เฮ้อ... เอาเถอะจะจบไม่จบก็ช่างมันเถอะทำงานจริงก็ไม่ได้ใช้หรอก อยู่บ้านก็ทำงานของตัวเองไป ใช้ไปออฟฟิศแทนก็พอได้” ท่านดอกเตอร์ว่าพลางถอนหายใจ “อาเรียกมานี่จะคุยกับเราเรื่องโรงพยาบาลน่ะลูก พรุ่งนี้อาก็ว่าจะไปดูบ้านให้น้องที่ออสเตรเลียกับแม่เขาแล้วจะไปดูสาขาที่สิงคโปร์ด้วยเลยกลัวจะไม่มีเวลาคุยกัน”“ครับ?” “อาเป็นที่ปรึกษาด้านการลงทุนกับงานวิจัยที่นั่น” ดอกเตอร์ศิลาเปิดประเด็นขึ้น“แล้วอาก็ถือหุ้นในนั้นด้วยใช่มั้ยครับ” ชายหนุ่มถามด้วยสีหน้าปกติ ไม่แปลกใจอะไรเพราะรู้ว่าดอกเตอร์ศิลากับกลุ่มเพื่อนท่านมักมีการลงทุนแบบนี้ในมืออยู่แล้ว แม้จะบอกว่าวางมือมาหลายปีแล้วก็ตาม“โอ๊ย!... กูแก่แล้วไม่มีอะไรแบบนั้นแล้ว ขนาด เคเอส นี่ อีกหน่อยรอเจ้าซีกับเจ้าหนึ่งอายุครบกูกับไอ้มาร์คคุยกันแล้วว่าจะบวกหุ้นแล้วหาร 5 ให้จบ ๆ แล้วย้ายไปเกาะไอ้เทนแดกที่เหนือ ไอ้โรมมันไปทำบ้านไว้ที่นั่นแล้วกูยังไม่ได้ทำอะไรเลยแต่ไม่สร้างหรอกเกาะเพื่อนแดกจนตายนั่นแหละสบายใจดี สร้างไปก็ลำบากลูกไปดูแลอีก ไอ้เทนมันขู่ใครสร้างอะไรเพิ่มมันจะเผาทิ้

“แล้วนี่...” คุณหมอหนุ่มว่าพลางล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบสร้อยเส้นเล็กมาใส่คอให้ “พี่ให้ ตั้งใจเรียนอย่าให้เสียชื่อสาขาไทยนะ หนูต้องพูดเพราะ ๆ ทำตัวน่ารัก ๆ นะรู้หรือเปล่า”“ขอบคุณค่ะ เหมือนเส้นที่เราเห็นวันไปเดินห้างเลย” เด็กสาวยกมือไหว้พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม“อืม... วันนั้นเห็นยืนมองกันอยู่นาน พี่เลยให้เขาสั่งเส้นนี้มาให้ด้วยลุ้นอยู่เหมือนกันว่าจะทันวันนี้หรือเปล่า เดี๋ยวเข้าไปบอกให้หนึ่งออกมาหาพี่หน่อยสิ พี่จะกลับเลยพรุ่งนี้พี่ขึ้นเวรตี 4 ไม่ได้ไปส่งเราที่สนามบินนะ” เมื่อได้ฟังดังนั้นเด็กสาวก็พยักหน้าแล้วหันหลังทำท่าจะเดินออกจากตรงนั้น“ซี...” มือใหญ่คว้าเด็กสาวเข้าไปกอดจากทางด้านหลังอีกครั้งแล้วฝังจมูกลงกลางศีรษะเบา ๆ หลับตาซึมซับความอบอุ่นจากตัวของเด็กสาวนิ่งนานนับนาที ก่อนจะถอนหายใจปล่อยมือให้เธอเดินกลับมาที่ห้องจัดเลี้ยงและคนในห้องต่างก็แตกฮือกลับมานั่งที่ ส่วนคุณย่าทั้งหลายที่หนีไม่ทันก็พากันเต้นอยู่ที่ฟลอร์ข้างประตูเหมือนกำลังสนุกสนานเต็มที่“หนึ่ง พี่เจอยากคุยด้วย รออยู่ข้างนอก” เด

‘ฮัลโหล’ เสียงแหบห้วนรับสายไม่ดังนักหลังจากเสียงเรียกเข้ารอนานจน 2 เพื่อนมองหน้ากัน“สวัสดีค่ะพี่หมอเจ” 2 สาวประสานกันเสียงใสอย่างร่าเริง‘สวัสดีครับ ขอโทษทีพี่ติดเคสอยู่’ ชายหนุ่มรีบปรับน้ำเสียงอีกโทนพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างทันทีกับเสียงที่แสนคิดถึงจนพยาบาลที่อยู่ใกล้มองหน้า ก่อนที่เขาจะชี้ให้เธอไปดูแลคนไข้ต่อส่วนตัวเองเดินออกจากห้องอย่างอารมณ์ดีท่ามกลางสายตางวยงงของหมอและพยาบาลที่ขึ้นเวรร่วมที่มองตามตาปริบ ๆ กับการเปลี่ยนโหมดกระทันหันของคุณหมอที่จริงที่เขาไม่อยากรับสายแต่แรกเพราะเข้าใจว่าเป็นเอื้อมจันทร์โทรมาชวนทานข้าวในเวลาเที่ยงเหมือนทุกวันที่ผ่านมา ซึ่งชายหนุ่มเบื่อหน่ายเป็นอย่างมาก ทั้งที่เขาบอกกับเพื่อนร่วมงานในแผนกไปแล้วว่าตัวเองมีแฟนที่คบหากันมานานและตอนนี้เธออยู่ต่างประเทศแต่ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่สนใจและบอกกับผู้อื่นว่าตัวเองเป็นแค่เพื่อนที่สนิทกันมากมาก่อนเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้ทั้งหมอและพยาบาลในแผนกต่างก็เห็นใจคุณหมอหนุ่มเพราะเข้าใจว่าที่เขาตอบโต้อะไรกับการกระทำของเอื้อมจันทร์ไม่ได้เพราะเธอเป็นญาติของผู้ถือหุ้นที่เขา

หน้าแผนกฉุกเฉินคุณหมอหนุ่มต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นคนขับรถที่บ้านของดอกเตอร์ศิลามายืนรอที่หน้าห้อง“ลุงเติมมีอะไรครับ ใครเป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่มีใครเป็นอะไรครับ หมอเจใกล้ลงเวรหรือยังครับ” ลุงเติมถามยิ้ม ๆ มองสีหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มก่อนจะแอบถอนหายใจเบา ๆ“อืม...(ดูนาฬิกา) ใกล้แล้วล่ะแต่ผมต้องส่งเวรก่อนน่าจะซักชั่วโมงได้”“ดอกเตอร์ให้มาเชิญทานข้าวเย็นที่บ้านครับ บอกว่ามีธุระจะคุยด้วยครับ”“อ๋อ...” ชายหนุ่มพยักหน้าไม่สงสัยเพราะก่อนหน้าเขาได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องของเอื้อมจันทร์และคนที่พาเธอเข้ามาทำงาน และอีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะมีการประชุมประจำปีของผู้ถือหุ้นและบอร์ดบริหารของโรงพยาบาล ซึ่งชายหนุ่มเข้าใจว่าต้องเป็นเรื่องนั้นเพราะใจอยากให้จบเรื่องเอื้อมจันทร์เต็มที “งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปส่งเวรเลยแล้วกัน ลุงเติมกลับก่อนก็ได้ครับผมจะเอามอเตอร์ไซค์เข้าไปเอง” บอกคนขับรถยิ้ม ๆ ที่บอกว่าจะเอารถไปเองเพราะตั้งใจว่าจะแค่ไปคุยงานและทานข้าวเท่านั้นเพราะเขาต้องกลับมาเตรียมตัวเดินทางในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า“ครับงั้นเจอกันที่บ้านครับ” ลุงเติมพูดยิ้ม ๆ หันหลังเ