All Chapters of รัตติกาลซ่านใจ: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 รัตติกาล...ซ่านใจ NCหลังจากวางสายเพื่อนรักแล้ว น่านนัทธีร์ก็หันมาถามหญิงสาวที่นั่งมาด้วย“ระตี...อยากไปหาอะไรกินกันก่อนไหม”“แล้วพี่ธีร์หิวไหมคะ”“พี่ยังไงก็ได้ครับ”“งั้นระตีขอกลับไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะ ไม่อยากไปชุดนี้” เมื่อสักครู่เธอรีบออกมาเพราะว่าเพื่อนโทรตาม จึงไม่อยากจะเสียเวลาแต่งตัว“งั้นพี่ว่าเราสั่งอาหารมาทานที่บนห้องดีกว่ามั้ย พอระตีอาบน้ำเสร็จจะได้ทานพอดี”“ได้ค่ะ พี่จะสั่งอาหารไว้เลยไหมคะ”“ได้ครับ เดี๋ยวพี่สั่งให้”“ขอบคุณค่ะ”พอกลับมาถึงห้องระตีก็เขาห้องพักของตัวเองอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนน่านนัทธีร์ก็นั่งดูทีวีรอที่ห้องรับแขก เขารออาหารที่ทางโรงแรมจะนำมาส่งให้จนอาหารมาถึงแล้วหญิงสาวก็ยังไม่ยอมออกมาจากห้องน้ำก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...“ระตีจ๋า สเต๊กพร้อมกับไวน์ที่พี่สั่งมา พร้อมแล้วนะ..ที่รัก”“ค่ะ ๆ เดี๋ยวระตี ออกไป”ไม่นานนักชายหนุ่มก็เห็นคนรักที่นุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำ เขาถึงกับลมหายใจสะดุดทันทีที่เห็นเรือนร่างของเธออีกครั้ง น่านนัทธีร์เดินตรงเข้าไปหาและรวบกอดเธอจากทางด้านหลัง“อุ๊ย!!!...พี่ธีร์!!! เล่นอะไรคะ...ระตีตกใจหมดเลย”“ระตีจ๋า

ตอนที่ 24 คนจะโดนทิ้ง..เช้าวันนี้น่านนัทธีร์ตื่นเช้าเป็นพิเศษเพื่อพารัตติกาลออกไปเดินเล่นชายหาดก่อนที่เขาจะกลับแต่ทั้งคู่ก็ดันไปเจอกับติณณภพคู่หมั้นของรัตติกาลเข้า ติณณภพพอเห็นรัตติกาลเดินควงคู่มากับน่านนัทธีร์ เขารีบเดินมาหาเธอทันที ก่อนจะออกอาการหึงหวงเธอต่อหน้าน่านนัทธีร์“ระตี!!” เสียงเข้มเรียกชื่อเธอ แต่คนถูกเรียกไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยทักทายคู่หมั้นกลับ“พี่ติณ พี่มาก็ดีแล้ว! ระตี..อืม” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรต่อ ติณภพก็ชิงต่อว่าเธอขึ้นมาเสียก่อน“พี่ก็นึกว่าระตีกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วซะอีก ยังไม่กลับทำไมไม่โทรบอกพี่ แล้วนี่มากับใคร!!!” ติณณภพรัวคำถามเป็นชุด“ระตีจะกลับวันไหน ทำไมต้องคอยรายงานพี่ด้วยล่ะคะ ในเมื่อเวลาพี่จะไปไหน พี่ก็ยังไม่เคยบอกระตีสักคำ เอ่อ!..แล้วนี่แฟนใหม่ของระตีค่ะ.. เค้าพี่ชื่อพีธีร์”“สวัสดีครับ” น่านนัทธีร์กล่าวทักทายติณณภพ..จนเขาอึ้งไปเลย“ระตี!!!! โทษนะครับ...ผมขอคุยเป็นการส่วนตัวกับคู่หมั้นของผมได้มั้ย!!!” ติณณภพทำเสียงเข้มอีกครั้งเพื่อแสดงเป็นเจ้าของ ก่อนจะรีบดึงแขนของรัตติกาลออกไปต่อหน้าน่านนัทธีร์ เขาจะกำลังจะเอ่ยปากร้องห้าม แต่เธอ

ตอนที่ 26 คนอย่างเธอต้องเจอ...แบล็คเมลล์ติณณภพโมโหจัดจนต้องไประบายกับเรือนร่างหญิงสาว ทุกสัมผัสนั้นดุเดือดตามอารมณ์ของชายหนุ่ม เธอนอนร้องโอดโอยปะปนกับเสียงคราง ริมฝีปากหนาทิ้งรอยจูบสีแดงเอาไว้บนเรือนกายของเธออย่างบ้าคลั่ง เธอไม่รู้ว่าตอนนี้เธอโดนบันทึกภาพและเสียงเอาไว้เรียบร้อยแล้วเสียงครางกระเส่าของเขมิกาดังขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าเซ็กซ์ของเขาจะไม่ได้ถูกใจเธอ แต่วันนี้มันกลับบ้าดีเดือดกว่าทุกครั้ง ความเร่าร้อนเริ่มทวีคุณขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างกายสาวบิดพลิ้วไปมาเหมือนโดนของร้อน“เขม!! ถึงคุณจะไม่ชอบเซ็กซ์ของผม แต่คุณก็ต้องเป็นเมียผมอยู่ดี คุณไม่มีสิทธิ์มาทิ้งผมง่าย ๆ แบบนี้” ติณณภพตกอยู่ในอารมณ์ที่เร่าร้อนของตัวเอง มันพร้อมที่จะแผดเผาคนที่กล้าลองดีอย่างเธอ“คุณหลอกให้ผมทรยศต่อคู่หมั้น คุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่าย ๆ งั้นเหรอ”เขมิกานอนสะอื้นด้วยความเสียวซ่าน ร่างเธอแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ติณณภพหยิบหมอนอิงบนโซฟามาวางไว้แล้วยกสะโพกกลมกลึงให้อยู่บนหมอนนุ่ม มือหนาแยกเรียวขาออกจากกันเพื่อจับจ้องความงาม ริมฝีปากและลำคอแห้งผากติณณภพนั้นได้ทิ้งไพ่ใบสุดท้ายไป ตอนนี้เขาหมดหนทางแล้วจริง ๆ จึง

ตอนที่ 28 ตามหาหัวใจสองอาทิตย์ต่อมา“ระตี!!!...นั่งคิดอะไรอยู่เหรอจ๊ะ” รวิสาที่ขับรถมาหาเพื่อนของเธอถึงกรุงเทพฯ ก่อนจะแอบมาเซอร์ไพร์เพื่อนสนิทถึงที่ทำงาน“วิ…มาตั้งแต่เมื่อไหร่!!!”“ได้สักพักหนึ่งแล้วล่ะ ว่าแต่ระตีเถอะ…แอบใจลอยไปหาพี่ธีร์ถึงเชียงรายแล้วใช่มั้ย”“บ้า!!!...ใครจะไปคิดไปไกลถึงขนาดนั้น”“แน่ใจเหรอ งั้นเราไปกันเลยมั้ย ฉันจองตั๋วให้แล้ว” รวิสายิ้มฟันขาวก่อนจะพูดเหมือนรู้ทันเพื่อน เธอให้ก้องภพล่วงหน้าไปกับลูกทัวร์ชาวจีนก่อน ส่วนเธอแวะหารัตติกาลเพื่อนั่งเครื่องบินไปพร้อมกัน “ไปสิ กระเป๋าเสื้อผ้าฉันพร้อม เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งที่สนามบิน”“พี่ก้องบอกว่า ถ้าถึงสนามบินแล้วให้โทรบอก เขาจะพาเพื่อนของเขามารับเราด้วยกันถึงที่สนามบินเลย ระตีดีใจมั้ย”“แค่มารับที่สนามบินทำไมต้องดีใจด้วยล่ะ”“ก็จะได้เห็นหน้าใครบางคนที่ระตี คิดถึงยังไงเล่า”“เอาล่ะ อย่ามัวแซวกันอยู่เลย เดี๋ยวก็ตกเครื่องกันพอดี”ท่าอากาศยาน แม่ฟ้าหลวงก้องภพมารอรับสองสาวถึงสนามบิน แต่รัตติกาลไม่เห็นน่านนัทธีร์แม้แต่เงา โดยเขาฝากก้องภพมาบอกว่า ที่ไร่เกิดปัญหาเล็กน้อย จึงไม่สามารถมารับเธอได้ ซึ่งรัตติกาลก็ไม่ได้เสียใจอะไร“

ตอนที่ 30 นักลงทุน“แกจะขึ้นไปบนดอยหรือเปล่า” ก้องภพถามขึ้น น่านนัทธีร์ทำหน้างง ๆ ก่อนที่ก้องภพจะรีบเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อนเพื่อกระซิบ“ที่ฉันถามแบบนี้น่ะ เพราะฉันว่าคุณเขมิกาเธออาจจะไม่อยากขึ้นไปด้วยก็ได้นะ” ยังไม่ทันไรเสียงแหลมก็มาก่อนตัวอีกเช่นเคย“ธีร์ขา เขมขอขึ้นไปด้วยได้มั้ยคะ” ไม่ทันไรเสียงแหลมก็โผล่มาเป็น กขค..เสียแล้ว รัตติกาลที่ไม่ชอบเขมิกาจึงลงจากรถแล้วเดินไปหาเพื่อนที่กำลังลงรถมาพอดี“ตอนนี้สตรอเบอรี่ของโครงการหลวงกำลังออกผลเลย อยู่ทางด้านโน้นแน่ะ เดี๋ยวเราไปดูกันนะครับระตี” น่านนัทธีร์รีบบอกตามหลังรัตติกาลที่เดินไปหาเพื่อนรัตติกาลหันไปมองคนที่กำลังเดินเข้ามา แต่หล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียว เพราะเขมิกาเกาะเขาไม่ห่างทำท่าเหมือนเป็นคนรักของเขา จนรวิสานึกหมั่นไส้“วิ...จะขึ้นไปข้างบนมั้ย” รัตติกาลเอ่ยถามเพื่อนของเธอ รวิสาไม่ตอบเพื่อนแต่ด่าเขมิกาแทน“ทุเรศ...เอ้ย!!! ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านเท่านี้มาก่อนเลย” รวิสาเริ่มไม่พอใจเขมิกา“ไม่เอาน่า..วิอย่าไปยุ่งกับเขาเลย” หล่อนออกเดินไปตามทางเล็กๆเพื่อชมทิวทัศน์อย่างใกล้ชิด“พี่ก้อง รีบเดินเร็ว ๆ สิ ไปกันท่าสองคนนั้นไว้ เร็วสิพี