บททั้งหมดของ เล่ห์(ลวง)รัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

แสงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยทาบทอเหนือสนามหญ้ากว้างที่ถูกประดับด้วยผ้าขาวพลิ้วไหวและดอกไม้หลากหลายสีสัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบและยูคาลิปตัสลอยมากับสายลมฉันยืนอยู่ท่ามกลางแขกมากมายที่แต่งกายกันอย่างงดงาม เสียงหัวเราะและดนตรีแจ๊ซเบา ๆ คลอเคลียอยู่ในอากาศ ทุกอย่างช่างอบอวลไปด้วยความสุขเจ้าสาวในชุดลูกไม้สีงาช้างกำลังยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความรักขณะมองไปยังเจ้าบ่าวซึ่งยืนรออยู่ปลายพรมขาวจนฉันอดยิ้มตามไม่ได้ ภาพนั้นทั้งอบอุ่นและน่าประทับใจฉันไม่รู้ว่าระหว่างที่มองภาพของทั้งคู่ ฉันกำลังยิ้มแย้มด้วยความยินดีหรือแท้ที่จริงแล้ว มันไปกระตุกบางอย่างในใจเกี่ยวกับคนที่ยืนข้างกายของฉันกันแน่พิธีการยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ กระทั่งเสียงนับถอยหลังของเพื่อนเจ้าสาวดังขึ้นท่ามกลางความคึกคัก ช่อดอกไม้เจ้าสาวพุ่งลอยขึ้นกลางอากาศดอกกุหลาบสีขาวและพีชกระจายกลิ่นหอมละมุน ในจังหวะที่ทุกคนเอื้อมมือแย่งกันอย่างสนุกสนาน ฉันกลับยืนนิ่งอยู่ตรงปลายแถว ไม่ได้คิดจะคว้ามันเลยด้วยซ้ำ แค่ยิ้มกว้างขณะมองภาพตรงหน้าด้วยความเพลิดเพลินแต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก ช่อดอกไม้นั้นหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะหล่นกระแทกไหล่ใครบางคน

“ใจลอยอะไรของคุณ ไอติมละลายหมดแล้วนั่น”ฉันเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งก่อนจะรีบตักไอติมเข้าปาก กลิ่นหอมผสานรสหวานเย็นของวานิลลาไม่อาจกลบเสียงประโยคก่อนหน้าของเขาที่วนเวียนอยู่ในหัวของฉันได้เลยเราเคยเจอกันตอนไหนนะ ฉันพยายามนึก แต่ก็เปล่าประโยชน์ บางทีเขาอาจแค่จำผิด หรือใบหน้าของฉันอาจจะคล้ายพี่พราวก็ได้ พอคิดแบบนั้นฉันจึงถอนหายใจเบา ๆ แล้วเลือกจะจดจ่ออยู่กับของกินตรงหน้าหลังจากอิ่มจากมื้อเช้า เขาก็พาฉันไปเวิร์กช็อปศิลปะ ที่มีกิจกรรมให้เลือกทำมากมาย ทั้งวาดภาพ ระบายสี และปั้นดินเผาเราทั้งคู่เปลี่ยนไปสวมเสื้อยืดสีขาวซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ เพราะแม้แต่รอยเปื้อนจากสีหรือดิน ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของงานศิลปะได้เหมือนกันฉันเลือกมุมนั่งใกล้หน้าต่าง ที่แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาสัมผัสลงบนผืนผ้าใบพอดิบพอดี โต๊ะไม้กลิ่นอ่อนของน้ำยาเคลือบใหม่ ๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูอบอุ่นราวกับอยู่ในห้องศิลปะเก่า ๆฉันหยิบพู่กันขึ้นมา สีฟ้า สีขาว และเทาอ่อนถูกบีบลงบนจานสีอย่างคุ้นมือ ถึงจะห่างหายจากการวาดรูปไปนาน แต่เพียงปลายพู่กันแตะผืนผ้าใบ หัวใจก็พลันเต้นแรงอย่างประหลาดภาพทะเลหมอกในยามเช้าที่ภูชี้ฟ้าผุดข

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้งในร่างกาย ราวกับไม่ได้หลับสนิทตลอดคืน ทั้งที่เข้านอนตั้งแต่หัวค่ำเพราะเหนื่อยล้าจากการเดินทางแสงอาทิตย์เจิดจ้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ ทาบทับลงบนผ้าห่มผืนหนาซึ่งทำให้ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเวลาสายแล้ว จึงเริ่มขยับตัวเพราะคิดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนว่าจะทำอาหารเช้าให้เขาแต่แล้วภายในช่องท้องของฉันกลับรู้สึกปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อีกทั้งอาการคลื่นไส้ก็แล่นขึ้นมาจากลำคอฉับพลันจนฉันต้องรีบเอามือปิดปากไว้อึก!ร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงยิ่งทำให้การต้องลุกออกจากเตียงเป็นเรื่องยากลำบาก แต่พอเท้าแตะพื้นเย็น ๆ ได้เท่านั้นแหละ ฉันก็รีบวิ่งไปยังห้องน้ำทันทีครั้นมาถึงหน้าชักโครก ทุกอย่างก็พรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น ฉันพยายามสูดอากาศเข้าปอดหวังให้รู้สึกดีขึ้น แต่แทบไม่ช่วยอะไร นอกจากอาการคลื่นไส้ที่หวนกลับมาอีกระลอก“เป็นอะไรไปนะ” ฉันพึมพำเสียงแหบแห้ง ค่อย ๆ ลุกขึ้นบ้วนปากแล้วมองตัวเองในกระจกเหนืออ่างล้างมือดวงหน้าออกจะซีดเซียว เม็ดเหงื่อซึมประปรายบริเวณหน้าผาก พอเห็นแบบนั้นฉันจึงเปิดน้ำล้างหน้าแรง ๆ เพื่อเรียกสติให้กลับคืนมาแต่ทันใดนั้น ความเจ็บแป

ฉันนั่งเอนกายอยู่บนเตียงด้วยความเบื่อหน่าย สายตาเหม่อลอยผ่านหน้าต่างออกไปยังท้องฟ้าสีสันสดใสในยามบ่ายคล้อยความคิดฟุ้งซ่านก่อตัวภายในหัวเสมือนม่านหมอกเข้าบดบังแถมยังมองไม่เห็นทางออก ทำได้เพียงเดินวนเวียนหลงทิศทางอยู่ในเขาวงกตที่ตัวเองเป็นคนสร้างครืด ๆ ๆ แรงสั่นจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะดึงวิญญาณของฉันให้กลับเข้าร่างในทันที หลังจากล่องลอยไปไกลแสนไกลแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีอารมณ์ที่จะเอื้อมมือไปคว้ามากดรับ เพราะรู้ดีว่าคนที่โทรฯ เข้ามาเป็นใคร ซึ่งฉันยังไม่พร้อมที่จะพูดคุยอะไรในตอนนี้“เสียงมือถือของคุณสั่นหรือเปล่า” คนที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำร้องทักพลางเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว“ค่ะ”“ใครโทรฯ มา ทำไมถึงไม่รับล่ะ”“พี่สาวของฉันเองแหละค่ะ”“รับสิ เผื่อมีเรื่องด่วน”ฉันหลุบตาลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่เริ่มบีบเข้าหากันแน่นพร้อมความรู้สึกหนักอึ้ง“ฉันยังไม่อยากคุยอะไรในตอนนี้” ถึงแม้จะไม่ได้หันไปมองอีกฝ่ายตรง ๆ แต่ก็เห็นทางหางตาว่าเขากำลังมองมาที่ฉัน“ให้ผมรับให้มั้ยล่ะ”“ไม่ ไม่ต้องค่ะ”เสียงสั่นอย่างต่อเนื่องก่อนหน้าหายไปในที่สุด แต่แค่เพียงไม่กี่วินาทีก็เริ่มดังขึ้นใหม่“ผมว่า

ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าห้องพักผู้ป่วยจะกลายเป็นสถานที่แสนอบอุ่นได้ถึงขนาดนี้จากฝีมือการเนรมิตของเขาภายในห้องถูกประดับประดาด้วยดวงไฟสีทองอร่ามที่พันไว้รอบราวแขวนผ้าม่านและขอบหน้าต่าง ส่องประกายสว่างไสวเสียงกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ จากกระดิ่งขนาดเล็กที่แขวนไว้ปลายสายไฟทำให้เหมือนมีหิมะโปรยปรายลงมา ผืนผ้าห่มสีแดงลวดลายซานตาคลอสถูกคลุมทับผ้าปูเตียงสีขาวดูสะดุดตามิสเซิลโทกิ่งเล็ก ๆ สีเขียวเข้มที่มีผลเบอร์รีสีขาวใสติดอยู่ ถูกติดไว้เหนือหัวเตียงราวกับคำนวณตำแหน่งมาแล้วอย่างดี ภาพเหล่านั้นทำให้ฉันที่กำลังมองอดยิ้มตามไม่ได้“สุขสันต์วันคริสต์มาส”“สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ” ฉันตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง“เป็นไง ชอบมั้ย” เขาถามขณะวางถุงกระดาษสองสามใบลงบนโต๊ะข้างเตียง“แน่นอนว่าต้องชอบอยู่แล้วค่ะ ว่าแต่คุณทำทั้งหมดนี้คนเดียวเลยเหรอคะ” ก่อนหน้านี้ฉันต้องไปตรวจร่างกายซึ่งใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็วจนน่าประหลาดใจ“ก็ต้องคนเดียวสิ”ริมฝีปากของเขาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ พลางเดินไปยกถาดของหวานที่วางอยู่บนโต๊ะมาทางฉันกลิ่นหอมหวานของช็อกโกแลตและอบเชยลอยมาทันที ทำให้ฉันร