Todos os capítulos de Married to the Brokenhearted Billionaire: Capítulo 1 - Capítulo 10

Yana“LUMAYAS KA SA PAMAMAHAY KO! Magnanakaw!”Iyan ang sigaw sa akin ng aking madrasta na si Cora habang kinakaladkad ako palabas ng bahay.Ito na naman siya. Gumagawa ng eksena kakasikat pa lang ng araw.Wala ako magawa kundi magbuntong-hininga na lang.“Tiyang, wala akong alam sa sinasabi niyo,” ang malumanay kong paliwanag. “Ano ho ba ang tinutukoy niyo?Lalong umasim ang mukha ni Cora. Kumunot ang kilay at may kasama pang pamewang. Parang minalas na naman sa sakla kaya ako ang napagbubuntunan.“Wag ka magmaang-maangang bata ka!” sagot niya. “Ilabas mo ang ninakaw mong kwintas at singsing! Kakabili ko lang ng mga ‘yon sa Ongpin noong isang linggo.”“Kwintas at singsing?” tanong ko. Hindi ko talaga alam kung ano itong binibintang sa akin ng aking madrasta. “Baka nailagay niyo lang po kung saan. Wala po sa akin kahit kapkapan niyo pa ako.”Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak niya sa aking braso. Napailing ako sa sakit. “Aba sumasagot ka pa!” sigaw niya habang tinulak ako sa kalsad

YanaHindi ko alam gaano katagal yung byahe namin. Pero nang bumagal ang kotse, iba na ang itsura ng paligid. Para akong na-transport sa ibang planeta… Sa mundo ng mga alta. Ni wala akong makitang jeepney, kariton, o sari-sari store man lang. Sa halip, puro matatayog na building at magagarang sasakyan ang napapansin ko.Pamilyar ang lugar. Dito kami minsan pumapasyal ni Papa noong buhay pa siya. Minsan naitanong niya noon: “Anak, gusto mo ba balang araw dito ka tumira?”Siyempre, excited akong tumango. Sino ba namang ayaw tumira sa ganito kagandang lugar?Nandito kami sa BGC.Huminto kami sa harap ng isang high-end na residential tower. May naka-engrave sa harapan: Greentown Estate Makati. Parang nanliit ako bigla sa kinauupuan ko. Bumukas ang gate nang hindi man lang siya nag-roll down ng bintana. Kilala na siya ng security, so dito siya talaga nakatira.Pumasok kami sa basement parking. Pinatay niya ang makina. “Baba na,” utos niya.Dahan-dahan akong bumaba.Nanaginip lang ba ako

YanaBinuksan ko ang pinto nang dahan-dahan.Nandoon si Adrian. Mukhang kakatapos niya lang maligo. Basa pa yung buhok sa may bangs. Fresh na fresh. At doon nagsimulang magwala ang sikmura ko.Hindi ko alam kung gutom ako o siya yung dahilan. Kasi tangina… bakit parang ang hirap huminga bigla?Inabot niya sa akin ang dalawang paper bags.“Good morning,” sabi niya. “Damit. Sakto sa size mo. Mag-ready ka ha. Sabay tayo mag-breakfast.”Hindi siya nakatingin diretso sa mukha ko. Ako rin.“Ah… sige,” sagot ko.Sinara ko ulit ang pinto at umupo sa kama, hawak ang mga paper bags.Pagkabukas ko nung una, ang bumungad sa akin ay mga designer clothes. Isang cream-colored na blouse, high-waist jeans, at isang set ng underwear.Wala akong idea magkano ’to pero malamang hindi bababa ng isang daang libong piso.Nilapag ko muna. Hinawakan ko yung second paper bag.Pagbukas ko, napahawak ako sa bibig ko.iPhone. Yung latest model.“...putang ina,” bulong ko, napapikit ako sa guilt.Sugar baby, bigl

YanaHindi agad gumalaw si Mang Edong. Nakatingin pa rin siya sa akin, para bang may multong sumulpot sa harap niya.Ako? Leira? Unang beses pa lang niya ako nakita pero bakit parang kilala niya na ako?Napalingon ako sa paligid namin. Baka may ibang babae pa siyang kinakausap maliban sa akin… pero wala.“Uh… sir?” tanong ko. “S–sino po si Leira?”Nagising si Mang Edong sa pagkatulala niya. Kumurap-kurap, tapos mabilis na yumuko.“Ay, pasensya na, Ma’am. Namali lang po. Akin na po ang mga gamit niyo.” Kinuha niya ang paper bag na hawak ko, halatang nagmamadaling takpan ang sinabi niya.Hala… Ang weird naman. Hindi niya man lang sinagot kung sino si Leira.“Halika na po, Ma’am,” sabi ni Mang Edong. May konting panginginig pa sa boses niya, parang natatakot na may nasabi siyang hindi dapat.Binuksan niya agad ang pinto ng sasakyan para sa akin.Parang gusto ko ulit magtanong pero hindi na muna. Halatang di kumportable si Mang Edong pag-usapan iyon.**************************************

YanaNatulala ako. Tama ba ang ring ko? Papakasal ako sa kanya para maging kabayaran sa lahat ng ibinigay niya sa akin?Hindi ko alam ang magiging reaksyon ko… Hindi sumagi sa isip ko ni minsan na magpapakasal ako agad-agad.Napatawa ako… Hindi dahil sa nakakatawa ang sinabi niya kundi nakakaloka lang na sasabihin niya ito sa akin.“Sorry,” sabi ko, umiling. “Prank ba ’to?”Tiningnan ko siya. Naghihintay ako para magsabi siya ng punchline… Na isa lang itong hindi magandang biro.…pero hindi ngumingiti si Adrian. Seryoso ang mukha niya.“Adrian,” dugtong ko, pilit pinapakalma ang sarili ko. “Kung burnout ka na, okay lang. Gets ko. Pero wag naman sanang —”“Yana,” putol niya, kalmado pero matigas. “I’m not joking.”Nabura ang ngiti ko. And holy shit… Ngayon pa lang talaga nag-sink in ang sinabi niya.Lumapit siya nang bahagya, sapat lang para maramdaman ko ang presensya niya.“To be clear,” sabi niya, “Villaverde ang apelyido na mapupunta sa’yo.”Nanikip ang dibdib ko.“Hindi ka na mag