All Chapters of หวานใจพี่หมอ: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากที่ส่งเด็กสาวทั้ง 2 เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มขับรถย้อนกลับมาที่บ้านของดอกเตอร์ศิลาเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและให้คนขับรถพาไปส่งที่สนามบินเพื่อไปดูย่าเพื่อนรักที่เชียงใหม่ และกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้น ในวันหยุดถัดมาเจเดนได้ไปดูรถยนต์คันใหม่มาใช้งานแทนคันเดิมที่ใช้มาตั้งแต่เรียนแพทย์ปี 1 ซึ่งเป็นรถสปอร์ตคันเล็กที่คุณพ่อซื้อให้เป็นรางวัลสอบแพทย์ได้ แต่ตอนนี้ด้วยหน้าที่การงานและบางวันเขาต้องไปมหาวิทยาลัยและอาจต้องไปติดต่องานแทนผู้เป็นพ่อในอนาคต ซึ่งรถคันนี้อาจไม่เหมาะเท่าไหร่และตั้งใจจะเปลี่ยนตั้งแต่ทีแรกอยู่แล้ว แต่ยังคงเก็บคันนี้ไว้ที่บ้านของพี่ชายเพราะเป็นรถคันแรกของตัวเอง ด้วยความที่เขาพักที่หอพักแพทย์เป็นหลักและเพิ่งลงเรียนบริหารเทอมแรกทำให้ชายหนุ่มไม่มีเวลากลับบ้านไปหาคุณย่า จะมีแต่ท่านที่มาพบแพทย์ตามนัดแล้วแวะมาหาหลานชายที่แผนกฉุกเฉิน และอยู่พูดคุยดัวยไม่นานนักก่อนกลับทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสบายใจมากขึ้น เพราะท่านไม่เคยพูดถึงเรื่องคู่ควงหรือแฟนของตัวเองเหมือนพี่ชาย ซึ่งเหตุผลหนึ่งน่าจะมาจากตนเองยังอายุไม่มากเท่าพี่ชายซึ่งตอนนี้อายุเกิน 30 ปีไปแล้วนั่นเอง... .........

“ซีไม่เข้าใจว่าพี่เจจะลงเรียน ป.ตรี อีกทำไมในเมื่อจบ ป.โท ไปแล้วรอแค่มหาลัยรับรอง” เด็กสาวเปลี่ยนมาเป็นเรื่องเรียนของชายหนุ่ม“ก็ ป.โท หมอมั้ยครับ ป.ตรี บริหารมันคนละส่วน”“พี่เจมีพ่อโรมลุงรันที่เก่งมากอยู่ที่บ้าน แถมมีพี่ชายที่เก่งกว่าอาจารย์มหาลัยของพี่แฝด ขนาดพวกพี่แฝดยังให้พี่จาติวให้ก่อนสอบเลยบอกว่าเข้าใจกว่าอาจารย์สอนซะอีก แต่ติดตรงพี่จาจะสอนเป็นฝรั่งเศสมากกว่าอังกฤษแค่นั้น ซึ่งมันก็ไม่ใช่ปัญหาของบ้านเราอยู่แล้ว แถมพี่จายังเป็นนักวิเคราะห์การตลาดและนักวางแผนที่เก่งมาก การจัดการเรื่องเวลา วิสัยการลงทุนและการเจรจาเป็นเลิศแบบหาตัวจับยาก จนคุณพ่อ พ่อมาร์ค พ่อโรมแล้วก็ป๊าเทนพากันชมไม่ขาดปาก พ่อโรมถึงวางใจ แม้พี่จาจะไม่เข้าออฟฟิศแต่พี่จาก็ไม่เคยพลาดทุกงาน ซีมองว่าประสบการณ์ตรงเรียนรู้งานกับพี่จาจะง่ายกว่าไปเรียนเอาใบปริญญาอีกนะ ได้มาแล้วก็ไม่เห็นจะเอาไปทำอะไรได้เลย” ว่าพร้อมกับมองหน้าชายหนุ่มเหมือนจับผิดก่อนจะยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน “พี่เจลงเรียนไม่ใช่หาความรู้เพิ่มเติมหรอกแต่ถ่วงเวลาเข้าออฟฟิศเหมือนที่พี่ซันบอกว่าที่พี่ทอยลงเ

“เฮ้อ หลายสิ่งหลายอย่างจังกลับมาก็ให้หลานพักบ้างนะลูก หาผู้ช่วยให้หลายซักคนก็ดีนะ” คุณย่าถอนหายใจบอกลูกชายคนเล็กอย่างเสียดายที่วันนี้น่าจะพร้อมหน้าแต่กลับขาดหลานชายคนโตของบ้าน“ครับแม่ ตอนนี้ผมก็ให้เจ้าชาติมันเปิดรับสมัครไว้แล้วครับ รอเจ้าจามันกลับมาสัมภาษณ์เองจะได้ตรงตามความต้องการหน้าที่ที่อยากให้แบ่งเบาได้” คุณโรมบอกคุณแม่พลางมองพี่ชายที่เดินนำไปที่ห้องอาหารเหมือนไม่อยากเสวนาอะไรกับคุณแม่ท่านต่อแล้ว “เขาจัดโต๊ะเสร็จแล้ว ปะ ลุกกันเถอะ” ว่าพลางพยักหน้าให้หลานชายพยุงคุณย่าลุกขึ้นยืน“เออ...ใช่!” หยุดมองหน้าหลานชาย “เมื่อกี๊ย่าถามพี่เจไปนี่ว่ากลับมาทำงานที่ไทยมีคนคุยบ้างหรือเปล่า”“โห...คุณย่าครับถามซะตื่นเต้นเลย” ชายหนุ่มหัวเราะกลบเกลื่อน“หัวเราะมีพิรุธนะนี่” คุณย่ามองหน้าไม่ยอมเดิน“ก็อาโรมพูดไปแล้วนี่ครับ ผมพูดอีกก็ซ้ำสิ”“หือ?... อย่าบอกนะว่าพี่เจคุยกับน้องซีจริงน่ะลูก” คุณย่ามองหน้าหลานชายแล้วหันไปมองหน้าลูกชายคนเล็กและลูกสะใภ้คนโ

“งั้นเอาแขนมาพี่ใส่ให้” ชายหนุ่มว่าพลางหยิบนาฬิกาเรือนหรูออกมาจากกล่องดินสอบรรจงใส่ข้อมือให้เด็กสาวพลางมองหน้าสวยหวานด้วยแววตาอบอุ่น และคนในงานต่างก็พากันอึ้งกับของขวัญวันเกิดแสนแพงที่เด็กสาวได้รับจากคุณหมอหนุ่มในปีนี้“โห... รุ่นที่พี่ทอยใส่ที่เราไปดูในงานวอช์ทตอนซัมเมอร์นี่” น้องน้ำหนึ่งอุทานอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นนาฬิกาเรือนหรูในข้อมือเพื่อน“ไหน?! เชรด เลดี้ลิมิเต็ดด้วย สุดครับป๋าเจ เหลือน้อง ๆ อีก 4 นะครับ” ซันรีบเดินมาจับข้อมือน้องสาวดูแล้วอุทานขึ้น“หึ! มีเงินเดือนแล้วก็ไปซื้อเอาสิวะ” ว่าพลางโอบบ่าเจ้าของวันเกิดเบา ๆ มองเด็กเห่อนาฬิกาใหม่อย่างเอ็นดู ซึ่งนาฬิการุ่นนี้เธอเคยเห็นของคุณหมอทอยลูกชายของป๊าเทนของเธอใส่ เลยอยากได้แต่เมื่อทราบราคาจึงไม่กล้าขอคุณพ่อ ทีแรกหมอทอยจะซื้อให้แต่เจเดนบอกว่าแพงเกินความจำเป็นของเด็กมัธยม หมอทอยเลยซื้อนาฬิกาแฟชั่นให้น้องสาวทั้ง 2 ถือเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังและการเจอกันครั้งแรก “เอาลูก เป่าเค้กกันดีกว่าย่า ๆ จะได้พักผ่อน” คุณของขวัญพูดขึ้นพลางมอ

1 เดือนต่อมาโรงพยาบาล Hสาวสวยรูปร่างเพรียวบางสวมเสื้อยืดลายการ์ตูนสีขาวกางเกงยีนส์กับรองเท้าผ้าใบสบาย ๆ ผมยาวสลวยของเธอผูกเป็นหางม้าสะพายกระเป๋าใบเล็ก มือถือปิ่นโตใบไม่ใหญ่นักเดินยิ้มเข้ามาในส่วนหน้าของแผนกฉุกเฉินช่วงเวลาใกล้เที่ยงวันวันนี้น้องซีได้โทรบอกคุณหมอหนุ่มว่าจะนำอาหารเที่ยงมารับประทานด้วยกันที่โรงพยาบาลก่อนที่จะเดินทางไปบ้านคุณยายที่อเมริกาในวันพรุ่งนี้ ซึ่งคุณหมอหนุ่มบอกว่าไม่ได้ไปส่งเธอกับเพื่อนรักและพี่ชายที่สนามบินเพราะติดเวร และวันนี้เธอก็ทำเมนูโปรดของเจเดนมาตามสัญญาที่ให้ไว้“พี่เจ...” เสียงหวานใสเรียกชื่อคนที่กำลังก้มหน้าเดินออกจากห้องฉุกเฉินอย่างเร่งรีบ ทำให้ชายหนุ่มชะงักหันมามองแล้วยิ้มกว้างรีบเดินมาหาเด็กสาวทันที“โทษที พี่ลืมมือถือไว้ที่ห้องพักแพทย์กำลังจะรีบไปเอามาโทรหาพอดีเลย” ชายหนุ่มว่าพลางรับปิ่นโตที่เด็กสาวยื่นให้มาถือ “ใครมาส่ง หนึ่งล่ะ”“หนึ่งไปเข้าห้องน้ำค่ะ วันนี้พี่ซันขับรถมาให้แต่หาที่จอดอยู่” เด็กสาวตอบอย่างยิ้มแย้ม“ทำไมมันยอม?”&l