Semua Bab พี่ชายข้างบ้านมันคลั่งรัก: Bab 21 - Bab 30

หรือว่าอ้อมกอดของผมมันจะอบอุ่นจนเธอลุ่มหลง เพราะในเวลานี้คนตัวเล็กค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาแนบชิดจนตัวติดกัน ซุกใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักอยู่ตรงซอกคอแกร่งราวตั้งใจจะสูดกลิ่นกายผม แถมยังเอื้อมมือมาโอบกอดผมเอาไว้แน่น ลูบไล้แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของผมไปมาเบาๆ อีกต่างหาก โคตรฟินเลยว่ะ ถ้าได้แบบนี้ทุกคืนก็คงจะดี! “ไหนๆ ก็แอบขึ้นมาแล้ว ร้องเพลงกล่อมผึ้งหน่อยสิพี่เอ็ม” โอย! น้ำเสียงหวานใสที่ดังขึ้นเบาๆ อย่างออดอ้อน ทำให้ผมดีใจแทบบ้า และดุ้นหฤหรรษ์ก็ทำท่าว่าจะแข็งขึ้นมาอีก บ้าฉิบ….! นี่มันจะแข็งทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เธอเลยเหรอวะ ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ตัวตนของผมนอกจากมันจะใหญ่โตแล้ว มันจะยังหื่นและอึดขนาดนี้ “ทำไม… ผึ้งติดใจเสียงพี่เหรอ” แกล้งทำเสียงแหบห้าวถามกลับแบบห้วนๆ จริงๆ ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ไม่รู้จะปรับโทนเสียงให้เป็นแบบไหน พออ้อนหน่อยก็บอกว่าไม่ชอบ เวลาห้าวใส่ก็บอกว่าไม่อ่อนโยน ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาเป็นแบบนี้กันเหรอวะ ผมเองก็ไม่เคยคบกับใครจริงจังซะด้วย ตั้งแต่เด็กจนโตก็แอบมองผู้หญิงแค่คนเดียว… และเธอคนนั้นก็คือผู้หญิงที่ผมกำลังนอนกอดอยู่ในขณะนี้ “อืม… พี่เอ็มร้องเพลงเพราะมาก ผึ้งชอบ”น้

แม่บอกผมว่าความรู้สึกของการ ‘ไปตายเอาดาบหน้า’ มันเป็นยังไง แม่ได้เข้าใจมันอย่างลึกซึ้งในตอนนั้นนั่นเอง แต่โชคชะตาก็พอจะเข้าข้างแม่อยู่บ้าง เพราะแม่ได้มาเจอกับ ‘คนขายจักรยานมาดกวน’ ที่เปิดร้านอยู่ตรงหน้า บขส. ในเมือง ถึงแม้เขาจะไม่ได้ร่ำรวย และดูไม่ค่อยจะมีอนาคตสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้บ้าระห่ำและชอบใช้กำลังเหมือนกับพ่อของผม ตอนที่แม่ผมกับพ่อเลี้ยงเจอกัน ตามเนื้อตัวของแม่ยังคงมีรอยฟกช้ำที่เกิดจากการทุบตีของพ่ออย่างเห็นเด่นชัด ส่วนผมนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนลงรถทัวร์ปากยังบวมอยู่เลย ถึงแม้แม่จะเคยบอกว่าที่พ่อทำร้ายเรานั้นเป็นเพราะเมาและใช้สารเสพติด แต่สำหรับผม มันยากที่จะให้อภัยคนแบบนั้นว่ะ บางทีการโดนทำร้ายในวัยเด็กมันอาจฝังใจ เพราะเมื่อเห็นคนที่อ่อนแอไม่มีทางสู้ถูกทำร้ายทีไร ผมเดือดทุกที ไม่เว้นแม้กระทั่งหมาแมวจรจัด ผมเลยมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับเขาไปทั่ว หรือที่ผมชอบไปหาเรื่องชกต่อยกับเขาเป็นเพราะผมเสพติดความเจ็บปวดกันแน่วะหลังจากแม่กับคนขายจักรยานที่อายุน้อยกว่าแม่ประมาณสามปีพบรักกันได้ประมาณหนึ่งเดือน พวกเขาก็ตัดสินใจย้ายเข้ามาอยู่ในกรุงเทพฯ เพราะกลัวว่าพ่อของผมจะตามมาเจอเข้าและเ

น้องสาวข้างบ้านท่าทางตกใจมาก ใบหน้าขาวนวลเปล่งปลั่งกลับกลายเป็นซีดเผือด มือเล็กผลักผมให้ออกห่างจากตัวก่อนจะรีบยืนขึ้นแล้วคว้าสมุดวาดเขียนกับกล่องสีวิ่งกลับไปยังบ้านของตัวเอง“ผึ้ง!” ผมตะโกนเรียกไล่หลังแบบคนที่ทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็วิ่งตามเธอไปจนถึงประตูรั้วเหล็กหลังบ้าน และป๊าของเธอก็ลงมายืนอยู่ตรงนั้นพอดี“ผึ้ง เข้าบ้านมาเดี๋ยวนี้เลย ไปนั่งให้มันกอดได้ยังไง!” สายตาเกรี้ยวกราดตวาดลั่น ข้อมือเล็กๆ ถูกฉุดให้ก้าวข้ามประตูรั้วอย่างแรง ส่วนคนตัวเล็กบอบบางที่ท่าทางกำลังตกใจก็เริ่มมีน้ำตาคลอเบ้า “อย่าทำอะไรพี่เอ็มเขาเลยนะป๊า ผึ้งเป็นคนบอกพี่เอ็มให้ช่วยทำการบ้านวิชาศิลปะเอง” นั่น! ยังมาเป็นห่วงเป็นใยและปกป้องผมอีกทั้งๆ ที่ตัวเองนั่นแหละที่น่าเป็นห่วงกว่าเยอะ “ต่อไปนี้ห้ามเข้าใกล้ไอ้ลูกร้านจักรยานอีกเป็นอันขาด อย่าให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกเข้าใจไหม โตขนาดนี้แล้วยังไปนั่งให้มันกอด!…” น้ำเสียงดุดันดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือร้อนที่ง้างตีก้นของเธอเข้าเต็มแรง ผมน้ำตาแทบจะไหลทันทีที่เห็นเธอร้องไห้ “ไอ้เอ็ม! ต่อไปนี้ลื้อห้ามมายุ่งกับลูกสาวอั๊วอีก ไปให้พ้น!” เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวตะโกนลั่นใส่หน้าผมพร

ฉันถือกระเป๋านักเรียนเดินมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์ รู้สึกอยากจะบ้าตายกับตัวเองเพราะไม่เจอพี่ชายข้างบ้านจอมหื่นแค่ชั่วโมงเดียวก็คิดถึงเขาแล้ว อาการหนักเหมือนกันนะเรา… อย่าว่าแต่เขาเลย พี่ชายข้างบ้านจอดมอเตอร์ไซค์รอฉันอยู่ตรงป้ายรถเมล์เป็นที่เรียบร้อย หัวเปียกๆ ยุ่งๆ แบบคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ พอเห็นฉันเดินออกมาก็โปรยยิ้มหล่อมาแต่ไกล ฉันก็เลยต้องรีบส่งยิ้มสวยๆ ตอบไปในทันที ตกหลุมรักเขามากขึ้นทุกวันแล้วฉัน แถมยังผูกพันกันมากขึ้นทุกที เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ มือใหญ่ก็ยื่นนมกล้วยเกาหลีมาตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มละมุน จริงๆ แล้วพี่เอ็มก็จัดว่าเป็นผู้ชายที่ใส่ใจแฟนและเอาใจเก่งมากคนหนึ่งเลยล่ะ นอกจากเขาจะรู้ว่าฉันชอบอะไร บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเขารู้ทันความคิดของฉันอีกด้วย ตั้งแต่เด็กจนโตเป็นวัยรุ่นฉันเห็นเขาแอบมองฉันอยู่ห่างๆ บางวันก็มาคอยดักรอฉันอยู่ตรงป้ายรถเมล์แล้วเดินตามฉันกลับบ้าน ช่วงวันหยุดก็ชอบเข้าไปเดินวนเวียนเหล่มองฉันในเซเว่น และเวลาที่ฉันโดนป๊าดุแล้วออกมานั่งร้องไห้ตรงรั้วหลังบ้านเขาก็เดินมาเกาะรั้วมองฉัน ยืนทำหน้าเศร้

ร่างเล็กบอบบางล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนนุ่ม น่าเสียดายที่มันเป็นผ้าปูที่นอนผืนใหม่ เลยไม่มีกลิ่นกายของพี่เอ็มหลงเหลืออยู่ ส่วนมือเรียวสวยก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดดูเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่ก็ไม่เห็นว่าพี่เอ็มจะส่งข้อความอะไรมาเลย โอย! คิดถึง นี่พี่เอ็มเขาหลับอยู่หรือยังไงถึงไม่ยอมโทรมา ไลน์มาก็ยังดี ปกติเห็นติดฉันยิ่งกว่าอะไร ติดแฟนเข้าเต็มๆ แล้วฉัน สมาธิจะอ่านหนังสือก็ไม่ค่อยจะมีเพราะมัวแต่คิดถึงเขา สุดท้ายฉันก็เลยต้องเป็นฝ่ายส่งข้อความถึงเขาก่อน Line >> 🍯 Honey: ทำไมเงียบจัง! ทำอะไรอยู่ที่ไหนเนี่ย [ ไม่อ่าน…. 5 นาทีผ่านไปก็ยังไม่อ่าน เกือบ 10 นาทีแล้วก็ยังไม่ยอมอ่าน อย่าบอกนะว่าหลับอยู่!] อ่านแล้ว!! ในที่สุดก็อ่านซะที อ่านปุ๊บตอบปั๊บแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย 🐸 เอ็ม จักรวาล: แฟนเงี่ยนเหรอครับ [ โอ๊ย! ไอ้บ้า ] 🍯 Honey: พี่เอ็ม! ในหัวคงมีแต่เรื่องอย่างว่าสินะ 🐸 เอ็ม จักรวาล: พี่ก็เงี่ยน แต่อยากให้ผึ้งได้พักอ่านหนังสือบ้าง เลยออกมาปลดปล่อยข้างนอกกับคนอื่นแทน [ ปลดปล่อย! หมาย