All Chapters of ถึงจะร่านแต่ก็รัก: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากมื้อกลางวันที่อบอุ่นเกินกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นเพียงมื้ออาหารธรรมดา อชิรวิชญ์ก็ขับรถสปอร์ตคันหรูมาส่งภควดีถึงหน้าโรงเรียนมัธยม ชายหนุ่มยังคงรักษาท่าทีสุภาพและระยะห่างอย่างที่ควรเป็น ทว่าความเงียบระหว่างทางกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ทั้งคู่ต่างพยายามทำเป็นมองไม่เห็นภควดีลงจากรถพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนปิดประตู เธอยืนมองรถแล่นจากไปจนลับสายตา แล้วจึงหันกลับเข้าสู่อาคารเรียนด้วยหัวใจที่ยังอุ่นวาบจากช่วงเวลาสั้น ๆ ก่อนหน้านี้แต่เมื่อยามบ่ายคล้อยผ่านพ้นไปจนถึงคาบเรียนสุดท้าย อาการปวดหน่วงบริเวณท้องน้อยกลับกำเริบขึ้นอย่างรุนแรง ความเจ็บแล่นลึกเป็นระลอกจนเธอต้องกำชายเสื้อแน่น พยายามฝืนสีหน้าไม่ให้นักเรียนหรือเพื่อนครูสังเกตเห็นเย็นวันนั้น สามีของเธอไม่ได้มารับตามที่เคยสัญญาไว้ ทั้งที่เธอโทรศัพท์บอกเขาล่วงหน้าแล้วว่าจะเดินทางไปตรวจอาการที่โรงพยาบาล ความน้อยใจค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นภายใต้ความเจ็บปวด จนในที่สุดภควดีก็ตัดสินใจขอให้สาริสาเพื่อนครูที่สนิทกันขับรถไปส่ง“ขอบใจนะสา ” ภควดีเอ่ย ขณะปลดเข็มขัดนิรภัยด้วยท่าทีระมัดระวัง“ไม่เป็นไรจ้ะ วดีก็เคยช่วยสาไว้ตั้งหลายครั้ง” สาริสายิ้มให้ ก่อน

เย็นวันศุกร์แห่งความเร่งรีบอติรุจขับรถคันหรูเดินทางมารับภควดีถึงหน้าโรงเรียนมัธยม เนื่องจากในช่วงวันเสาร์และอาทิตย์นี้ ภควดีจะต้องเดินทางกลับต่างจังหวัดเพื่อตามสามีไปเยี่ยมเยียนและคอยดูแลบิดาของเขาที่ป่วยเป็นอัมพาตครึ่งตัวเหมือนดังเช่นทุกครั้ง ทว่าในสัปดาห์นี้ สามีหนุ่มกลับชักชวนให้เธอเดินทางกลับต่างจังหวัดพร้อมกันในเย็นวันนี้เลย โดยเขาได้จัดเตรียมเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นใส่กระเป๋าเดินทางมาให้เธอเสร็จสรรพเรียบร้อย“มิ้นไม่อยู่เหรอพี่รุจ บ้านเงียบเชียว”ทันทีที่เดินทางมาถึงบ้านพักในต่างจังหวัด ภควดีที่ไม่เห็นมินตรา หลานสาวของสามีซึ่งรับหน้าที่ดูแลบิดาของเขาอยู่ในบ้าน จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ เพราะบรรยากาศภายในบ้านเงียบเหงาผิดปกติ“มิ้นมันน่าจะออกไปซื้อของใช้นั่นแหละ” อติรุจเอ่ยตอบพลางยกกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาเก็บข้างใน“งั้นเดี๋ยววดีไปเตรียมอาหารมาป้อนคุณพ่อก่อนนะคะ”“จ้ะ”ประเสริฐ ผู้เป็นบิดาของอติรุจ ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย เมื่อหลายปีก่อนเขาประสบอุบัติเหตุรุนแรงจนกลายเป็นคนพิการเดินไม่ได้ นับแต่นั้นมา มารดาของอติรุจก็ตัดสินใจแต่งงานใหม่และทิ้งให้เขาอยู่คอยดูแลผู้เป็นพ่อตามลำ

ค่ำคืนนี้ สามีของภควดียังคงกลับบ้านดึกดื่นเช่นเคย หญิงสาวนั่งอยู่ปลายเตียง สายตาเลื่อนผ่านนาฬิกาบนผนังครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่มือข้างหนึ่งกำแผ่นทดสอบการตั้งครรภ์เอาไว้แน่น เธอเฝ้านับวันตามกำหนดการที่คุณหมออชิรวิชญ์เคยบอกไว้ และลึก ๆ ก็หวังว่าคราวนี้จะมีข่าวดีรออยู่ภควดีสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนก้าวเข้าไปในห้องน้ำ เธอทำตามขั้นตอนอย่างระมัดระวัง แล้ววางแผ่นทดสอบลงบนขอบอ่างล้างหน้า จากนั้นจึงยืนรอด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกขณะแต่เมื่อผลลัพธ์ปรากฏขึ้น บนแผ่นทดสอบกลับมีเพียงขีดเดียว ขีดเดียวที่ชัดเจนราวกับกำลังย้ำเตือนว่า ความหวังทั้งหมดของเธอยังไม่เป็นจริงภควดีมองมันอยู่นาน ความรู้สึกผิดหวังค่อย ๆ ซึมลึกลงในอก แม้จะพยายามบอกตัวเองว่ายังมีโอกาสอีกหลายครั้ง แต่ความเงียบเหงาในบ้านและท่าทีห่างเหินของสามีกลับทำให้เธอไม่อาจปลอบใจตัวเองได้เลยหลายวันต่อมา ภควดีตัดสินใจถามอติรุจตรง ๆ ถึงสาเหตุที่เขามักกลับบ้านดึกค่ำมืด ความอัดอั้นที่สะสมมานานปะทุขึ้นจนทั้งคู่ทะเลาะกันอย่างรุนแรง ถ้อยคำที่ไม่ควรพูดถูกปล่อยออกมาอย่างไม่ยั้งคิด และแม้เวลาจะผ่านไปหลายวันแล้ว บรรยากาศภายในห้องพักก็ยังคงเย็นชาราวกับไม่ม

ในยามที่คุณหมอหนุ่มกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง หญิงสาวก็สวมกอดอชิรวิชญ์จากทางด้านหลังเอาไว้แน่น ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา สายตาสบประสานกันก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมามอบสัมผัสจุมพิตแสนหวาน รอยจูบนั้นช่างนุ่มนวล ละมุนละไม และอบอุ่นไปถึงหัวใจ จากนั้นเขาจึงผละกายออกไป ทิ้งให้หญิงสาวตกอยู่ในพะวังเคลิบเคลิ้มอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน ตลอดทั้งวันนั้น... ภควดีไม่สามารถสลัดรอยจูบอันแสนอ่อนโยนของเขาออกจากหัวใจได้เลยบรรยากาศภายในแผนกตรวจรักษาผู้มีบุตรยากยังคงคึกคักและคลาคล่ำไปด้วยผู้คนตามปกติ คู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่ได้รับการตรวจสุขภาพร่างกายเสร็จสิ้นเรียบร้อย เดินมานั่งรอฟังผลอยู่ที่บริเวณหน้าห้องตรวจของนายแพทย์หนุ่มอชิรวิชญ์ ก่อนที่พยาบาลสาวจะนำทางฝ่ายสามีเข้าไปเก็บน้ำเชื้อภายในห้องส่วนตัวตามขั้นตอน จากนั้นจึงนำน้ำเชื้อส่งตรวจคัดกรองอย่างละเอียดที่ห้องปฏิบัติการ เพื่อเตรียมความพร้อมสำหรับนำมาฉีดเข้าสู่มดลูกของฝ่ายภรรยาในวันไข่ตกหลังจากพูดคุยให้คำแนะนำกับคู่สามีภรรยาเรียบร้อยแล้ว อชิรวิชญ์ก็นึกฉุกคิดขึ้นมาได้ เขาจึงก้าวเดินออกมาเอ่ยถามชุติมนต์ พยาบาลสาวที่ประจำอยู่โต๊ะทำงานด้านนอก“คุณโทรนัดคุณภควดี ให้ม

อชิรวิชญ์พาภควดีเข้ามานั่งในบาร์หรูแห่งหนึ่ง ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมิเนียมของเขา แสงไฟสีอำพันทอดเงานุ่มลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม เสียงแก้วกระทบกันดังแผ่วเป็นระยะ เคล้าคลอไปกับบทเพลงที่เปิดคลอเบา ๆภควดีนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอยกแก้วขึ้นจิบพลางส่งยิ้มให้เขา รอยยิ้มนั้นมีทั้งความอ่อนหวานและความหมายบางอย่างที่ทำให้อชิรวิชญ์ต้องเบือนสายตาหนีเป็นครั้งคราว เขาพยายามวางตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด แม้ภายในอกจะเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนและแรงปรารถนาที่ไม่ควรปล่อยให้เติบโตตลอดทั้งวันเขาพยายามติดต่อเธอหลายครั้ง แต่กลับไม่มีใครรับสาย ความกังวลทำให้เขาเผลอคิดไปต่าง ๆ นานา กระทั่งได้พบเธอในคืนนี้ เขาจึงอยากใช้เวลาอยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัยดีแล้ว ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป ภควดีกลับดื่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับต้องการจะลืมอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ“ผมว่าคุณดื่มช้าลงหน่อยดีมั้ยครับ คุณวดี” อชิรวิชญ์เอ่ยเตือนอย่างนุ่มนวล“ผมเห็นคุณดื่มเหล้าอย่างกับน้ำ” หญิงสาววางแก้วลงแล้วหัวเราะเบา ๆ“วดีแค่มึน ๆ เองค่ะ ยังไม่เมาสักหน่อย”“แต่คุณดื่มไปหลายแก้วแล้วนะครับ รวม ๆ ก็ประมาณห้าหกแก้วแล้ว นี่ผมยังดื่มไม่ทันคุณเลยนะครั