All Chapters of เกิดใหม่เป็นสาวท้วมพร้อมมิติพิเศษ: Chapter 11 - Chapter 20

หลังพูดคุยเดินชมสวนและเรือนของจื่อเหยาที่ตกแต่งเพิ่มเติมงดงามกว้างขวาง ดูแปลกตาโล่งโปร่งสบาย ขณะเดียวกันก็มีความนำสมัยโดยใช้เครื่องเคลือบและข้าวของเครื่องประดับจากต่างแคว้นอย่างแจกันหรือถ้วยชามของชาวเปอร์เชียมาตกแต่ง มีผืนพรมลวดลายประหลาดงดงามเนื้อผ้าแตกต่างออกไปจากแคว้นฉินมาจัดวางเอาไว้ได้อย่างเหมาะเจาะลงตัว            นอกจากนั้นจื่อเหยายังใส่ใจนำดอกไม้สีสันสวยงามจากสวนในบริเวณบ้าน หรือไม่บางครั้งนางก็เดินเล่นไปเก็บดอกหญ้าตามทุ่งดอกไม้ไม่ห่างจากตัวเรือนของนางมากนักมาประดับตกแต่งเรือนให้มีชีวิตชีวาเต็มไปด้วยสีสัน เห็นแล้วสดชื่นสบายตาสบายใจ            “เรือนของเจ้านี่งดงามแปลกตาดีนะ เจ้าเป็นคนจัดแต่งเรือนเองงั้นเหรอ” ลี่หยางเอ่ยถามขณะเดินชมภายในเรือนของจื่อเหยา            “ใช่เจ้าค่ะ ทั้งภายนอกและภายใน ข้าล้วนเป็นคนออกแบบจัดแต่งด้วยตนเองทั้งสิ้น” จื่อเหยาตอบกลับไป

จื่อเหยาหยุดรอดูท่าทีของรั่วเหรินอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก รวมทั้งลี่หยางที่เดินตามนางออกมาด้วยก็กำลังจ้องมองไปที่รั่วเหรินและสหายของนางอยู่เช่นกัน “คราวนี้พี่ลี่หยางคงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของรั่วเหรินแล้วสินะเจ้าคะ” จื่อเหยาหันไปกล่าวกับลี่หยางที่อยู่ด้านหลังนางใกล้จนเมื่อนางแหงนหน้าหันกลับไปริมฝีปากก็ชนเข้ากับปลายคางของเขาพอดี “อุ๊ยย ท่านเข้ามายืนชิดข้าถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกันเจ้าคะ” จื่อเหยาตกใจจนแทบผงะ พร้อมโวยวายขึ้นมาทันที ‘อุ๊บบ อื้ออ’ ยังไม่ทันได้บ่นอะไรต่อ ลี่หยางก็ยกฝ่ามือร้อนหนาขึ้นมาปิดปากนางเอาไว้ “ชู่..เบาๆหน่อยสิ เรากำลังลอบดูน้องสาวเจ้ากันอยู่นะ” ลี่หยางเอ่ยเตือน จื่อเหยาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับและส่งสายตาประมาณว่า ‘เอามือออกไปจากปากนางได้แล้ว’ ลี่หยางเห็นดังนั้นก็รีบปล่อยนางทันที “ขออภัย ข้าลืมตัวไปน่ะ” ลี่หยางกล่าวขอโทษ ก่อนที่ทั้งสองจะลอบมองรั่วเหรินต่อ “ซูเจียว เจ้าเป็นเพียงแค่สาวใช้กล้าดีอย่างไรจึงกล้ามาพูดจากับข้าเช่นนี้ เหลาสุราเจียงหลินเป็นของครอบครัวข้า ข้าจะใช้สิทธิ์อย่างไรก็

ผู้คนซึ่งมาทานอาหารที่เหลาสุราเจียงหลินในวันนี้ นอกจากจะได้กินอาหารรสเลิศแล้ว ยังได้ดูงิ้วฉากหนึ่งอีกด้วย จื่อเหยาถือโอกาสประจานความเลวของรั่วเหรินให้ทุกคนได้รับรู้ ทำให้ตอนนี้นางถึงกับหน้าซีดตัวสั่นเลยทีเดียว “จื่อเหยา เจ้าเลิกพูดจาเหลวไหลกล่าวหาข้าได้แล้ว ข้าไม่เคยขโมยของ ของเจ้าไปเสียหน่อย” รั่วเหรินตั้งสติสวนกลับจื่อเหยา “เจ้าแน่ใจเหรอ ไหนลองดูหน่อยสิ ข้าว่าในที่นี้คงมีคนถูกเจ้าทวงสิ่งของคืนกลับมาอยู่บ้างนะ ของอะไรน่ะเหรอ ก็ของที่เจ้าขโมยจากข้าไปแจกจ่ายผู้อื่นทั้งยังลอบเอาไปขายด้วยอย่างไรเล่า เพราะเจ้าทำข้าเกือบตายข้าจึงแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านพ่อทราบเพื่อขอความเป็นธรรม ทั้งที่ข้าอุตส่าห์อดทนไม่พูดอะไรมานานแล้วแท้ๆ แม่เจ้าเองก็รู้เรื่องนี้ดีนี่ ได้ข่าวว่าต้องใช้ทั้งเงินทั้งเส้นสายไปตามของข้ากลับมาแทบไม่ทัน เนื่องจากท่านพ่อที่เข้าข้างพวกเจ้าสองแม่ลูกมาโดยตลอดกลัวว่าข้าจะนำเรื่องพวกนี้ไปฟ้องท่านตา ยามนั้นเจ้าก็ยอมรับด้วยตนเองไม่ใช่เหรอ ยังมีหนังสือสัญญาคืนของ ชดใช้หนี้ประทับลายนิ้วมือของเจ้ากับแม่ของเจ้าอยู่ที่ตัวข้าเนี่ย จะให้นำออกมาให้ดูไหม” จื่อเหยาที่ฉลาดรอบค

หลังจื่อเหยาทานมื้อเย็นกับลี่หยางเสร็จและตรวจสอบบัญชีรายรับรายจ่ายประจำวันของเหลาสุราเจียงหลินเรียบร้อยแล้วนางก็เดินทางกลับเรือนสกุลจาง            “คุณหนูใหญ่ นายท่านให้ตามตัวไปพบที่โถงรับรองเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้คนสนิทของฮูหยินรองจาง หลันฮุ่ยอินมายืนดักรอจื่อเหยาที่ประตูเรือนได้พักใหญ่แล้ว รีบเอ่ยขึ้นทันทีที่นางก้าวเข้ามาในเรือน            “ท่านพ่อ อยากพบข้างั้นเหรอ” จื่อเหยาถาม            “เจ้าค่ะ รีบไปเถอะเจ้าค่ะนายท่านรอนานแล้ว” ฮุ่ยอินเอ่ยย้ำเร่งให้จื่อเหยาเดินตามนางไป            เมื่อมาถึงโถงรับรองก็พบว่ามีนายท่านจาง ฮูหยินรองจาง รั่วเหริน นั่งพูดคุยกันอยู่ก่อนแล้ว หากแต่ไม่มีวี่แววของมารดานางอยู่ที่นั่นด้วย คงเป็นเพราะแม่ของนางยังไม่กลับมาที่เรือนและสามคนที่อยู่ณ.ที่นี้ มีเจตน

หลังจากฮูหยินใหญ่จางประกาศเรื่องขอหย่าให้นายท่านจางได้รับทราบแล้วนางก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาก นางกลับเข้ามาที่ห้องของจื่อเหยาเพื่อพูดคุยปรึกษาหารือกันเพิ่มเติมในเรื่องต่อจากนี้            “ท่านแม่เจ้าคะ ตอนนี้กิจการร้านค้าสกุลซุนกำลังไปได้ด้วยดี ร้านใหม่ที่ตั้งใจเปิดขึ้นมาเพื่อรับมือและเอาคืนสกุลจางก็ราบรื่น ส่วนเรื่องแบ่งทรัพย์สินกิจการกับสกุลจางทุกอย่างก็ถูกจัดวางเอาไว้นานแล้ว ท่านสบายใจได้เลยนะเจ้าคะว่าหลังหย่าร้าง พวกเราจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขและสะดวกสบายมั่งคั่งแน่นอน” จื่อเหยาเอ่ยพร้อมเกาะกุมมือมารดาเอาไว้ ให้ฮูหยินใหญ่รู้สึกอบอุ่นใจว่ามีนางเป็นบุตรสาวคอยอยู่เคียงข้างดูแลเอาใจใส่เสมอ            “แม่รู้ว่าหลังหย่าแล้วชีวิตเราสองแม่ลูกต้องดียิ่งขึ้นกว่าเดิมแน่นอน” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยกับบุตรสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พร้อมกับยื่นมือขึ้นไปลูบศีรษะจื่อเหยาแผ่วเบาด้วยความรัก นึกสงสารเห็นใจบุตรสาวที่ไม่เคยได้รับความยุติธรรมจากบิดาตัวเองซึ