Semua Bab พ่ายรักยัยจอมเหวี่ยง: Bab 41 - Bab 50

ผมโดนพี่ลากออกมาจากร้านเพื่อที่จะมาคุยเรื่องสำคัญโดยที่พี่ไม่อยากให้ใครมาได้ยินโดยเฉพาะดาที่ตอนนี้มองมาที่ผมกับพี่ไม่วางตาเลยสีหน้าบ่งบอกได้ชัดว่ามีความกังวล " มีไรพี่!!ลากผมมาทำไม?" " ก็มีเรื่องดิว่ะ!!" " อะไรอ่ะพี่เรื่องที่พี่ว่าน่ะ??" " ก็มีความเคลื่อนไหวของไอ้พวกนั้นนะสิ" " ยังไงว่ะพี่พวกมันคิดจะทำอะไร?" " กูได้ข่าวมาว่าพวกมันวางแผนจะหลอกใช้เพื่อนของดามาเป็นหยื่อล่อให้ดาออกไปหาพวกมัน" " พวกมันคงทำไม่ได้ง่ายๆมั่ง....ดาอยู่กับผมนะพี่พวกมันไม่มีทางทำอะไรได้ง่ายๆแน่" " มันก็ไม่แน่นะมึงอย่าประมาท" " ได้พี่ผมจะระวัง" ผมกับพี่คุยกันได้สักพักก็เดินกลับมายัยมิ้นท์มองหน้าพี่แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรทั้งคู่เดินแยกตัวออกไปที่รถแล้วขับกลับคอนโด ส่วนผมกับดาก็พากันกลับคอนโดเหมือนกันพอมาถึงดาก็เนเข้าห้องของตัวเอง " เดี๋ยว!!" " อะไร??" " วันนี้ขอนอนด้วยได้ไหม??" " จะบ้าเหรอ!!มาขอนอนด้วยกันเฉยๆได้ไง??" " ก็ไม่เห็นจะเป็นยังไงเลย ตอนที่เจ็บคราวนั้นเธอยังมานอนที่ห้องฉันได้เลย แล้วทำไม?ฉันจะมานอนห้องเธอไม่ได้" " ก็ตอนนั้นนายเจ็บตัวอยู่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่นายไม่ได้เป็นะไรแล้วนี่หนา...." " แล้วจะ

###โรงพยาบาล ---ดา--- ฉันตื่นมาก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ยัยเดลกับเทคนั่งเฝ้าฉันอยู่ที่โซฟา " แกตื่นแล้วเหรอเป็นไงบ้าง??" ยัยเดลเดินมาหาฉันที่นอนอยู่ที่เตียงนายเทคพอเห็นฉันตื่นก็เดินออกไปคุยโทรศัพท์ทันที " นายตี๋อยู่ไหน??" " กลับไปที่เซฟเฮ้าท์ที่ไอ้แทคกับพวกพาแกไปน่ะฉันกับยัยเดลนั่งคุยเรื่องที่ฉันโดนจับตัวยัยเดลเองก็ไม่คิดว่าพวกนั้นจะทำเรื่องแบบนี้ยัยเดลขอโทษฉันยกใหญ่ฉันก็ไม่ได้โทษยัยเดลแต่เพราะไอ้พวกนั้นคิดไม่ซื่อกับฉันแล้วหลอกใช้เพื่อนฉันให้พาฉันออกไปด้วยแค่นั้น ปัง!!!!ผมรีบเปิดประตูเข้ามาในห้องเห็นดานั่งคุยกับเพื่อนของเธออยู่บนเตียงผมเดินเข้าไปหาเธอด้วยความเป็นห่วงผมรีบมาทันทีที่รู้ว่าเธอฟื้นแล้วหลังจากที่จัดการไอ้พวกนั้นเสร็จผมก็รีบมาหาเธอทันที " นาย....ทำไม???" " ทำไมเหรอ???หน้าฉันมีอะไรติดเหรอถึงจ้องขนาดนั้น???" " นายไปทำอะไรมา??" " เอ่อ...ใช่มึงไปทำอะไรมาว่ะสภาพมึงถึงเป็นแบบนี้อ่ะ?ดูดิ๊!!มีแต่เลือดเต็มไปหมด.." " นายไปไหนมา??" ผมมองหน้าไอ้เทคแล้วก้มมองที่เสื้อตัวเองที่ตอนนี้มีเลือดติดอยู่จริงไม่เลือดของผมนะแต่มันเป็นเลือดของไอ้พวกนั้น ดาจ้องมองผมด้วยความสงสัย " เธอเป็นไง

----ณ.ตึกเดชาภิรมณ์ พอเรียนจบผมก็เข้ามารับช่วงดูแลกิจการต่อจากพ่อทันทีผมให้ท่านทั้ง2ได้ไปพักผ่อนกันบ้างเพราะท่านทำงานมาหนักมามากแล้ว ส่วนทางนี้ผมบอกท่านว่าผมจะจัดการเองให้ท่านพักผ่อนให้เต็มที่ไม่ต้องห่วง วันนี้ผมเข้ามาดูเอกสารที่ห้องท่านประธานใช่ครับตอนนี้ผมเป็นประธานแทนพ่อของผมๆนั่งตรวจเอกสารได้สักพักเลขาที่อยู่หน้าห้องก็เดินถือเอกสารการสัมภาษณ์งานมาให้ผมดูเลขาคนนี้เป็นคนของพ่อผมเธอทำงานกกับพ่อมาหลายปีเท่าที่ผมจำได้ผมมาที่นี่ก็เจอเธออยู่หน้าห้องของพ่อแล้วเธออายุมากกว่าผมหลายปีเธอจะค่อยดูความเรียบร้อยภายในห้องทำงานของผมแล้วก็ค่อยดูพวกผู้หญิงที่จะเข้ามาหาผม " นี่.... อะไรเหรอครับคุณพี่เลขา??" " เอกสารเด็กฝึกงานที่จจะเข้ามาสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ ประธานจะสัมมภาษณ์เองไหมคะ?" " ขอผมดูก่อนนะครับ" " ได้ค่ะ " ผมเปิดเอกสารเอกสารดูก็ไปสะดุดกับเอกสารของผู้หญิงคนนึงเธอชั่งมีหน้าตาที่คุ้นเคยซะเหลือเกิน " พี่เลขาครับเดี๋ยววันนี้ผมจะสัมภาษณ์ด้วยนะครับ" " ได้ค่ะ เดี๋ยวรดาจะเตรียมห้องไว้ให้นะคะ" " ครับ" ผมวางสายกับพี่เลขาไปก็มาเปิดเอกสารที่อยู่ในมือต่อ ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นพี่เลข

-----หลายต่อมา----- หลังจากที่ผมกับดากลับมาจากไปดูงานที่ต่างจังหวัดดาไม่ยอมพูดกับผมเลยขนาดอยู่ที่ทำงานผมเรียกให้เธอชงกาแฟมาให้เธอยังฝากให้พี่เลขาเอามาให้ผมแทน ดาพยายามที่จะหลบหน้าของผม " พี่เลขาครับ" " คะคุณตี๋..อะไรให้พี่ช่วยหรือป่าวคะะ??" " ช่วยเรียกดาให้ผมหน่อยครับ" " ได้ค่ะ รอสสักครู่นะคะ" ก๊อก ก๊อก " เชิญครับ" " มาแล้วค่ะคุณตี๋..." " ครับคุณพี่เลขามากครับพี่มีอะไรก็ไปทำเถอะครับ" " ค่ะะ ถ้ามีออะไรก็เรียกได้นะคะ พี่อยู่ที่โต๊ะตลอด" " ครับ" ดามองหน้าผมด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าตอนนี้เธอไม่พอที่ผมเรียกเธอเข้ามาในห้องเธอเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วกอดอกมองมาทางผม " มีไร?เรียกมาทำไม??" " โกรธเหรอ?? หรือว่ายังไม่หายโกรธ" " ฉันจะไปโกรธท่านประธานได้ยังไง??เดี๋ยวก็ฝึกงานไม่ผ่านกันพอดี" " ฉันก็ไม่ได้ใจร้ายขนาด แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ออกหรอกนะ" " นี่!!นายว่าฉันแยกแยะระหว่างงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้งั้นสิ??" " ไม่ใช่แบบนั้น ....." " แล้วมันยังไง??ไหนพูดมา.." " นี่สรุปเธอยังไม่หายโกรธเรื่องที่ไปดูงานมาใช่ไหม??" " ป่าว " " แล้วเธอเป็นอะไรหลบหน้าฉันทำไม??" " ไม่ได้หลบแค่....

ดากอดคอผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้จะนั่งกินข้าวเธอก็ยังคงนั่งอยู่บนตักของผมไม่ยอมลงไปนั่งให้ดีๆเธอยังคงนั่งกินข้าวอยู่บนตักของผมอยู่แบบนี้บางทีเธอก็ขยับเอวร่อนใส่บนตักของผมดีที่ผมยังอดใจไว้ไม่ทำเธอบนโต๊ะกินข้าว จนเรากินข้าวกันเสร็จ " จะไม่ยอมลงเหรอ??" " ก็ใครล่ะที่ทำให้เดินไม่ไหว?" " เอ้า!!นี่พี่ทำให้น้องดาเดินไม่ไหวเหรอ??ไม่เห็นจะรู้ตัวเลย..." " นี่ขนาดไม่รู้ตัวนะ ถ้ารู้จะขนาดไหน?? " " ฮ่า ฮ่า ฮ่า งั้นมาต่ออีกรอบกันดีกว่ามา" " ว้ายยยยย" ---1เดือนต่อมา--- " ทุกคนวันนี้มีงานเลี้ยงนะอย่าลืมมากันด้วยล่ะสถานที่อยู่ในกลุ่มนะเปิดดูกันด้วย" " ค่ะ/ครับ" พี่เลขาประกาศให้ทุกคนไปงานเลี้ยงที่จะมีขึ้นในคืนนี้มันเป็นงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทที่จะจัดให้พนักงานทุกปี ทุกคนต่างตื่นเต้นกับงานใในคืนนี้มากเพราะว่ามีของรางวัลมากมายและรางวัลใหญ่ในปีนี้ยังคงเก้บเป็นความลับยังไม่มีใครรู้นอกจากผมกับพี่เลขา " พี่เลขาครับ " " วันนี้สสถานที่เรียบร้อยดีนะครับ" " ค่ะ คุณตี๋ มีอะไรจะสั่งเพิ่มไหมคะ??" " ไม่ครับ พี่เลขากลับบ้านไปเตรียมตัวเถอะครับผมอนุญาติ" " ค่ะ คุณตี๋ก็กลับไปเตรียมได้แล้วนะคะเป็นท่านประธาน