บททั้งหมดของ Married to the Brokenhearted Billionaire: บทที่ 1 - บทที่ 10

KABANATA 1: Ang Pagbagsak ng Buhay ni Yana

Yana“LUMAYAS KA SA PAMAMAHAY KO! Magnanakaw!”Iyan ang sigaw sa akin ng aking madrasta na si Cora habang kinakaladkad ako palabas ng bahay.Ito na naman siya. Gumagawa ng eksena kakasikat pa lang ng araw.Wala ako magawa kundi magbuntong-hininga na lang.“Tiyang, wala akong alam sa sinasabi niyo,” ang malumanay kong paliwanag. “Ano ho ba ang tinutukoy niyo?Lalong umasim ang mukha ni Cora. Kumunot ang kilay at may kasama pang pamewang. Parang minalas na naman sa sakla kaya ako ang napagbubuntunan.“Wag ka magmaang-maangang bata ka!” sagot niya. “Ilabas mo ang ninakaw mong kwintas at singsing! Kakabili ko lang ng mga ‘yon sa Ongpin noong isang linggo.”“Kwintas at singsing?” tanong ko. Hindi ko talaga alam kung ano itong binibintang sa akin ng aking madrasta. “Baka nailagay niyo lang po kung saan. Wala po sa akin kahit kapkapan niyo pa ako.”Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak niya sa aking braso. Napailing ako sa sakit. “Aba sumasagot ka pa!” sigaw niya habang tinulak ako sa kalsad

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 2: Ang Misteryosong Tagapagligtas

Yana“Boss, wag kang makisawsaw. Wala kang alam dito.” sabi ng isang sigbin. “Syota ko ‘to. Naglalaro lang kami.”Halos masuka ako sa narinig ko. Sinubukan niyang umakbay sa akin pero tinulak ko ang kamay niya. “Wala akong jowang panget!” sigaw ko.Lord, please sana lubayan na ako ng dalawang adik na ‘to, bulong ko sa aking sarili.Inambaan ako ng sigbin. “Aba! Matapang ka. Gusto mong masapak?”Napapikit ako at naghandang masuntok. Pero may humarang sa kamay niya.“Hindi ba tinuro sa iyo na wag manakit ng babae?” sabi ng misteryosong lalaki. “Tsk. Sa bagay ano pa bang aasahan ko sa mga bobong kagaya niyo?”“Ang yabang mo! Porket may kotse ka lang.” sabi ng isa. Tinuon nila ang pansin sa lalaki. “Baka gusto mong turuan ka namin ng leksyon…”Nag-unat-unat ang dalawa na parang nag-wa-warm up sa inter-barangay basketball game. Yung isa ay naka-fighting stance pa. Boxer yarn? Kung hindi lang nanginginig buong katauhan ko, baka natawa ako.Sumugod ‘yung unang sigbin. Diretso suntok papunt

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 3: Isang Marangyang Buhay

YanaHindi ko alam gaano katagal yung byahe namin. Pero nang bumagal ang kotse, iba na ang itsura ng paligid. Para akong na-transport sa ibang planeta… Sa mundo ng mga alta. Ni wala akong makitang jeepney, kariton, o sari-sari store man lang. Sa halip, puro matatayog na building at magagarang sasakyan ang napapansin ko.Pamilyar ang lugar. Dito kami minsan pumapasyal ni Papa noong buhay pa siya. Minsan naitanong niya noon: “Anak, gusto mo ba balang araw dito ka tumira?”Siyempre, excited akong tumango. Sino ba namang ayaw tumira sa ganito kagandang lugar?Nandito kami sa BGC.Huminto kami sa harap ng isang high-end na residential tower. May naka-engrave sa harapan: Greentown Estate Makati. Parang nanliit ako bigla sa kinauupuan ko. Bumukas ang gate nang hindi man lang siya nag-roll down ng bintana. Kilala na siya ng security, so dito siya talaga nakatira.Pumasok kami sa basement parking. Pinatay niya ang makina. “Baba na,” utos niya.Dahan-dahan akong bumaba.Nanaginip lang ba ako

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 4: Di Malilimutang Gabi

YanaSino ba naman ako para tumanggi sa steak?Umupo ako sabay kumuha ng plato. Pagharap ko sa pagkain, parang nawala lahat ng pride ko sa buhay.Dinamihan ko ang sandok. Mashed potatoes, konting gravy, tapos sinunod ko yung steak, halos kalahati agad ng slice.Tapos… Bigla na lang ako nakonsensya. Mukha akong patay-gutom. Asan ang manners ko?Binalik ko ang serving spoon.“Sige lang,” sabi niya, hindi tumitingin nang direkta sa akin. “Alam kong gutom ka.”Hindi naman pala siya judgmental. Kinuha ko ulit ang kutsilyo. Wala na akong arte this time.Kinuha ko ulit ang kutsilyo. Wala na akong arte this time.Pagkagat ko sa steak, napa-igtad ako nang konti sa sarap.Malambot. Juicy. Perfect ang timpla.Bumilis ang kain ko na para bang may humabol sa’kin. Napatingin ako kay Adrian."Iyan ang paborito ko,” sabi niya. “Mukhang nagustuhan mo.”Tumango ako habang ngumunguya. Kasi sobrang sarap nga.“Anong pangalan mo?” tanong niya.Halos nabilaukan ako sa mashed potatoes.Napatingin ako sa ka

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 5: Bagong Simula

YanaBinuksan ko ang pinto nang dahan-dahan.Nandoon si Adrian. Mukhang kakatapos niya lang maligo. Basa pa yung buhok sa may bangs. Fresh na fresh. At doon nagsimulang magwala ang sikmura ko.Hindi ko alam kung gutom ako o siya yung dahilan. Kasi tangina… bakit parang ang hirap huminga bigla?Inabot niya sa akin ang dalawang paper bags.“Good morning,” sabi niya. “Damit. Sakto sa size mo. Mag-ready ka ha. Sabay tayo mag-breakfast.”Hindi siya nakatingin diretso sa mukha ko. Ako rin.“Ah… sige,” sagot ko.Sinara ko ulit ang pinto at umupo sa kama, hawak ang mga paper bags.Pagkabukas ko nung una, ang bumungad sa akin ay mga designer clothes. Isang cream-colored na blouse, high-waist jeans, at isang set ng underwear.Wala akong idea magkano ’to pero malamang hindi bababa ng isang daang libong piso.Nilapag ko muna. Hinawakan ko yung second paper bag.Pagbukas ko, napahawak ako sa bibig ko.iPhone. Yung latest model.“...putang ina,” bulong ko, napapikit ako sa guilt.Sugar baby, bigl

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 6: Mistaken Identity

Yana “Ma’am… kung hindi niyo po kukunin, baka pwede na po muna nating ibalik ’yang dress para ma-display ko na?” Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko. Pinapamukha talaga ng saleslady na dukha ako at di karapat-dapat mamili sa shop nila. Halata naman na gusto niya na talaga akong itaboy na parang langaw. Nakuyom ko ang aking kamao. Hindi ako basta papayag na minamaliit na ganoon lang. “Ah… titingin lang po sana ako…” mahina kong sagot. Umirap siya. “Tingin? Ma’am, baka kailangan niyo po munang tingnan ang presyo bago niyo isuot. Medyo… mahal po kasi mga damit namin.” Mas humigpit ang hawak ko sa credit card ni Adrian. “Okay lang po —” Diretso ang ngiti niya pero galit ang mata. Lalo akong nanliliit sa sarili ko. “Wala naman po akong sinasabing bibili kayo, ma’am,” dagdag niya, mahina pero pasaring. “Baka po kasi… sayang lang yung oras.”Tangina. Grabe na talaga ang panghahamak niya sa akin. Pero hindi naman kasi siya mali. Hindi ko credit card ito, in the first place. Kahit a

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 7: Kaparehas na Mukha

YanaHindi agad gumalaw si Mang Edong. Nakatingin pa rin siya sa akin, para bang may multong sumulpot sa harap niya.Ako? Leira? Unang beses pa lang niya ako nakita pero bakit parang kilala niya na ako?Napalingon ako sa paligid namin. Baka may ibang babae pa siyang kinakausap maliban sa akin… pero wala.“Uh… sir?” tanong ko. “S–sino po si Leira?”Nagising si Mang Edong sa pagkatulala niya. Kumurap-kurap, tapos mabilis na yumuko.“Ay, pasensya na, Ma’am. Namali lang po. Akin na po ang mga gamit niyo.” Kinuha niya ang paper bag na hawak ko, halatang nagmamadaling takpan ang sinabi niya.Hala… Ang weird naman. Hindi niya man lang sinagot kung sino si Leira.“Halika na po, Ma’am,” sabi ni Mang Edong. May konting panginginig pa sa boses niya, parang natatakot na may nasabi siyang hindi dapat.Binuksan niya agad ang pinto ng sasakyan para sa akin.Parang gusto ko ulit magtanong pero hindi na muna. Halatang di kumportable si Mang Edong pag-usapan iyon.**************************************

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 8: Alok Na Kabayaran

YanaHindi ako agad nakatulog noong gabing iyon.Kahit gaano katahimik ang buong condo, gising ang utak ko. Parang may mali pero hindi ko pa matukoy ito sa ngayon.Kaya ba napakabuti sa akin ni Adrian dahil kamukha ko lang ang nawawala niyang asawa?Kinabukasan, sinimulan kong magmasid. Praning na kung praning pero kailangan kong maging mapagmatyag lalo pa’t di pa rin nakikita si Leira.Halos palaging wala sa condo si Adrian. Maagang umaalis, gabi kung umuwi. Kapag naman nandito siya ay tahimik lang… Pero paminsan-minsan ay nagkakasabay kami kumain tuwing hapunan.Isang gabi, nagkausap kami.“Hindi ka pa nakapag-college, ‘di ba?” tanong ni Adrian. Nakatutok sa akin ang mga mata niya. Napakaganda talaga ng kulay ng mga ito… Light-brown.Sa tuwing tinititigan niya ako ay para bang kinakabisa niya ang mukha ko.“Oo. Di ako nakapag-kolehiyo pa,” bigla kong sinabi.Tumango siya at itinuloy ang pagkain.“Senior high lang ang natapos ko,” dugtong ko. “May business dati ang papa ko. Maliit la

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 9: Ang Kasunduan

YanaNatulala ako. Tama ba ang ring ko? Papakasal ako sa kanya para maging kabayaran sa lahat ng ibinigay niya sa akin?Hindi ko alam ang magiging reaksyon ko… Hindi sumagi sa isip ko ni minsan na magpapakasal ako agad-agad.Napatawa ako… Hindi dahil sa nakakatawa ang sinabi niya kundi nakakaloka lang na sasabihin niya ito sa akin.“Sorry,” sabi ko, umiling. “Prank ba ’to?”Tiningnan ko siya. Naghihintay ako para magsabi siya ng punchline… Na isa lang itong hindi magandang biro.…pero hindi ngumingiti si Adrian. Seryoso ang mukha niya.“Adrian,” dugtong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Kung burnout ka na, okay lang. Gets ko. Pero wag naman sanang —”“Yana,” putol niya, kalmado pero matigas. “I’m not joking.”Nabura ang ngiti ko. And holy shit… Ngayon pa lang talaga nag-sink in ang sinabi niya.Lumapit siya nang bahagya, sapat lang para maramdaman ko ang presensya niya.“To be clear,” sabi niya, “Villaverde ang apelyido na mapupunta sa’yo.”Nanikip ang dibdib ko.“Hindi ka na mag

อ่านเพิ่มเติม

KABANATA 10: Umuusbong Na Damdamin

YanaIlang araw ang lumipas nang tahimik. Wala namang gaanong nagbago simula nang pirmahan ko ang marriage contract.Maliban sa napalitan ang apelyido ko, pareho pa rin ang pakikitungo ni Adrian sa akin.Ramdam kong may distansya pa rin sa aming dalawa… pero hindi siya cold.Tuwing umaga, sabay kaming nagkakape sa kusina.“May lakad ka today?” tanong niya habang inilalapag ang tasa sa harap ko.“Later,” sagot ko. “Ikaw?”“Meetings,” sabi niya. “As usual.”Tumango ako. Saglit kaming natahimik.“May kailangan ka ba?” dagdag niya, hindi tumitingin.Umiling ako. “Wala… okay lang ako.”Sandaling nagtagpo ang tingin namin. Para akong nakukuryente kapag tumatama ang mata niya sa akin. Minsan ay iniiwas ko na lang tingin ko pero iba na ngayon. Hinahayaan ko lang… Parang sapat na ang mata para magsabi ng hindi pa namin kayang banggitin.Naputol iyon nang sunod-sunod na notification ang tumunog sa phone ni Adrian.Napakunot-noo siyang tumingin sa screen.“Shit,” bulong niya. Nanigas ang panga n

อ่านเพิ่มเติม

1 2

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป