All Chapters of So Zapp! ปากดีที่ร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

27 Chapters

บทที่ 10 นกน้อยสร้างรังแต่พอตัว  

พาร์ตริกะ ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นมาทอดสายตามองคนที่กำลังนอนพิงกับโซฟาอยู่ แขนข้างหนึ่งถูกฉันกอดเอาไว้จนเหมือนว่าเขาจะนอนไม่ถนัดนัก ต้องเมื่อยมากแน่ ๆ ที่นอนสัปหงกอย่างนี้ทั้งคืน ที่จริงฉันก็ไม่ได้เมามายอะไรขนาดนั้นหรอกนะ ฉันแค่อยากจะรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรแค่นั้นเอง และดูเหมือนว่าคุณธันวาจะมีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยแฮะ ที่ผ่านมาเขาเคยมีแฟนบ้างไหมนะ ฉันเอื้อมมือไปจับเส้นผมดำขลับของเขาอย่างแผ่วเบา ทำไมผมนุ่มจัง ต้องเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองระดับหนึ่งเลยนะเนี่ย ใบหน้าก็เกลี้ยงเกลา ไม่เหมือนคนกำลังจะก้าวขึ้นเลขสามเลยสักนิด ยิ่งตอนที่หลับใหลไปแบบนี้ยิ่งดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยเลย ฉันก็รู้ว่าคุณธันวาเข้าหาฉันด้วยจุดประสงค์อะไร และฉันเองก็เลือกที่จะหยิบยื่นสิ่งนั้นให้เขาเพียงเพราะว่าเขาทำเหมือนฉันเป็นคนพิเศษ ฉันรู้ว่าความคิดของฉันมันอาจจะดูเพ้อเจ้อไปหน่อยแต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของฉันเดือดร้อนเท่าไรนัก แค่มีคนคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตเพิ่ม ออกจะดีเสียอีก คุณธันวาค่อย
last updateLast Updated : 2025-12-10
Read more

บทที่ 11 พี่ชาย

“คุณพ่อ” ฉันถึงกับต้องตกตะลึงเมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองในคลินิกอย่างที่เคยแต่วันนี้ดันต่างออกไปเพราะดันเปิดประตูเข้ามาเจอชายวัยกลางคนยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะทำงาน “ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับแก” “ตอนนี้เป็นเวลางานค่ะ หนูไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเวลางาน” “แกมาทำงานคลินิกจนลืมโรงพยาบาลที่ฉันให้แกไปดูแล้วหรือไง ลืมไปแล้วเหรอว่าแกเป็นรองประธานน่ะฮะ” ผู้เป็นพ่อเริ่มใส่อารมณ์ทันทีที่เห็นหน้าฉัน ไม่รู้ทำไมเวลาเห็นหน้าฉันท่านต้องใส่อารมณ์อยู่เรื่อยทำเอาฉันไม่สบอารมณ์ตามไปด้วย “แต่ที่คลินิกนี้หนูเป็นเจ้าของนะคะ หน้าที่มันก็ควรจะสำคัญกว่าหรือเปล่าคะ” “แต่ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับที่แกมาเปิดคลินิกเสริมความงามที่นี่ แกเลือกเองแล้วจะมารับผิดชอบงานที่ฉันมอบหมายให้น้อยลง” “เรื่องโรงพยาบาลหนูไม่เคยทำงานขาดตกบกพร่องอยู่แล้ว คุณพ่อไม่ต้องเป็นกังวลหรอกค่ะ” ฉันตอบกลับไปเสียงเรียบนิ่งพยายามจะข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้หงุดหงิดในที่ทำงานของตัวเอง “เรื่องนั้นช่างมันไปก่อนเถอะ” คุณพ่อถอนหายใจ ฉันเดินเข้ามาในห้องก่อนจ
last updateLast Updated : 2025-12-10
Read more

บทที่ 12 ยินดีต้อนรับพนักงาน

“สวัสดีครับผมชื่อนาย จิรเมธ เตชสิทธิ์ เรียนจบจากมหาวิทยาลัยXXX คณะวิทยาศาสตร์เอกคอมพิวเตอร์ มาสมัครในผู้จัดการฝ่ายไอทีครับผม” ฉันก้มหน้าอ่านเรซูเม่ของชายหนุ่มที่ซ่อนใบหน้าหล่อเหลาไว้ภายใต้แว่นตาหนาเตอะ เขาพูดพลางขยับกรอบแว่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า หัวหน้าแผนกไอทีที่จะเรียกว่าไม่มีลูกน้องในแผนกเลย มีหน้าที่ดูแลโปรแกรมทั้งหมด เงินเดือนสตาร์ตที่ 30,000 บาท โบนัส โอที สวัสดิการครบครันสมกับที่จะถูกใช้งานอย่างหนัก “คุณมีความสนใจทางด้านเกมมากน้อยแค่ไหนครับ” คุณธันวาเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมชอบมากเลยครับ ผมเคยนั่งเล่นเกมติดต่อกันถึงสี่สิบแปดชั่วโมง จนแกะโค้ดของเกมนั้นได้แล้วมาดัดแปลงได้ครับ” “เยี่ยม คนนี้ผมเอา” คุณธันวาโต๊ะอย่างมั่นใจ “คุณก็ต้องเอาแหละค่ะก็ในเมื่อมีแต่คุณจิรเมธมาสมัครงานแค่คนเดียวนี่นา” คุณธันวาแทบจะวืดไปกับโต๊ะแล้วหันมามองผมช้า ๆ ด้วยแววตาที่ไม่อยากเชื่อ ฉันชูเรซูเม่แค่แผ่นเดียวในมือบ่งบอกว่าไม่มีใครมาสมัครเลยนอกจากคนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเราในยามนี้ “ได้ไงครับ สวัสดิการขนาดนี้ เงินเดือนไ
last updateLast Updated : 2025-12-13
Read more

บทที่ 13 ความในใจ

“ที่ผมเรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้เพราะอยากพูดเรื่องเกม เกมแรกที่พวกเราจะผลิตและพัฒนาออกขายสู่ท้องตลาดครับ” คุณธันวายืนอยู่หน้าไวท์บอร์ดสีขาวที่ฉายภาพแสดงผลจากจอโพรเจกเตอร์ ฉันเพียงเข้าร่วมการประชุมในฐานะของผู้อำนวยการผลิต คุณธันวาอธิบายสิ่งต่าง ๆ ที่ตัวเองต้องการที่จะทำออกมาอย่างดิบดี ทั้งแนวเกมที่อยากจะให้เป็นแนวเนื้อเรื่องเกี่ยวกับความรักของคนและผี ให้ผู้เล่นเลือกตัวละครที่ตัวเองต้องการแล้วพบเจออุปสรรคต่าง ๆ นานาเพื่อไปช่วยคนรักของตัวเองในชาติก่อนที่ถูกจองจำ พูดตามตรงเนื้อเรื่องมันค่อนข้างจะยาวเลย แต่น่าสนใจดีสำหรับคนอย่างฉันน่ะ “ตอนนี้ผมอยากให้ทุกคนไปหาเกี่ยวกับไอเดียมานำเสนอหน้าห้องประชุมนะ จืดจางช่วยไปศึกษาแนวเกมพวกนี้เพิ่มเติมแล้วนำมาปรับใช้ทีนะ ส่วนต้นไทรไปศึกษาการตลาดของแนวเกมพวกนี้มาแล้วก็หาพวกนักวาดโมเดลที่ตรงตามคุณสมบัติที่ผมสรุปไปให้ด้วย” “ได้ค่ะบอส” “ได้ครับบอส” ทั้งสองรับทราบ หลังจากที่คุณธันวาจัดการมอบหมายหน้าที่กันจนเสร็จสรรพพวกเขาก็พากันแยกย้ายไปทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง
last updateLast Updated : 2025-12-13
Read more

บทที่ 14 แมรี่เจน

“มึงนี่มัน ปากร้ายกับเพื่อนแค่ไหนแต่กับผู้หญิงนี่หวานย้อยเชียวนะ” เพื่อนสนิทของผมกล่าวแล้วก็เอาเอกสารขึ้นมาตรวจ ช่วงนี้พวกเรางดเหล้ากันแล้วครับ ไม่ได้เข้าพรรษานะแต่เข้างานยันเที่ยงคืนทุกวันเลยเนี่ยสิ “มึงจะมาแซวกูเพื่อ กูชวนมึงมาทำงานนะ” ผมกล่าวเสียงแข็ง ตอนนี้คุณริกะทำการส่งเนื้อเรื่องคร่าว ๆ มาให้ผมเลือกอยู่หลายแบบทำเอาผมอ่านจนตาลาย ผมไม่เคยอ่านหนังสือเยอะขนาดนี้มาก่อน แต่ก่อนเวลาเล่นเกมก็จะอ่านแบบผ่าน ๆ ไป ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาอ่านเนื้อเรื่องแบบเป็นจริงเป็นจังก็คราวนี้แหละ “กูเป็นแค่หุ้นส่วนไง มึงต้องให้ค่าล่วงเวลากูด้วยหรือเปล่าเนี่ย ใช้งานกูยิ่งกว่าพนักงานในบริษัทอีก” รูบี้บ่นไปงั้นแหละแต่พอมันมาทำงาน ผมก็ว่ามันดูสนุกมากกว่าตอนที่มันทำงานของตัวเองเสียอีก “พวกเด็ก ๆ ทำโอทีกันจนสี่ทุ่มแล้วปล่อยให้ไปพักเถอะ” ผมว่าไปตามความเป็นจริง พวกน้อง ๆ ทำโอทีกันมาสองสามเดือนแล้วเรียกได้ว่าค่อนข้างจะมีไฟในการทำงานสูงมาก โชคดีจริง ๆ ที่ผมได้น้อง ๆ มาร่วมงานด้วยแบบนี้บริษัทผมต้องก้าวหน้ามากแน่ ๆ “มึงคิดยังไงวะถึงได้รับเด็กจบใหม่มาทำหม
last updateLast Updated : 2025-12-13
Read more

บทที่ 15 ด้วยใจถวิลหา

นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนับตั้งแต่การประชุมครั้งแรกของบริษัทเรา ผมรับประกันได้เลยว่าบริษัทของเรานั้นก้าวหน้าเป็นอย่างมาก เกมแรกที่ผมตั้งใจออกแบบและพัฒนาออกมาเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้นแล้วด้วย อีกไม่นานผมว่าเกมของพวกเราน่าจะออกมาเต็มรูปแบบได้อย่างไม่ยาก ตอนนี้พวกเราอยู่ในขั้นตอนการนำทุกอย่างมาประกอบให้เป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น ทั้งตัวละคร เสียงประกอบ เนื้อเรื่อง องค์ประกอบต่าง ๆ ผมพูดได้เลยว่ามันน่าตื่นเต้นเอามาก ๆ ผมมองดูเหล่าน้อง ๆ ที่ทำงานอย่างตั้งใจแล้วก็อดใจไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา “บอสคะ เที่ยงนี้ทานอะไรดีคะ” คุณโยเดินเข้ามาหาผมที่โต๊ะทำงานพลางเอ่ยถามอย่างที่ทำทุกวัน ผมส่ายหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา “วันนี้ผมสั่งทานเองดีกว่า” ผมว่าเพราะตั้งใจจะสั่งอาหารมาเลี้ยงพนักงานด้วย ช่วงนี้เราทำงานกันหนักมากจริง ๆ ต้องมีกำลังใจกันหน่อย “บอกน้อง ๆ นะว่าไม่ต้องลงไปทานข้าวเดี๋ยวผมซื้อมาเลี้ยง” “ได้ค่ะบอส” คุณโยรับคำก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานของน้อง ๆ ผมเห็นต้นไทรชูมือไชโยใหญ่ด้วยความสดใจแล้วก็อดยิ้มไ
last updateLast Updated : 2025-12-13
Read more

บทที่ 16 ก้าวอีกขั้นไปพร้อมกัน

พาร์ตริกะ ฉันมองชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงานอย่างใจจดใจจ่อแล้วก็อดแอบยิ้มตามลังพังไม่ได้ หลายเดือนมานี้เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เขาดูโตขึ้นมาก เวลาที่คิ้วเข้มของเขาย่นลงมาชนกันแล้วฉันก็รู้สึกอดใจไม่ไหวอยากจะเข้าไปนวดคลึงให้มันคลายทุกทีแต่ก็ต้องหยุดความคิดนั้นเอาไว้เสียก่อน “คุณริกะคะ มีคนชื่อหมอพนัสมาขอพบค่ะ” คุณโยเดินเข้ามาแจ้งให้ฉันทราบ ฉันผละสายตาออกจากการจ้องมองคุณธันวาแล้วหันกลับมามองยังคู่สนทนาของตัวเองแล้วพยักหน้าตอบรับ “ค่ะคุณโย ขอบคุณนะคะ” ฉันว่าก่อนจะเดินออกมาจากออฟฟิศ ฉันเดินตรงมายังร้านกาแฟที่ชั้นหนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะที่มีแก้วกาแฟสองแก้วแต่ผู้ที่นั่งอยู่กับมีแค่ชายหนุ่มคนเดียว ดูก็รู้ว่ากำลังนั่งรอใครอยู่ “พี่พนัสมาทำอะไรที่นี่คะ” คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะผายมือไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเชิญให้ฉันนั่งแต่ฉันเลือกที่จะเมินเฉยอีกฝ่ายแล้วยืนอยู่อย่างนั้น “นั่งก่อนสิครับ” พี่พนัสว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งคล้ายกับว่ากดดัน ฉันเองก็ไม่อยากทำตัวเองให้เป็นจุดเด่นนักเลยเลือกที
last updateLast Updated : 2025-12-15
Read more

บทที่ 17 คู่หมั้น

“คุณพ่อ” ฉันเดินกลับเข้ามาในบ้านหลังโตของตัวเองที่คิดว่าชาตินี้ยังไงก็คงจะไม่มีวันกลับมาเหยียบที่นี่อีกแล้วแต่ก็ต้องกลืนคำพูดแล้วกลับมาอีกครั้งเพราะการมาเยี่ยมเยือนของผู้เป็นย่า “สวัสดีค่ะคุณย่า” ตั้งแต่เด็กหลังจากที่คุณแม่ของฉันจากไปก็มีย่าเนี่ยแหละที่เข้ามาปลอบโยนฉันแต่ท่านก็หนีปัญหาครอบครัวไปอยู่ที่ต่างประเทศทำให้ตอนที่ฉันไปเรียนต่อเลยมีคุณย่าเป็นอีกหนึ่งที่พึ่งพิง “กลับมาแล้วเหรอหลานสาวคนสวยของย่า” หญิงชราเดินเข้ามากอดฉัน ฉันได้แต่สวมกอดท่านเอาไว้อย่างแนบแน่นด้วยความคิดถึง พ่อโทรมาบอกฉันเมื่อคืนก่อนว่าย่าจะมาเยี่ยมและขอให้ฉันทำเหมือนว่าที่บ้านไม่ได้มีปัญหาอะไรด้วยการกลับมาเยี่ยมท่านก็ยังดีเพราะรู้ว่ายังไงก็คงจะบังคับให้ฉันอยู่บ้านไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงบ้านแตกจนคุณย่ารู้แน่ ๆ ฉันเองก็ไม่ได้คัดค้านอะไร คุณย่าท่านก็มีอายุมากแล้วไม่ได้อยากมารับรู้ปัญหาอะไรมากนัก “หนูคิดถึงคุณย่าที่สุดเลยค่ะ” คุณย่าลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนเหมือนเคย “เสียดายจังเด็ก ๆ ไม่ได้อยู่ด้วยไม่อย่างนั้นคงอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแน่ ๆ ค่ะ
last updateLast Updated : 2025-12-15
Read more

บทที่ 18 งูมันเลื้อยเข้ามาอยู่ที่เอว

“กรี๊ดดดดดด” ฉันกระโดดขึ้นโซฟาในทันทีโดยที่ปิดดวงตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว “เชี่ย งู” ฉันได้ยินเสียงคุณธันวาตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะเกิดแรงยวบยาบบนโซฟาตัวเดียวกัน ฉันลืมตาขึ้นมามองเห็นว่าคุณธันวากระโดดขึ้นมายืนอยู่ข้างฉันบนโซฟาแล้ว ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดอ้าออกให้เห็นข้างในที่มีสิ่งมีชีวิตลักษณะเรียวยาวสีดำสนิททั้งตัวเลยแอบดูโหดหน่อย ๆ กำลังเลื้อยขดตัวอยู่มุมหนึ่งในตู้เสื้อผ้าของฉัน ในตอนนั้นเจ้าก้อนขนสุดที่รักของฉันใช้อุ้งมือน้อย ๆ ตบเข้าไปที่หัวของเจ้างูตัวนั้นจนฉันใจกระตุกวูบ คุณธันวากระโดดลงจากโซฟาก่อนจะคว้าตัวแมรี่เจนเอาไว้แล้วกระโดดกลับขึ้นมาอีกครั้ง เจ้างูดำในตู้เสื้อผ้าขยับตัวทำเอาฉันใจผวากลัวว่ามันจะทำร้ายทั้งคนทั้งแมว “กรี๊ดดดดดด” ฉันส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจก่อนจะคว้าไหล่ของคุณธันวาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวแล้วก็ปิดเปลือกตาปี๋ซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของชายร่างสูงกว่า ถึงแม้ว่าเจ้างูจะไม่ได้พุ่งตัวออกมาก็ตาม กลับกันสัตว์เลื้อยคลานดันรีบมุดตัวกลับเข้าไปในซอกให้ลึกกว่าเดิมแต่ฉันก็ยังคงกลัวอยู่ดี “ทำยังไงดีคะ
last updateLast Updated : 2025-12-15
Read more

บทที่ 19 คนที่ชอบ

พาร์ตธันวา วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดขายเกมด้วยใจถวิลหา หลังจากที่ผมได้สตรีมเกมตัวอย่างเกมไปก็ได้ผลตอบรับที่ดีเลยทีเดียว คนตั้งหน้าตั้งตารอเกมเป็นจำนวนที่เยอะกว่าที่คาดไว้มาก ผมจัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ด้วยการเหมาร้านอาหารแห่งหนึ่งที่กึ่ง ๆ บาร์ด้วยในตัวแล้วให้แฟนคลับลงชื่อผู้ที่จะมาเข้าร่วมงานจำนวนห้าสิบคน จำได้ว่าสิทธิ์ผู้เข้าร่วมเต็มตั้งแต่สองนาทีแรก ไม่อยากคิดเลยว่าตัวเองเป็นคนดังขนาดนี้ ตั้งแต่ยอดผู้ติดตามในช่องทางต่าง ๆ ทะลุหลักแสนผมก็รู้สึกประหลาดใจอยู่หน่อย ๆ ตอนแรกผมเห็นว่าผู้ติดตามเป็นผู้หญิงเสียส่วนมาก ก็ต้องยอมรับว่ามาติดตามผมเพราะหน้าตาและการพูดจาหว่านล้อมของผมหน่อย ๆ แต่ช่วงหลัง ๆ ก็เริ่มมีผู้ติดตามเข้ามาเพราะผลงานเพิ่มเรื่อย ๆ ยิ่งพอรู้ว่าผมเปิดบริษัททำเกม ก็มีสตรีมเมอร์เกมหลายคนที่เข้ามาติดตามผม ผมส่งตัวอย่างเกมไปให้นักแคสต์เกมดัง ๆ ได้ลองเล่นเป็นการโพรโมตทำให้เกมของผมกลายเป็นที่สนใจมากขึ้น จนตอนนี้ยอดผู้ติดตามทะลุห้าแสนเข้าไปแล้ว เป็นฝันที่ไม่กล้าฝันเลยจริง ๆ เสียดายที่ตอนผมไล่ดูรา
last updateLast Updated : 2025-12-18
Read more
PREV
123
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status