Alle Kapitel von Married to the Brokenhearted Billionaire: Kapitel 11 – Kapitel 17

Yana“Tumayo ka,” utos ni Sylvia. May hawak si Sylvia na manipis na stick. Hindi siya sumisigaw pero parang mas nakakatakot iyon.Agad akong tumayo. ‘Yung normal lang na lagi kong ginagawa.Tinapik niya ang stick sa harap ng tuhod ko. “Masyadong naka-lock,” sabi niya. “Relax.”Bahagya kong ibinaluktot ang tuhod ko, inililipat ang bigat ng katawan ko sa magkabilang paa imbes na itukod lahat sa isang posisyon.Noong akala ko naayos ko na, sa balikat niya naman ako tinapik. “Bumagsak,” sabi niya. “Mukhang ikaw ang nagdadala problema ng mundo.”Napabigkas ako nang hindi nag-iisip. “Eh, magagawa ko? Dumagdag pa ito sa problema ko.”Biglang tumahimik ang sala.Doon ko lang narealize… Nasabi ko ’yon nang malakas.Tinaas ni Sylvia ang isang kilay. “Kontrolin mo ang bibig mo,” sabi niya nang kalmado. “Hindi lahat ng opinyon mo kailangan mong sabihin. Magpakita ka ng class.”Jusko po. Gusto kong mawala na lang sa mundo. Bakit ko ba nasabi iyon?“P–pasensya na po,” sabi ko agad.Inirapan lang a

Yana Nakatagilid ako sa tabi ni Adrian. Ngayon ko lang nakita nang buo ang hubad na katawan niya.Malapad ang dibdib niya at banat ang mga muscles ng kanyang mga braso na halatang sanay siya magbuhat ng mabigat. May init sa balat niya na parang umaabot pa rin sa akin kahit may konting space kami. Tapos habang sinusundan ko ng tingin yung mga guhit sa dibdib at balikat niya… Parang may kumikiliti sa tiyan ko. Pigil na pigil akong hawakan siya.Napatingin ako sa mukha niya. Nakahinga siya nang malalim, mahimbing ang tulog. Medyo nakakunot pa rin ang noo niya kahit nakapikit, para bang kahit sa tulog… may dinadala pa rin.Tahimik ko siyang pinagmasdan sandali.“Bakit ka nga ba nagpakalasing, Adrian?” bulong ko.Parang gumagaan na lang bigla yung loob ko habang nakatingin sa kanya. Sa totoo lang, di ko na rin kayang itago yun.Mas lalo pang bumilis ang kabog ng dibdib ko. Hindi dahil sa thrill… pero dahil sa kanya. Sa asawa ko pero hindi naman talaga dahil sa pagmamahal.Kasal nga kami

YanaNakatayo ako sa harap ng salamin, inaayos ang laylayan ng damit ko kahit maayos naman na.Ito ‘yung asul na bestida na binili ko sa boutique sa ma-attitude na saleslady. Bagay pala talaga sa akin. Ngumiti ako nang bahagya. At least ngayon, alam kong sulit.Muli kong tiningnan ang mukha ko sa salamin.Nakahati ang buhok ko sa gilid, may manipis na tirintas na nakahabi sa isang side bago nakatali sa likod.Kita ang epekto ng makeup. Pantay ang kutis, may banayad na contour ang pisngi, at natural ang kulay ng labi.Parang walang makeup. Pero meron. Yung sakto lang.Naalala ko si Sylvia. Hindi raw kailangang maging maganda para sa ibang tao. Kailangan lang marunong magmukhang disente.Dinner lang ‘to. Paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko, parang mantra.Kinuha ko ang bag ko sa mesa at sinilip ang oras sa phone. Maaga pa pero parang ang tagal na ng ilang minuto.May marahang katok sa pinto. Pagbukas ko naroon na si Adrian.Nakatayo siya sa hallway, naka-dark na long-sleeves, bahagya