جميع فصول : الفصل -الفصل 20

AKIO I left the room when I heard that there was no more noise coming from the living room. Their meeting must have finished. From the stairs, I saw Eula enter the kitchen. I carefully followed her. I saw that she was preparing something to eat. I suddenly thought of a prank. "Blagggg ...." "Ay palaka!" Napatalon siya sa gulat. Hindi ko maiwasang bumunghalit nang tawa dahil sa reaksyon niya. "Hahahahah...." "Malapit na akong atakihin sa iyo, Sir Akio." Nakataas-kilay na sabi niya. Hindi niya ako pinansin at nagtuloy na siya sa pagkain. Napangiwi pa ako ng magkamay siya at pilit na nagsasalita. Sumasabog mula sa kanyang bibig ang iilang butil ng kanin. "B-bakit hindi pa kayo matulog?" Sinamaan ko siya ng tingin. Hindi na iginalang ang pagkain. "Kumain ka muna bago ka magsalita, mamaya niyan masamid ka pa." Hindi ako concern, ayoko lang makakita ng nagsasalita habang kumakain. Nakakabastos sa Diyos. "Gusto mo?" Inialok niya sa akin ang kamay na may lamang kanin. Balak niya ban

AKIO Pinanuod ko lang na mamulot ng itlog si Eula. Gustuhin ko man siyang tulungan, ay nandidiri ako at nasusuka dahil sa mga ipot na nagkalat sa buong lugar. "Hitsurahin mo, Sir — mukha kang ninja," natatawang sabi niya. Binalot ko lang naman ang mukha ko ng tela; ang baho kasi talaga. "Tigilan mo ako! Bilisan mo diyan nang makalabas na tayo dito," iritableng sabi ko. Inismiran niya lang ako at nagpatuloy sa kanyang ginagawa. Ilang oras din ang itinagal ng pangunguha niya ng itlog bago kami natapos. "Sir! Ang laki ng itlog niyo!" sigaw ni Eula habang papalapit sa akin. Napataas ako ng kilay—hindi pa rin pala niya nakakalimutan ang nakita niya. "Gusto mo ulit makita?" nang-aasar na sabi ko, pero kumunot lang ang noo niya. "Anong sinasabi mo? Ayang itlog na hawak mo! Kung ano-ano inisip mo," iritableng sabi niya at inagaw ang kauna-unahang itlog na napulot ko. Itlog pala ng manok ang tinutukoy niya; akala ko naman iyong itlog ko. Hindi ko maiwasang matawa dahil sa mga naii

AKIO "Bilisan mo Eula! Baka gabihin tayo sa daan!" sigaw ko. Abala kasi siya sa pangunguha ng mangga malapit sa rancho. Isa pa roon ay kasama niya si Pancho- siya ang umaakyat sa puno. "Saglit lang, malapit na ito. Kailangan ko makarami, uuwi ako sa amin bukas!" sigaw niya pabalik. Uuwi siya sa kanila? Parang gusto ko nalang sumama, wala naman akong gagawin. Isa pa, ayokong manatili sa mansyon. Maririnig ko lang doon ang pag-ngawngaw ni Dad. Maya-maya pa'y lumapit siya sa akin dala ang isang plastic na punong-puno ng hinog na mangga. Nakita kong hirap na hirap siya kaya lumapit na ko't tinanong ko siya kung kailangan niya ng tulong. "Mabigat ba? Kailangan mo ng tulong?" sinserong tanong ko. Iiling pa lang sana siya ay bigla ko na itong inagaw. Sasabihin na naman kasi niyang kaya niya kahit hindi naman. "Sir! Ako na po!" sigaw niya habang pilit akong hinahabol. Ang iikli pa naman ng biyas niya. Hindi ko na lamang siya pinansin at mas lalo ko pang binilisan ang paglalakad. When we

AKIO "Malayo pa ba ang bahay niyo?" tanong ko. Masakit na din kasi ang pwet ko. Parang ang tagal naman ng byahe namin. Sabi niya ay malapit lang. "Malapit na! Nakita mo na mang nasiraan tayo kanina diba? Sana sinabi ko sa akin na naiinip kana, di sana ay naglakad nalang tayo," nakangusong sabi niya. Tumirik kasi ang tricycle ni Kuyang Driver kanina. Kumalas ang kadena nito dahil siguro sa sobrang kalumaan. "Kaya naman palang lakarin, bakit pa tayo sumakay?" Iritableng tanong ko. Napairap naman siya at bahagyang kumukuha ng hangin at maya-maya ay ibubuga. Para siyang tanga! "Okay lang naman maglakad pero baka mga 2 oras, Sir. Thirty minutes pa nga lang ay hinihingal kana." Seryosong sabi niya at magsasalita pa sana ako nang bigla nalang siyang sumabat. "Dito nalang po Kuya," nakangiting sabi niya sa lalaki at may inabot na pera. Tumingin siya sa akin na para bang sinasabi niyang kailangan ko ring magbayad. Wala naman akong dalang pera. "Wala kong dalang pera." Walang-ganang sab

AKIO Ang unang beses na naisip kong gawin kaya ako sumama sa kanya ay aralin ang buhay na meron sila. Pero isang araw pa lamang ng pamamalagi ay nahihirapan na ako. Walang kahit na anong gamit sila maliban sa lutuan na gawa sa bato; kahoy ang tanging panggatong. Limitado rin ang pinggan na meron sila—sapat lang para sa kanila. Walang kahit anong electric fan; karton lang ay sapat na sa kanila. Kaya naman ang titibay ng braso nila. Ang unan ay hindi kasing lambot ng nasa mansiyon, at ang higaan ay napakatigas—banig kung tawagin nila. Kapag nahiga ka, paggising mo ay babakat na ang bawat hugis nito sa bawat parte ng katawan ko. Nakakaawa man isipin ang buhay nila, pero nakikita ko naman kung gaano sila kasaya. "Where are you—I mean, saan kayo pupunta?" tanong ko kay Serafino. May dala siyang dalawang maliit na galon. Nasa labas kasi ako nagpapahangin dahil sobrang init ng panahon. Parang gusto ko ngang mag-swimming ngayon. "Sa bukal, Kuya. Mag-iigib po ako ng tubig," nakangiting sabi