เกิดใหม่เป็นสาวท้วมพร้อมมิติพิเศษ

จื่อเหยานอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียงขนาดใหญ่พิเศษในห้องนอนของนาง โดยมีฮูหยินใหญ่จาง นายท่านจางหรือจางตงจื่อบิดานาง รวมทั้งรั่วเหรินและฮูหยินรองนามเสิ่นจิงหยูมารดารั่วเหรินคอยเฝ้ารอฟังผลการตรวจของหมอที่เรียกมารักษาอาการของจื่อเหยา “ท่านหมอบุตรสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามท่านหมอที่ตรวจอาการจื่อเหยาเสร็จก็หันกลับมาด้วยสีหน้าท่าทางไม่สู้ดีนัก “คุณหนูใหญ่จางอยู่ในสภาพร่างที่แทบจะสิ้นลมหายใจไปแล้ว ยามนี้ทำได้เพียงรอให้สวรรค์เมตตาแล้วล่ะ” ท่านหมอเอ่ยพร้อมส่ายศีรษะน้อยๆ “หมายความว่าอย่างไรกันเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ยถามอย่างร้อนใจ “ด้วยน้ำหนักและขนาดตัวของนางล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง แม้นภายนอกดูเหมือนบาดเจ็บเล็กน้อย แต่ความจริงภายในได้รับผลกระทบเสียหายอีกทั้งศีรษะยังแตกด้วย ข้าคาดว่า..” ท่านหมอเอ่ยค้างเอาไว้ พร้อมทำสีหน้าท่าทางหนักใจ “คาดว่าอันใดกันเจ้าคะ” “เอาเป็นว่าข้าได้ทำแผลให้แล้ว และจะให้ยาช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต รักษาอาการบาดเจ็บภายในให้นางดื่ม หากนางผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปได้ก็ถือว่านางรอดพ้

จื่อเหยากับมารดานางนั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จื่อเหยาจะวกกลับเข้ามาในเรื่องสำคัญเกี่ยวกับบิดานาง            “ท่านแม่ ข้าว่าพวกเรารั้งอยู่ในเรือนสกุลจางนี้ต่อไปคงไม่เหมาะ คงต้องคิดหาทางขยับขยายแยกตัวออกมาเสียล่วงหน้านะเจ้าคะ” จื่อเหยาเอ่ยตามหลักความจริงที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ซึ่งดูเหมือนว่าชีวิตคู่ระหว่างบิดามารดานางไม่ราบรื่นนับตั้งแต่มีสองแม่ลูกตัวร้ายเข้ามาแทรก หากรั้งอยู่ด้วยกันต่อไปก็ไม่เป็นผลดีแต่อย่างใด            “เหยาเอ๋อ แม่ไม่นึกเลยนะว่าลูกจะคิดใส่ใจในเรื่องนี้ด้วย” ฮูหยินใหญ่จางเอ่ย คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินบุตรสาวที่ไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องราวความสัมพันธ์ที่เป็นอยู่ของคนในครอบครัวลึกซึ้งนักเอ่ยเป็นนัยออกมาเช่นนี้ จื่อเหยาชะงักไปเล็กน้อย ในเมื่อนางเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าจื่อเหยาคนเดิมไม่มีทางสนใจหรือเอ่ยอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้แน่            “หลังลูกผ

จื่อเหยาและมารดานางรวมทั้งซูเจียวขึ้นมาทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับลี่หยางและจางหลง โดยแน่นอนว่าลี่หยางเป็นเจ้ามือทั้งหมด สั่งให้นำรายการอาหารชั้นเลิศเป็นที่นิยมมาให้พวกนางสองแม่ลูกโดยเฉพาะ            “เจ้าชอบขาหมูตุ๋นกับพวกสามชั้นสินะ ข้าสั่งมาให้เป็นพิเศษแล้วลองชิมดูสิ” ลี่หยางเอ่ยกับจื่อเหยาที่มีท่าทีนิ่งเฉยไม่พูดไม่จามากนัก ที่สำคัญยังไม่ใส่ใจจะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ผิดกับก่อนหน้านี้ที่นางคอยตามตอแยเซ้าซี้เขา ออดอ้อนให้พูดคุยใส่ใจนางมาโดยตลอด            “ความจริงข้าหาได้ชอบอาหารมันๆเลี่ยนๆเป็นพิเศษไม่ แต่เป็นเพราะทางห้องครัวในเรือนสกุลจางทำตามคำสั่งของฮูหยินรองและบุตรสาว ตั้งใจทำอาหารพวกนี้มาให้ข้าเป็นพิเศษ เพราะหวังดีประสงค์ร้ายนั่นแหละเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยคิดและรู้ตัวมาก่อนแต่บัดนี้รู้แล้ว สมควรหลีกเลี่ยงอาหารพวกนี้เสียหน่อยจะดีกว่า” จื่อเหยาซึ่งไม่ชอบทานอาหารมันเลี่ยนผิดกับเจ้าของร่างเดิมตอบลี่หยางกลับไป 

พืชผักผลไม้ที่จื่อเหยานำออกมาจากมิติพิเศษเจริญงอกงามด้วยดีให้ผลผลิตมากมายทั้งยังมีคุณภาพเยี่ยม ยิ่งใช้น้ำผสมจากบ่อวิเศษมารดลงไปด้วยแล้ว ผลผลิตที่ได้ก็อวบอ้วนทั้งยังรสชาติดีมาก            “คุณหนู ท่านไปนำต้นกล้าผักผลไม้เหล่านี้มาจากที่ใดกันเจ้าคะ เจริญเติบโตงอกงามได้ดีจริงๆ” ซูเจียวเอ่ยกับคุณหนูของนางเมื่อเห็นผลผลิตทางการเกษตรที่ออกดอกออกผลมาเป็นอย่างดี            “ข้าสั่งมาจากแหล่งผลิตคุณภาพดีที่สุดน่ะ คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยมเพื่อนำมาปลูกรวมกันในสวนของเรานี่แหละ บางอย่างต้องสั่งมาไกลจากต่างแคว้นเลยนะ ถึงได้มีพืชผลราคาแพงหายากอย่างต้นลี่จือ(ลิ้นจี่) ผูเถา(องุ่น) โปหลัว(สับปะรด) เซียงเจียว(กล้วยหอม) หมางกั่ว(มะม่วง) เฉ่าเหมย(สตรอว์เบอร์รี่) แล้วก็พวกเครื่องเทศสมุนไพร อย่างพริกไทยที่หายากราคาแพง งาดำงาขาว กับพืชผักแปลกๆอีกเยอะแยะเลยไง” จื่อเหยาเอ่ยอ้างไปเรื่อย แต่เป็นความจริงที่ว่านางคัดสรรมาจากแหล่งผลิตคุณภาพเยี่ยมอย่างมิติพิเศษ

หลังจากทานมื้อกลางวันร่วมกันเสร็จจื่อเหยาก็มานั่งสนทนาดื่มน้ำชาร่วมกันกับแม่ของนางและลี่หยางต่อ โดยลี่หยางถือโอกาสพูดคุยขอซื้อพืชผักของนางไปใช้เป็นวัตถุดิบในภัตตาคารเยียนโจวด้วย “เหยาเอ๋อ ว่าอย่างไรล่ะ เจ้าจะจัดสรรผลผลิตบางส่วนส่งให้กับภัตตาคารของข้าได้หรือไม่ รับรองว่าข้าให้ราคางามแน่นอน” ลี่หยางเสนอขอซื้อผลผลิตในสวนของจื่อเหยา “ข้าขอบคุณที่คุณชายหานสนใจพืชผักผลไม้จากสวนของข้านะเจ้าคะ แต่ข้าคงต้องปฏิเสธ” “ทำไมล่ะ” “เพราะตอนนี้ผลผลิตของข้ามีจำนวนจำกัด เนื่องจากเพิ่งเริ่มเพาะปลูกได้ไม่นานนัก เพียงพอแค่ใช้ในเหลาสุรา โรงเตี๊ยมของสกุลซุนและทำผลิตภัณฑ์ เครื่องปรุง รวมทั้งวัตถุดิบในการปรุงอาหารต่างๆเท่านั้น” จื่อเหยาตอบกลับไปตามความจริง เพราะนอกจากนางจะใช้พืชผักสดๆมาปรุงอาหารแล้ว นางยังนำไปหมักสุราหรือทำเครื่องปรุงอย่างเช่นซอสถั่วเหลือง ซอสมะเขือเทศแบบในโลกของนางก่อนหน้านี้ รวมทั้งทำผักผลไม้ตากแห้ง ผักดองชนิดต่างๆสำหรับเป็นเครื่องเคียงหรือวัตถุดิบปรุงแต่งอาหาร และอีกหลากหลายซึ่งใช้ในเหลาสุรากับโรงเตี๊ยมสกุลซุนเพื่อความเป็นเอกลักษณ์มีรสชาติเฉพา