เกิดใหม่เป็นสาวท้วมพร้อมมิติพิเศษ

เกิดใหม่เป็นสาวท้วมพร้อมมิติพิเศษ

last update최신 업데이트 : 2025-12-31
작가:  ลัยลา완결
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 평가 순위. 2 리뷰
40챕터
9.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

"ท่านแม่..ท่านตัดสินใจถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ ข้าเห็นด้วยพร้อมส่งเสริมท่านให้หย่ากับท่านพ่อ ตัดขาดจากสกุลจางไปซะ แต่สิ่งสำคัญคือ..เราต้องเอาทุกอย่างที่ควรเป็นของเรากลับคืนมา อย่ายอมเสียเปรียบนะเจ้าคะ"

더 보기

1화

ตอนที่ 1 วันเกิดกลายเป็นวันเศร้า

「池上先生、江川病院への異動……本当に決めたのか?」

斉藤勉(さいとう つとむ)院長は、池上由奈(いけがみ ゆな)の異動願を手にして目を丸くした。

由奈はわずかにまつげを震わせ、苦みを含んだ笑みを浮かべる。「はい、もう決めました」

その瞳に揺るがぬ決意を見て、勉は深いため息をつき、静かに署名した。

院長室を出て廊下を歩いたとき、由奈は白衣を着た長門歩実(ながと あゆみ)と、その隣にいる滝沢祐一(たきざわ ゆういち)、そして小さな男の子に出くわした。

一瞬、足が止まる。

まるで幸せな家族のような光景が、目に飛び込んできたのだ。

二人の間を歩く男の子が、左右の手をそれぞれ歩実と祐一にぎゅっと握られ、無邪気な笑顔を浮かべている。

由奈の胸に鋭い痛みが走った。

祐一が歩実と子どもに向ける柔らかな眼差し、穏やかで優しい仕草――それは、由奈が一度も与えられたことのないものだった。

彼は自分を憎んでいるのだと、由奈はよく知っている。

祐一の初恋の相手は歩実だった。だが、由奈が祐一の祖母・和恵(かずえ)と取引をして彼と結婚したとき、すでに二人は別れていた。とはいえ、その事実を知ったのは結婚後のことだった。

結局祐一にとって由奈は、隙を突き、卑怯な手で妻の座を奪った女でしかないのだ。

けれど――彼は知らない。

本当は、由奈の方が先に祐一と出会っていたのだ。だが彼は、その記憶をとっくに忘れていた。

結婚すれば思い出してくれる。冷え切った心も、寄り添えば少しずつ温まっていく。由奈はそう信じていた。

けれど、それは思い上がりにすぎなかった。

祐一は彼女を憎んでいる。愛してくれることなど、決してないのだ。

その証拠に、六年間の結婚生活のあいだ、彼は周囲に「独身だ」と言い続け、妻である由奈をまるで存在しない人間のように扱った。

「池上先生?」歩実が気づいて声をかける。

祐一は眉を寄せ、じっと由奈を見つめる。その視線には、まるで「余計なことを口にするな」と言いたげな緊張があった。

その距離感が、刹那に由奈の胸を締めつける。けれど彼女はすぐに表情を整え、頭を下げた。

「長門先生、滝沢社長、お疲れ様です」

祐一は最近、中央病院の出資者となり、病院経営に名を連ねている。もちろん、それは由奈のためではなく、歩実のためだった。

歩実が帰国してすぐ、祐一が彼女を中央病院に入れ、外科部長として推薦したのだ。院内では誰もが「歩実の後ろ盾が滝沢社長」と噂し、さらには二人が恋人関係だという話まで広がっていたが、祐一は何一つ否定しなかった。

歩実は祐一の腕を自然に取り、にこやかに言う。

「そんなにかしこまらなくていいのよ。私なんてまだ入ったばかりだし、これからいろいろ教えてもらわないと」

そのとき、男の子が祐一にしがみついた。「パパ、疲れた。抱っこして?」

由奈の顔色がさっと変わる。

――パパ?

歩実は慌ててしかめ顔をつくる。

「健斗、だめでしょ。そんな呼び方したら」そう言いながら祐一へ申し訳なさそうに視線を向けた。

「ごめんなさい、祐一。子どもがわかってなくて」

祐一はちらりと由奈を見たが、怒ることもなくただ穏やかに子どもを抱き上げた。

「いいんだ」

「僕、祐一パパが大好き!本当に僕のパパになってくれたらいいのに!」

健斗(けんと)は祐一の首に腕を回し、甘えるように声を弾ませた。

「もう、しょうがない子ね」歩実は苦笑しながら彼の頭を撫でた。

由奈は拳を固く握りしめる――こんなに優しい祐一を、彼女は見たことがない。

……もう諦めた。

どんなに頑張っても、冷たい心を温めることはできなかった。なら、終わりにするしかない。

重い気持ちを押し込み、由奈は三人を追い抜いてエレベーターに乗り込んだ。

……

異動の件は誰にも知らせていない、もちろん祐一にも。

知らせる必要がないと思ったし、彼が知りたがるはずもないのだから。

車を走らせ、由奈は滝沢家の本邸へ向かう。門前でチャイムを押すと、しばらくして使用人の森田(もりた)が出てきた。

「奥さま、お帰りなさいませ」

「おばあさまはいらっしゃる?」

「はい、中でお待ちです。どうぞ」

滝沢家の重鎮である和恵。祐一の祖父が亡くなって以来、家の一切を取り仕切ってきた女性だ。

彼女は南の町の商家の出で、若いころから手腕を発揮してきた。姑から疎まれても、表立って彼女を逆らう者はいなかった。

森田に案内され、由奈は静かな和室へ入る。そこでは和恵が座布団に正座し、数珠を手に念仏を唱えていた。

「奥さまがお見えです」

和恵はゆるやかに目を開き、横顔のまま「こちらへ」と告げる。

森田が下がると、由奈も正座して仏前に手を合わせた。

和恵は熱心な仏教徒で、よく寺に参拝し、香をあげていた。出かけると、戻るまでに半月ほどかかることもあった。

しばし沈黙が続いたのち、由奈は小さな声で切り出した。

「おばあさま……私、祐一さんと離婚したいと思っています」

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องอ่านง่ายไม่ซับซ้อน ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-02-04 11:19:38
1
0
ลัยลา
ลัยลา
พรุ่งนี้วันที่ 26 ธ.ค. 2568 ไรท์จะปิดจบเรื่องนี้แล้วนะคะ ขอให้รี้ดที่น่ารักทุกท่านสนุกกับการอ่านค่ะ หากรี้ดท่านใดชอบหรือถูกใจ สามารถส่งกำลังใจหรือฝากผ่านคอมเมนต์กันมาได้นะคะ ขอบคุณค่า 8(^-^)8 * วันนี้ 25 ธ.ค. Merry Christmas!! ขอให้มีความสุขกันมากๆนะคะ
2025-12-25 17:00:04
4
0
40 챕터
ตอนที่ 2 ความอยุติธรรมในเรือนสกุลจาง
จื่อเหยานอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียงขนาดใหญ่พิเศษในห้องนอนของนาง โดยมีฮูหยินใหญ่จาง นายท่านจางหรือจางตงจื่อบิดานาง รวมทั้งรั่วเหรินและฮูหยินรองนามเสิ่นจิงหยูมารดารั่วเหรินคอยเฝ้ารอฟังผลการตรวจของหมอที่เรียกมารักษาอาการของจื่อเหยา “ท่านหมอบุตรสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามท่านหมอที่ตรวจอาการจื่อเหยาเสร็จก็หันกลับมาด้วยสีหน้าท่าทางไม่สู้ดีนัก “คุณหนูใหญ่จางอยู่ในสภาพร่างที่แทบจะสิ้นลมหายใจไปแล้ว ยามนี้ทำได้เพียงรอให้สวรรค์เมตตาแล้วล่ะ” ท่านหมอเอ่ยพร้อมส่ายศีรษะน้อยๆ “หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามอย่างร้อนใจ “ด้วยน้ำหนักและขนาดตัวของนางล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แม้นภายนอกดูเหมือนบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ความจริงภายในได้รับผลกระทบเสียหายอีกทั้งศีรษะยังแตกด้วย ข้าคาดว่า..” ท่านหมอเอ่ยค้างเอาไว้ พร้อมทำสีหน้าท่าทางหนักใจ “คาดว่าอันใดกันเจ้าคะ” “เอาเป็นว่าข้าได้ทำแผลให้แล้ว และจะให้ยาช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต รักษาอาการบาดเจ็บภายในให้นางดื่ม หากนางผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ก็ถือว่านางรอดพ้
더 보기
ตอนที่ 3 ยอมรับสภาพความเป็นจริง
ฮูหยินใหญ่จางไม่สามารถโต้แย้งใดๆกลับไปได้อีก เมื่อรู้ดีว่านางไม่มีทั้งหลักฐานและพยาน ทำได้เพียงรอให้จื่อเหยาฟื้นขึ้นมารวมทั้งนำกำไลหยกเลือดนกอันล้ำค่าคืนกลับมาเท่านั้น “ฮูหยินเจ้าคะ คุณหนูดื่มยาลงไปแล้ว เช่นนี้คงไม่เป็นไรแล้วกระมังเจ้าคะ” ซูเจียวเอ่ยกับฮูหยินใหญ่จางขณะนั่งเฝ้าจื่อเหยาที่ยังคงไม่ได้สติอยู่ด้วยกัน “ใช่ เหยาเอ๋อต้องไม่เป็นไร ลูกข้าต้องฟื้นขึ้นมาในไม่ช้านี้แหละ” ฮูหยินใหญ่ทั้งเอ่ยปลอบและให้กำลังใจตนเอง ก่อนจะนั่งเฝ้าจื่อเหยาต่อจนร่างกายเหนื่อยล้าเผลอฟุบหลับไปทั้งนายและบ่าว ขณะเดียวกันจื่อเหยาที่หมดสติไปนานหลายชั่วยาม ตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ‘โอย ปวดหัวปวดตัวไปหมดเลย’ จื่อเหยาโอดครวญในใจ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้ง ก่อนที่นางจะพยายามลืมตาขึ้นมาช้าๆ ‘นี่ ที่ไหนกัน เราถูกรถชนไม่ใช่เหรอ’ จื่อเหยากวาดตามองไปโดยรอบซึ่งเป็นสถานที่ไม่คุ้นตา อีกทั้งยังดูแปลกแตกต่างออกไปจากที่ซึ่งเธอเคยอยู่มาก สิ่งสำคัญคือจากเหตุการณ์ล่าสุดที่เกิดขึ้นกับตนเองนั้น หากเธอไม่ตายก็ควรจะฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ‘ทำไมที่นี่
더 보기
ตอนที่ 4 ถึงเวลาเอาคืน
จื่อเหยากับมารดานางนั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จื่อเหยาจะวกกลับเข้ามาในเรื่องสำคัญเกี่ยวกับบิดานาง            “ท่านแม่ ข้าว่าพวกเรารั้งอยู่ในเรือนสกุลจางนี้ต่อไปคงไม่เหมาะ คงต้องคิดหาทางขยับขยายแยกตัวออกมาเสียล่วงหน้านะเจ้าคะ” จื่อเหยาเอ่ยตามหลักความจริงที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ซึ่งดูเหมือนว่าชีวิตคู่ระหว่างบิดามารดานางไม่ราบรื่นนับตั้งแต่มีสองแม่ลูกตัวร้ายเข้ามาแทรก หากรั้งอยู่ด้วยกันต่อไปก็ไม่เป็นผลดีแต่อย่างใด            “เหยาเอ๋อ แม่ไม่นึกเลยนะว่าลูกจะคิดใส่ใจในเรื่องนี้ด้วย” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ย คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินบุตรสาวที่ไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ของคนในครอบครัวลึกซึ้งนักเอ่ยเป็นนัยออกมาเช่นนี้ จื่อเหยาชะงักไปเล็กน้อย ในเมื่อนางเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าจื่อเหยาคนเดิมไม่มีทางสนใจหรือเอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้แน่            “หลังลูกผ
더 보기
ตอนที่ 5 แผนการแบ่งแยกทรัพย์สิน
จื่อเหยามองหน้าสองแม่ลูกรวมทั้งนายท่านจางด้วยท่าทางสะใจไม่น้อย ก่อนหน้านี้นางและแม่ของนางไม่เคยคิดใช้อำนาจของท่านตานางมาก่อน จื่อเหยาคนเดิมก็ไม่มีความคิดในเรื่องล้างแค้นเอาคืนเช่นนี้เลยด้วยซ้ำไป พอเกิดเรื่องนางก็มักจะระเบิดอารมณ์ลงไปในตอนนั้นเลย จนทำให้นางกลายเป็นคนไม่ดีในสายตาผู้อื่น ส่วนคนผิดจริงอย่างรั่วเหรินและฮูหยินรองก็ทำตัวเป็นเหยื่อดูน่าสงสารเห็นใจแทน            ‘ในส่วนของจื่อเหยาคนเดิมนั้นมีเพียงแต่ใช้อารมณ์กับกำลังเข้าปะทะจนทำให้ตัวเองถูกใส่ร้ายกล่าวหามองดูเป็นคนไม่ดีคิดเรื่องที่ชาญฉลาดมีเหตุมีผลไม่ได้ ส่วนมารดานางนั้นคิดเพียงต้องการรักษาความสัมพันธ์ของครอบครัวเอาไว้ก็เพื่อบุตรีของนางเองจึงไม่ยอมใช้ไม้แข็งหรือต่อต้านอันใดมากนัก มาบัดนี้ถึงเวลาแล้วที่พวกนางจะลุกขึ้นมาจัดการกับสองแม่ลูกและบิดาที่ไม่เป็นธรรมเสียที’ จื่อเหยาคิดเอาคืนทุกอย่างแทนสาวน้อยร่างท้วมที่ตายไปอย่างไม่เป็นธรรม รวมทั้งเพื่อฮูหยินใหญ่จางซึ่งเป็นมารดาของนางนับจากนี้ไปด้วย            “เอาเถอะเหรินเอ๋อ จิงหยู&nb
더 보기
ตอนที่ 6 เรื่องเข้าใจผิด
จื่อเหยาและมารดานางรวมทั้งซูเจียวขึ้นมาทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับลี่หยางและจางหลง โดยแน่นอนว่าลี่หยางเป็นเจ้ามือทั้งหมด สั่งให้นำรายการอาหารชั้นเลิศเป็นที่นิยมมาให้พวกนางสองแม่ลูกโดยเฉพาะ            “เจ้าชอบขาหมูตุ๋นกับพวกสามชั้นสินะ ข้าสั่งมาให้เป็นพิเศษแล้วลองชิมดูสิ” ลี่หยางเอ่ยกับจื่อเหยาที่มีท่าทีนิ่งเฉยไม่พูดไม่จามากนัก ที่สำคัญยังไม่ใส่ใจจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ผิดกับก่อนหน้านี้ที่นางคอยตามตอแยเซ้าซี้เขา ออดอ้อนให้พูดคุยใส่ใจนางมาโดยตลอด            “ความจริงข้าหาได้ชอบอาหารมันๆเลี่ยนๆเป็นพิเศษไม่ แต่เป็นเพราะทางห้องครัวในเรือนสกุลจางทำตามคำสั่งของฮูหยินรองและบุตรสาว ตั้งใจทำอาหารพวกนี้มาให้ข้าเป็นพิเศษ เพราะหวังดีประสงค์ร้ายนั่นแหละเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยคิดและรู้ตัวมาก่อนแต่บัดนี้รู้แล้ว สมควรหลีกเลี่ยงอาหารพวกนี้เสียหน่อยจะดีกว่า” จื่อเหยาซึ่งไม่ชอบทานอาหารมันเลี่ยนผิดกับเจ้าของร่างเดิมตอบลี่หยางกลับไป 
더 보기
ตอนที่ 7 แผนปรับปรุงตัวเองและกิจการ
จื่อเหยากับมารดานั่งสนทนากับลี่หยางนานกว่าที่คาดเอาไว้จนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามเซิน(15:00 – 17:00) ลี่หยางมีเรื่องสงสัยซักถามเพิ่มเติม ส่วนจื่อเหยาเองก็มีความคิดแผนการในใจบอกเล่ามากมายเช่นกัน            “นอกเหนือจากการตรวจสอบทรัพย์สินกิจการเพื่อเตรียมแบ่งแยกกับสกุลจางแล้ว ยังมีเรื่องอื่นใดที่พวกท่านคิดจะทำอีกบ้างงั้นหรือ” ลี่หยางฟังแผนการคร่าวๆจากจื่อเหยาด้วยความสนใจ อยากสอบถามรายละเอียดจากนางมากขึ้น            “ข้าจะบริหารกิจการในสินเดิมของท่านแม่ หาเงินรายได้ให้มากพอจะสร้างร้านค้าที่ขายสินค้าชนิดเดียวกันกับกิจการหลักของสกุลจาง ซึ่งข้าคิดว่ายากที่ท่านพ่อและสองแม่ลูกนั่นจะปล่อยให้ตกมาอยู่ในมือพวกเรา จากนั้นค่อยหาทางเอาคืนแย่งลูกค้าที่ส่วนใหญ่ท่านแม่ข้าเป็นคนติดต่อจัดหามาให้กลับคืนมาทางพวกเราเสีย สกุลจางจะได้รู้ไปเลยว่าที่ผ่านมาการค้าของพวกเขาดำเนินมาได้เป็นอย่างดีเพราะผู้ใด”      &nbs
더 보기
ตอนที่ 8 ทำสวนผักผลไม้วัตถุดิบชั้นเลิศ
พืชผักผลไม้ที่จื่อเหยานำออกมาจากมิติพิเศษเจริญงอกงามด้วยดีให้ผลผลิตมากมายทั้งยังมีคุณภาพเยี่ยม ยิ่งใช้น้ำผสมจากบ่อวิเศษมารดลงไปด้วยแล้ว ผลผลิตที่ได้ก็อวบอ้วนทั้งยังรสชาติดีมาก            “คุณหนู ท่านไปนำต้นกล้าผักผลไม้เหล่านี้มาจากที่ใดกันเจ้าคะ เจริญเติบโตงอกงามได้ดีจริงๆ” ซูเจียวเอ่ยกับคุณหนูของนางเมื่อเห็นผลผลิตทางการเกษตรที่ออกดอกออกผลมาเป็นอย่างดี            “ข้าสั่งมาจากแหล่งผลิตคุณภาพดีที่สุดน่ะ คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยมเพื่อนำมาปลูกรวมกันในสวนของเรานี่แหละ บางอย่างต้องสั่งมาไกลจากต่างแคว้นเลยนะ ถึงได้มีพืชผลราคาแพงหายากอย่างต้นลี่จือ(ลิ้นจี่) ผูเถา(องุ่น) โปหลัว(สับปะรด) เซียงเจียว(กล้วยหอม) หมางกั่ว(มะม่วง) เฉ่าเหมย(สตรอว์เบอร์รี่) แล้วก็พวกเครื่องเทศสมุนไพร อย่างพริกไทยที่หายากราคาแพง งาดำงาขาว กับพืชผักแปลกๆอีกเยอะแยะเลยไง” จื่อเหยาเอ่ยอ้างไปเรื่อย แต่เป็นความจริงที่ว่านางคัดสรรมาจากแหล่งผลิตคุณภาพเยี่ยมอย่างมิติพิเศษ
더 보기
ตอนที่ 9 เยือนเรือนบ้านสวนของจื่อเหยา
จางหลงเห็นสีหน้าท่าทางคุณชายของตนที่นิ่งคิดตรึกตรองอะไรอยู่นาน หลังได้ยินประโยคที่ว่าจื่อเหยาอาจจะคิดปล่อยวางในตัวเขาแล้ว จึงคิดตีเหล็กตอนกำลังร้อนๆเพื่อทำหน้าที่เป็นพ่อสื่อพ่อชักตามคำสั่งของหานฮูหยินท่านแม่ของลี่หยางซึ่งกำชับเขามาเป็นอย่างดี            “หากคุณชายพอจะมีใจให้คุณหนูจื่อเหยาอยู่บ้าง ข้าว่าตอนนี้ควรเริ่มลงมือทำอะไรได้แล้วนะขอรับ” จางหลงถือโอกาสเสนอแนะผู้เป็นนาย            “เหลวไหล ข้าจะไปมีใจให้นางได้อย่างไรกัน ที่ผ่านมาข้าเพียงเห็นว่านางเป็นดั่งน้องสาวผู้หนึ่งเท่านั้นนะแหละหาได้คิดอันใดเกินเลยไม่” ลี่หยางเอ่ยแก้ตัวทันใด จางหลงถึงกับถอนหายใจมองบนกันเลยทีเดียว            “เช่นนั้น หากมีโอกาสเหมาะคุณชายก็แจ้งเรื่องขอถอนหมั้นกับสกุลจางเสียเถอะขอรับ จะได้ไม่เสียเวลาคุณหนูจื่อเหยา” จางหลงเลยยุยงให้ถอนหมั้นเสียเลย            “เร
더 보기
ตอนที่ 10 ขอทำความรู้จักกับนางใหม่ 1/2
หลังจากทานมื้อกลางวันร่วมกันเสร็จจื่อเหยาก็มานั่งสนทนาดื่มน้ำชาร่วมกันกับแม่ของนางและลี่หยางต่อ โดยลี่หยางถือโอกาสพูดคุยขอซื้อพืชผักของนางไปใช้เป็นวัตถุดิบในภัตตาคารเยียนโจวด้วย “เหยาเอ๋อ ว่าอย่างไรล่ะ เจ้าจะจัดสรรผลผลิตบางส่วนส่งให้กับภัตตาคารของข้าได้หรือไม่ รับรองว่าข้าให้ราคางามแน่นอน” ลี่หยางเสนอขอซื้อผลผลิตในสวนของจื่อเหยา “ข้าขอบคุณที่คุณชายหานสนใจพืชผักผลไม้จากสวนของข้านะเจ้าคะ แต่ข้าคงต้องปฏิเสธ” “ทำไมล่ะ” “เพราะตอนนี้ผลผลิตของข้ามีจำนวนจำกัด เนื่องจากเพิ่งเริ่มเพาะปลูกได้ไม่นานนัก เพียงพอแค่ใช้ในเหลาสุรา โรงเตี๊ยมของสกุลซุนและทำผลิตภัณฑ์ เครื่องปรุง รวมทั้งวัตถุดิบในการปรุงอาหารต่างๆเท่านั้น” จื่อเหยาตอบกลับไปตามความจริง เพราะนอกจากนางจะใช้พืชผักสดๆมาปรุงอาหารแล้ว นางยังนำไปหมักสุราหรือทำเครื่องปรุงอย่างเช่นซอสถั่วเหลือง ซอสมะเขือเทศแบบในโลกของนางก่อนหน้านี้ รวมทั้งทำผักผลไม้ตากแห้ง ผักดองชนิดต่างๆสำหรับเป็นเครื่องเคียงหรือวัตถุดิบปรุงแต่งอาหาร และอีกหลากหลายซึ่งใช้ในเหลาสุรากับโรงเตี๊ยมสกุลซุนเพื่อความเป็นเอกลักษณ์มีรสชาติเฉพา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status