All Chapters of So Zapp! ปากดีที่ร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

พาร์ตริกะ ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นมาทอดสายตามองคนที่กำลังนอนพิงกับโซฟาอยู่ แขนข้างหนึ่งถูกฉันกอดเอาไว้จนเหมือนว่าเขาจะนอนไม่ถนัดนัก ต้องเมื่อยมากแน่ ๆ ที่นอนสัปหงกอย่างนี้ทั้งคืน ที่จริงฉันก็ไม่ได้เมามายอะไรขนาดนั้นหรอกนะ ฉันแค่อยากจะรู้ว่าเขาจะทำอย่างไรแค่นั้นเอง และดูเหมือนว่าคุณธันวาจะมีความเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่ฉันคิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยแฮะ ที่ผ่านมาเขาเคยมีแฟนบ้างไหมนะ ฉันเอื้อมมือไปจับเส้นผมดำขลับของเขาอย่างแผ่วเบา ทำไมผมนุ่มจัง ต้องเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองระดับหนึ่งเลยนะเนี่ย ใบหน้าก็เกลี้ยงเกลา ไม่เหมือนคนกำลังจะก้าวขึ้นเลขสามเลยสักนิด ยิ่งตอนที่หลับใหลไปแบบนี้ยิ่งดูเหมือนไม่มีพิษมีภัยเลย ฉันก็รู้ว่าคุณธันวาเข้าหาฉันด้วยจุดประสงค์อะไร และฉันเองก็เลือกที่จะหยิบยื่นสิ่งนั้นให้เขาเพียงเพราะว่าเขาทำเหมือนฉันเป็นคนพิเศษ ฉันรู้ว่าความคิดของฉันมันอาจจะดูเพ้อเจ้อไปหน่อยแต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของฉันเดือดร้อนเท่าไรนัก แค่มีคนคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตเพิ่ม ออกจะดีเสียอีก คุณธันวาค่อย

“สวัสดีครับผมชื่อนาย จิรเมธ เตชสิทธิ์ เรียนจบจากมหาวิทยาลัยXXX คณะวิทยาศาสตร์เอกคอมพิวเตอร์ มาสมัครในผู้จัดการฝ่ายไอทีครับผม” ฉันก้มหน้าอ่านเรซูเม่ของชายหนุ่มที่ซ่อนใบหน้าหล่อเหลาไว้ภายใต้แว่นตาหนาเตอะ เขาพูดพลางขยับกรอบแว่นเล็กน้อยด้วยความประหม่า หัวหน้าแผนกไอทีที่จะเรียกว่าไม่มีลูกน้องในแผนกเลย มีหน้าที่ดูแลโปรแกรมทั้งหมด เงินเดือนสตาร์ตที่ 30,000 บาท โบนัส โอที สวัสดิการครบครันสมกับที่จะถูกใช้งานอย่างหนัก “คุณมีความสนใจทางด้านเกมมากน้อยแค่ไหนครับ” คุณธันวาเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจัง “ผมชอบมากเลยครับ ผมเคยนั่งเล่นเกมติดต่อกันถึงสี่สิบแปดชั่วโมง จนแกะโค้ดของเกมนั้นได้แล้วมาดัดแปลงได้ครับ” “เยี่ยม คนนี้ผมเอา” คุณธันวาโต๊ะอย่างมั่นใจ “คุณก็ต้องเอาแหละค่ะก็ในเมื่อมีแต่คุณจิรเมธมาสมัครงานแค่คนเดียวนี่นา” คุณธันวาแทบจะวืดไปกับโต๊ะแล้วหันมามองผมช้า ๆ ด้วยแววตาที่ไม่อยากเชื่อ ฉันชูเรซูเม่แค่แผ่นเดียวในมือบ่งบอกว่าไม่มีใครมาสมัครเลยนอกจากคนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเราในยามนี้ “ได้ไงครับ สวัสดิการขนาดนี้ เงินเดือนไ

“มึงนี่มัน ปากร้ายกับเพื่อนแค่ไหนแต่กับผู้หญิงนี่หวานย้อยเชียวนะ” เพื่อนสนิทของผมกล่าวแล้วก็เอาเอกสารขึ้นมาตรวจ ช่วงนี้พวกเรางดเหล้ากันแล้วครับ ไม่ได้เข้าพรรษานะแต่เข้างานยันเที่ยงคืนทุกวันเลยเนี่ยสิ “มึงจะมาแซวกูเพื่อ กูชวนมึงมาทำงานนะ” ผมกล่าวเสียงแข็ง ตอนนี้คุณริกะทำการส่งเนื้อเรื่องคร่าว ๆ มาให้ผมเลือกอยู่หลายแบบทำเอาผมอ่านจนตาลาย ผมไม่เคยอ่านหนังสือเยอะขนาดนี้มาก่อน แต่ก่อนเวลาเล่นเกมก็จะอ่านแบบผ่าน ๆ ไป ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาอ่านเนื้อเรื่องแบบเป็นจริงเป็นจังก็คราวนี้แหละ “กูเป็นแค่หุ้นส่วนไง มึงต้องให้ค่าล่วงเวลากูด้วยหรือเปล่าเนี่ย ใช้งานกูยิ่งกว่าพนักงานในบริษัทอีก” รูบี้บ่นไปงั้นแหละแต่พอมันมาทำงาน ผมก็ว่ามันดูสนุกมากกว่าตอนที่มันทำงานของตัวเองเสียอีก “พวกเด็ก ๆ ทำโอทีกันจนสี่ทุ่มแล้วปล่อยให้ไปพักเถอะ” ผมว่าไปตามความเป็นจริง พวกน้อง ๆ ทำโอทีกันมาสองสามเดือนแล้วเรียกได้ว่าค่อนข้างจะมีไฟในการทำงานสูงมาก โชคดีจริง ๆ ที่ผมได้น้อง ๆ มาร่วมงานด้วยแบบนี้บริษัทผมต้องก้าวหน้ามากแน่ ๆ “มึงคิดยังไงวะถึงได้รับเด็กจบใหม่มาทำหม

พาร์ตริกะ ฉันมองชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะทำงานอย่างใจจดใจจ่อแล้วก็อดแอบยิ้มตามลังพังไม่ได้ หลายเดือนมานี้เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เขาดูโตขึ้นมาก เวลาที่คิ้วเข้มของเขาย่นลงมาชนกันแล้วฉันก็รู้สึกอดใจไม่ไหวอยากจะเข้าไปนวดคลึงให้มันคลายทุกทีแต่ก็ต้องหยุดความคิดนั้นเอาไว้เสียก่อน “คุณริกะคะ มีคนชื่อหมอพนัสมาขอพบค่ะ” คุณโยเดินเข้ามาแจ้งให้ฉันทราบ ฉันผละสายตาออกจากการจ้องมองคุณธันวาแล้วหันกลับมามองยังคู่สนทนาของตัวเองแล้วพยักหน้าตอบรับ “ค่ะคุณโย ขอบคุณนะคะ” ฉันว่าก่อนจะเดินออกมาจากออฟฟิศ ฉันเดินตรงมายังร้านกาแฟที่ชั้นหนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังโต๊ะที่มีแก้วกาแฟสองแก้วแต่ผู้ที่นั่งอยู่กับมีแค่ชายหนุ่มคนเดียว ดูก็รู้ว่ากำลังนั่งรอใครอยู่ “พี่พนัสมาทำอะไรที่นี่คะ” คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะผายมือไปทางเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเพื่อเชิญให้ฉันนั่งแต่ฉันเลือกที่จะเมินเฉยอีกฝ่ายแล้วยืนอยู่อย่างนั้น “นั่งก่อนสิครับ” พี่พนัสว่าด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งคล้ายกับว่ากดดัน ฉันเองก็ไม่อยากทำตัวเองให้เป็นจุดเด่นนักเลยเลือกที

“กรี๊ดดดดดด” ฉันกระโดดขึ้นโซฟาในทันทีโดยที่ปิดดวงตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว “เชี่ย งู” ฉันได้ยินเสียงคุณธันวาตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะเกิดแรงยวบยาบบนโซฟาตัวเดียวกัน ฉันลืมตาขึ้นมามองเห็นว่าคุณธันวากระโดดขึ้นมายืนอยู่ข้างฉันบนโซฟาแล้ว ประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดอ้าออกให้เห็นข้างในที่มีสิ่งมีชีวิตลักษณะเรียวยาวสีดำสนิททั้งตัวเลยแอบดูโหดหน่อย ๆ กำลังเลื้อยขดตัวอยู่มุมหนึ่งในตู้เสื้อผ้าของฉัน ในตอนนั้นเจ้าก้อนขนสุดที่รักของฉันใช้อุ้งมือน้อย ๆ ตบเข้าไปที่หัวของเจ้างูตัวนั้นจนฉันใจกระตุกวูบ คุณธันวากระโดดลงจากโซฟาก่อนจะคว้าตัวแมรี่เจนเอาไว้แล้วกระโดดกลับขึ้นมาอีกครั้ง เจ้างูดำในตู้เสื้อผ้าขยับตัวทำเอาฉันใจผวากลัวว่ามันจะทำร้ายทั้งคนทั้งแมว “กรี๊ดดดดดด” ฉันส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตกใจก่อนจะคว้าไหล่ของคุณธันวาเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยวแล้วก็ปิดเปลือกตาปี๋ซบหน้าลงบนแผ่นหลังกว้างของชายร่างสูงกว่า ถึงแม้ว่าเจ้างูจะไม่ได้พุ่งตัวออกมาก็ตาม กลับกันสัตว์เลื้อยคลานดันรีบมุดตัวกลับเข้าไปในซอกให้ลึกกว่าเดิมแต่ฉันก็ยังคงกลัวอยู่ดี “ทำยังไงดีคะ