“เพชร เพชร… โผล่หน้ามาหาพี่หน่อย เพชร! ได้ยินพี่ไหม” เสียงทุ้มพูดกึ่งตะโกนที่ดังทะลุผ่านบานกระจกหน้าต่างทำให้ฉันต้องลุกขึ้นเดินไปจัดการกับคนต้นเสียงก่อนจะมีใครผ่านมาเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิด“ได้ยินแล้ว ไม่ต้องตะโกนเสียงดังก็ได้” ฉันเองที่กลายเป็นฝ่ายตะโกนใส่เขาแทน และหลังจากที่เลื่อนบานกระจกแล้วชะเง้อมองลงไปก็พบกับใบหน้าคมคายที่กำลังยิ้มกว้างมองฉัน พี่ยักษ์ท่าทางอารมณ์ดีมาก วันเกิดตัวเองทั้งทีแต่ก็ไม่ยอมไปฉลองกับเพื่อน มัวแต่มาวนเวียนป้วนเปี้ยนอยู่ข้างๆ ฉัน“มาทำไม เพชรบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาหาที่นี่” ฉันแกล้งพูดห้วนๆ ใส่หน้าเขา จากนั้นใบหน้าหมวยสวยจิ้มลิ้มก็คลี่ยิ้มน่ารักออกมาโดยไม่รู้ตัว “ก็บ้านพี่มันอยู่ติดกับเพชรกัญญาอพาร์ตเมนต์แล้วเดินผ่านไปผ่านมาไม่ได้หรือยังไง” พี่ยักษ์ยืนเท้าสะเอวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าสายตาที่มองมานั้นดูก่อกวนจนน่าหยิกแก้ม มือหนึ่งถือถุงน้ำเต้าหู้ ส่วนอีกมือก็ถือ… กระเป๋าของฉัน นี่ฉันลืมหยิบกระเป๋าขึ้นมาเหรอวะ… บ้าจริง! กระเป๋าหล่นตอนโดนพี่ยักษ์ฉุด แล้วฉันก็เก็บแต่หนังสือที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อนจะวิ่งหนีเขา โดนหอมแก้มแบบหนักหน่วงจนเบลอไปหมดแล้วฉัน
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-19 อ่านเพิ่มเติม