جميع فصول : الفصل -الفصل 30

----ด้านของดา---- ฉันเเดินหาลูกค้าเจ้าของบัตรเครดิตอยู่สักพักก็เจอเข้านายตี๋ที่กำลังเดินไปทางร้านยัยเดลพอเห็นนายตี๋ก็รีบดึงมือฉันเดินไปหาเขาทันที พอเราเดินมาถึงนายตี๋ก็มองหน้าฉันอยู่แบบนั้นจนฉันต้องหยิบเอาบัตรออกมายื่นให้เขาแทน แต่เขากับคืนมาให้แล้วพาฉันเดินไปที่ร้านไอศกรีมที่อยู่ใกล้ๆแทนพอเข้าไปในร้านก็เจอเข้ากับท่านทั้ง2 ที่กำลังนั่งทานไอศกรีมกันอยู่ ท่านทั้ง2รีบขยับให้ฉันมานั่งที่โต๊ะพอฉันกับยัยเดลนั่งลงแล้วก็พูดคุยกันอยู่สักพักฉันก็ขอตัวกลับไปที่ร้านกัน นายตี๋ก็เลยเดินมาส่งฉันที่หน้าร้าน เขาทำท่าอยากกที่จะคุยกับฉันมากแต่ฉันก็ไม่เปิดโอกาศให้เขาพูดอะไรแล้วก็เดินออกไปจากตรงหน้าร้านทันที ฉันเดินกลับมาที่ร้านแล้วสั่งงานกับพนักงานในร้านจนเสร็จเรียบร้อยก็พากันกับคอนโด ผมยืนมองดาเดินจากไปทั้งที่อยากจะคุยกับเธอมากแค่ไหนก็ไม่มีโอกาศเลยเพราะเธอไม่ยอมให้ผมคุยด้วย หลังจากนั้นผมก็มาส่งพ่อกับแม่ที่บ้านพอส่งเสร็จผมก็ขับรถกับไปที่คอนโด ----วันเสาร์---- วันนี้ผมพาณิชาออกมากินข้าวที่ห้าง ระหว่างที่ผมกำลังเดินกันผมก็เดินผ่านร้านของดาเป็นจังหวะที่เธออยู่ร้านพอดีผมมองเข้าไปในร้านจนณิชาที่กำลังคุยอ

----อังกฤษ---- ผมบินมาถึงอังกฤษก็เข้าพักที่โรงแรมที่จองไว้ทันทีเพราะอีกวันผมต้องไปคุยธุระกิจให้พ่อ ผมมาถึงห้องพักก็เก้บสัมภาระให้เรียบร้อยก่อนที่จะออกไปหาของกิน ผมเดินออกจากโรงแรมเมืองที่ผมมาคราวนี้ เป็นลอนดอนคู่ค้าของพ่อผมเขาจะมาลงทุนที่เมืองนี้พ่อเลยให้ผมมาคุยธุระกิจแทนพร้อมกับให้ผมพักผ่อนไปในตัว ผมเดินดูตึกข้างทางที่นี่จนถึงร้านอาหารไทยใกล้ๆที่พักผมเดินเข้าไปด้านในพนักงานเสริฟก็เข้ามาต้อนรับแล้วพาไปนั่งด้านใน ไม่นานอาหารก็มาเสริฟผมนั่งกินอาหารที่สั่งมาจนหมดสายตาของผมก็มองไปเห็นหญิงสาวที่คุ้นเคยกำลังเดินผ่านหน้าร้านที่ผมกำลังกินข้าวอยู่ ผมรีบจ่ายเงินแล้วรีบตามเธอไป " ดา!!!" ผมตะโกนเรียกเธอ เธอที่กำลังเดินอยู่ด้านหน้าพอได้ยินคนเรียกชื่อก็หันกับมาทันที เธอชะงักไปชั่วขณะที่เห็นว่าเป็นผม ผมจึงรีบวิ่งไปหาเธอทันทีเธอมองมาที่ผมด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ " นายมาทำอะไรที่นี่??" " ผม..." " อย่าบอกนะว่านายตามฉันมา???" " ใครบอกว่าผมตามคุณมา จะสำคัญตัวไปรึป่าว??" " นี่นาย!! " " ทำไม??คิดว่าผมจะตามคุณมางั้นเหรอ??" " หึ!!อย่างฉันเนี้ยนะจะคิด ไม่มีทาง...." " อย่าให้รู้ว่าคิดล่ะ!" " ไม่มีทาง

ดาถอยตัวออกจากผมแล้วเตรียมที่จะลุกออกจากโซฟาไป แต่ก็โดนผมดึงแขนไว้ทำให้เธอเซล้มลงมานั่งที่ตักของผมล้มมาแบบนี้มีหรือที่ผมจะปล่อยให้เธอลุกออกไปง่ายๆ ผมดมไปที่ผมของเธอก่อนที่เธอจะดันตัวองผมให้ออกห่างๆ " จะทำอะไร?? ปล่อย..." " หายโกรธหรือยัง??" " ฉันจะไปโกรธนายเรื่องอะไรในเมื่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" เธอพูดขึ้นพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่น ผมเห็นหน้าเธอแบบนี้ก็อยากแกล้งเธออีกแล้วสิไอ้หน้าเหวี่ยงๆแบบนี้ละมั่งที่ทำให้ผมอยากแกล้งเธอทุกครั้งที่เห็น " ให้พูดอีกที ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันคิดดดีๆก่อนพูดนะ" " ก็จริงนิ!!ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกันน่ะ " " จริงเหรอ??" ผมก้มไปจูบที่คอของเธอทันทีที่เธอพูดมาแบบนั้นเธอพยายามดิ้นออกจากตักของผมให้ได้แต่ดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุดเธอเลยปล่อยให้ผมกอดอยู่แบบนั้น " ปล่อย.....ปล่อยเลยนะ ไม่งั้นฉันร้องให้คนช่วยนะ" " เราเป็นอะไรกันบอกก่อนถึงจะปล่อย" " แล้วนายเห็นฉันเป็นอะไรกับนายล่ะ???" " ฉันถามเธอก่อนไง๋ย้อนมาถามฉันล่ะ??" " นายก็ตอบมาก่อนสิ!" " ถ้าฉันตอบเธอจะยกโทษให้ไหมล่ะ???" " ก็ตอบมาก่อน ดูซิว่าหน้ายกโทษให้หรือป่าว??" " เธอก็เป็นเมียฉันไง....." ----

" อ่ะนี่!!!กินอันนี้ลองท้องก่อนเดี๋ยวหิว" " ไปเอามาจากไหนอ่ะ??" เธอหยิบขนมเข้าปากแล้วหันมาถามผมที่นั่งอยู่โซฟาอีกตัว ผมกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความที่ดังขึ้นอยู่ " อ่อ ฉันไปของแม่เธอมาน่ะ กินไปก่อนแล้วกัน" " ขอบใจนะ" ----น้องดา---- พอกลับบ้านมาก็เจอแม่อยู่บ้านส่วนแด๊ดน่ะเหรอไปดูงานเฉยปล่อยให้ลูกสาวกลับบ้านเองเฉย แถมพ่วงผู้ชายกลับมาด้วย พอแม่เห็นแค่นั้นแหละรู้เลยว่าอยากถามว่าเขาเป็นใครดีนะที่นายตี๋บอกชื่อไปทำให้แม่ได้ยินชื่อของเขาก็เลยไม่ถามอะไรมากแด๊ดหน้าจะบอกไว้แล้วล่ะ ส่วนฉันน่ะเหรอก็ได้แต่นั่งเงียบกดโทรศัพท์เล่นไปเรื่อยจนมาเจอโพสที่มีฉันกับยัยเดลต้าอยู่ในนั้น แล้วในคอมเม้นก็มีแต่คนถามว่าฉันเป็นใคร?เรียนอยู่คณะไหน?บ้างออันถามถึงขั้นว่ามีแฟนหรือยัง?ขอวาร์ปหน่อยใครมีบอกต่อ แนอ่านไปก็หันไปมองนายตี๋ที่นั่งอยู่ข้างทันที นายนั่นทำเหมือนไม่สนใจอะไรเอานั่งเล่นเกมส์แต่มรอยู่แว๊ปนึงนายตี๋ยื่นหน้าเข้ามาดูแต่พอเห็นก็กลับไปนั่งเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ฉันแอบมองท่าทีของเขาแต่ก็ไม่มีอะไรฉันเลยเปลี่ยนไปดูอย่างอื่นนั่งเล่นไปมาดันหลับเฉยเลยเรา มารู้สึกตัวอีกทีก็โดนนายตี๋ปลุกนั่นแห

----วันต่อมา--- ผมกับดานอนบนเตียงเดียวกันโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นพอเราตื่นก็เตรียมตัวกลับเพราะผมมีบินช่วงบ่าย ผมมาส่งดาที่บ้าน " เจอกันที่ไทยนะ" " อืม แล้วเจอกัน" ผมนั่งรถกลับโรงแรมเพื่อไปเอากระเป๋าแล้วนั่งรถต่อไปที่สนามบิน พอผมกลับมาถึงไทยลงเครื่องปุ๊บก็ส่งข้อความหาดาทันทีผมขับรถกลับบ้านเพื่อเอาของไปเก็บแล้วพักผ่อน 📲📲📲 " ว่าไง มึงโทรมาทำไม??" (( มึงกลับมาไทยรึยัง??)) " กูพึ่งถึงเนี้ย!! แล้วเหมือนจะรู้ว่ากูกลับมาแล้วจมูกดีชิป.." ((กูใครมึงดูด้วย)) " แล้วไง จะชวนกูไปไหนอีก??" ((ป่าวแค่โทรมาถามเฉยๆ)) " งั้นกูนอนก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน" ((เอ่อ เอ่อ แค่นี้)) ผมวงสายจากไอ้เทคก็ทิ้งตัวนอนทันที แต่นอนไปได้ไม่นาน ก้เสียงข้อความดีดเข้ามารัวๆ ติ้ง!ติ้ง!ติ้ง!ติ้ง! " อืมมมม ใครว่ะ?ส่งข้อความมารัวซะขนาดนี้" ++เฮียตี๋มาหาณิชาหน่อยสิ ++เฮัยหายไหนคะ?ไม่คิดถึงณิชาเหรอ?? ++ณิชาคิดถึง ++เฮียตี๋ไม่มาหาณิชานานแล้วนะคะ ++++พี่คะพี่อยู่ไหน?? ++++ส้มคิดถึงพี่จังเลย ++++มาหาส้มที่ห้องได้ไหมคะ?? เสียงข้อความจากพวกสาวที่ส่งเข้ามาทำเอาผมลำคาญไม่น้อยนี้ขนาดบล็อคไปแล้วยังอุตส่าหาทางติดต่อม