Mag-log inธันวา คุณชายถังแตกเหตุเกิดจากทะเลาะกับผู้เป็นพ่อเลยหอบเอาความฝันตั้งแต่วัยเด็กมาก่อร่างสร้างฐานทำธุรกิจขึ้นมาเอง แต่นอกจากความฝันแล้วก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากความหล่อ เลยต้องพึ่งพา ริกะ นายทุนสาวเข้ามาช่วยสักหน่อย
view moreสวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ
ขอฝากนิยายเรื่อง
So Zapp! ปากดีที่ร้าย
(ธันวา × ริกะ)
Story : เธียรนรา
เรื่องราวของคนปากดี ที่รวมตัวกันด้วยความบังเอิญ
นี่คือ พรหมลิขิต หรือ เวรกรรม
ฝากติดตามด้วยนะคะ
ธันวา คุณชายถังแตกเหตุเกิดจากทะเลาะกับผู้เป็นพ่อเลยหอบเอาความฝันตั้งแต่วัยเด็กมาก่อร่างสร้างฐานทำธุรกิจขึ้นมาเอง แต่นอกจากความฝันแล้วก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลยนอกจากความหล่อ เลยต้องพึ่งพา ริกะ นายทุนสาวเข้ามาช่วยสักหน่อย
*ไม่มีนอกกายนอกใจ*
มาทำความรู้จักตัวละครกันหน่อยนะคะ
พระเอก
ธันวา - ชนธัญ ปรัชญ์ธนัชไพศาล อายุ 28 ปี
ขี้เล่น เอาจริงเอาจังเป็นครั้งคราว ปากดีปากเก่งขอแค่ได้พูดไว้ก่อนเรื่องอื่นไว้ทีหลัง
นางเอก
ริกะ - ธาริกา จงกลณัฐชาดา อายุ 25 ปี
สวยมั่น สายเปย์ ถ้าชอบจะโอนไวเป็นพิเศษ ขาดความอบอุ่นเลยชอบคนมาใส่ใจ
สปอยล์กันสักหน่อย
ธันวา ชนธัญ ผู้สืบทอดบริษัทส่งออกเครื่องมือแพทย์อนาคตไกลกลับต้องมาถังแตกเพราะโดนพ่อตัดหางปล่อยวัด เลยหอบความฝันหนีออกจากบ้านเพราะต้องการพิสูจน์ตัวเองให้ผู้เป็นพ่อเห็น แต่การทำธุรกิจนั้นไม่ง่ายเมื่อเงินที่มีติดตัวมาก็ร่อยหรอเต็มที เลยต้องใช้ความหล่อให้เป็นประโยชน์ด้วยการดึง ริกะ ธาริกา นายทุนสาวเจ้าของคลินิกเสริมความงามมาดมั่นมาช่วยลงทุนสักหน่อย ความใกล้ชิดก่อเกิดสั่นไหว ไม่รู้ที่ลงทุนไปจะได้ผลตอบแทนเป็นผลงานหรือหัวใจกันแน่
********************************************
นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งเรื่องราวจากเซต So Zapp! แก๊งปากดี ที่มีทั้งหมด 4 เรื่อง จาก 4 นักเขียน
แนะนำเซต
🩷 So Zapp! ปากดีที่รัก Story : เมอร์รี่เมล
"เป็นหมอ หุ่นแมน แฮนด์ซั่ม หล่อรวย กล้วยใหญ่ เอาคนนี้แหละอีชิ้น เจ๊เลิฟ"
🧡 So Zapp! ปากดีที่ร้าย Story : เธียรนรา
มาทีหลังก็อย่าหวังเคลมนะ ฉันต่างหากที่ได้เห็นความหล่อของเขาก่อนใครน่ะ
❤️ So Zapp! ปากดีที่ชัง Story : เปรตนะรู้ยัง
“งั้นถ้าไม่รับรักก็รับงานหน่อย ... เสี่ยอยากได้หนูจริง ๆ นะคะ”
💜 So Zapp! ปากดีที่หนึ่ง Story : งูดำยามค่ำคืน
“เป็นเมียพี่ไม่ดีตรงไหน? มีความรักมาให้ มีใจรักจริง”
“จะมีเมีย เลิกติดเกมได้ยังพ่อ!!!”
********************************************
©สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และฉบับเพิ่มเติม ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เลียนแบบ ดัดแปลง หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดของนิยายไปเผยแพร่ต่อไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของผลงานโดยมีลายลักษณ์อักษร การกระทำโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
นิยายเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการของนักเขียนเอง
ตัวละคร สถานที่ ไม่ได้อ้างอิง หรือพาดพิงบุคคลใดบุคคลหนึ่ง แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
หากมีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนขออภัยไว้ ณ ที่นี้
🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀🥀
ขอบคุณทุกคนที่แวะเข้ามาให้กำลังใจนิยายเรื่องนี้
สามารถคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ
พาร์ตริกะ และแล้วงานแต่งงานของเราก็ถูกจัดขึ้นในหนึ่งเดือนถัดมา เสียดายที่คุณย่าของฉันไม่ได้มาเพราะย้ายขึ้นไปอยู่บนสวรรค์ตั้งแต่สองปีก่อน แต่ฉันเชื่อว่ายังไงคุณย่าก็ต้องเฝ้ามองฉันลงมาจากสวรรค์อยู่แล้ว ป่านนี้คงจะจับมือคุณแม่มาร้องไห้เพราะในที่สุดฉันก็แต่งงานละมั้ง “ทำไมนั่งเงียบเลยล่ะ เป็นเจ้าสาวทั้งทีก็ยิ้มหน่อยสิ” นดาว่าพลางจับแก้มให้ฉันยิ้ม ฉันเสหน้าหลบก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมามองเพื่อนสนิท “แกว่าพ่อฉันจะมาไหมอะ” “แกส่งบัตรเชิญไปแล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าเขาอยากมายินดีที่ลูกสาวคนเดียวของเขาแต่งงานเขาก็คงมาแหละ” “ถ้าเขาไม่มาแสดงว่าเขาคงไม่อยากมีฉันเป็นลูกแล้วจริง ๆ สินะ” ฉันได้แต่ถอนลมหายใจออกมาอย่างปลง ๆ พ่อฉันไม่คุยกับฉันเลยตั้งแต่ที่ฉันออกมา ตอนงานศพของคุณย่าเขาก็ไม่แม้แต่ที่จะชายตามองฉัน ให้ทนายของคุณย่ามาคุยกับฉันแทนอีก “เอาน่า ท่านอาจจะแค่ระอาใจที่ผ่านมาไม่ได้ทำตัวเป็นพ่อที่ดีก็ได้นะ” “เขาเป็นครอบครัวคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่นะ” ฉันว่าแต่ก็ไม่ได้เศร้านานมากน
พาร์ตธันวา ห้าปีผ่านไป “ที่นี่เป็นไงบ้าง” ผมเดินเข้ามาในตึกแถวห้องหนึ่งที่ผมเช่าเอาไว้เพื่อเป็นที่ตั้งของออฟฟิศธัญริกาที่ใหม่หลังจากที่ตัวเกมเริ่มมีชื่อเสียงบริษัทเองก็มีชื่อเสียงตามไปด้วย ผมเลยต้องการที่ที่ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับพนักงานในการทำโพรเจกต์ใหม่ ๆ “ดีมากเลยค่ะบอส อยู่ใกล้รถไฟฟ้าด้วยเดินทางสะดวกมากเลยค่ะ” ต้นไทรว่าเสียงใสพลางกวาดสายตาไปมองรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น “บริษัทใหญ่ขึ้น ผู้บริหารก็เหนื่อยหน่อยนะ ฝากด้วยล่ะ” ผมหันไปพูดกับสาวรุ่นน้องก่อนที่เธอจะพยักหน้ารับอย่างทันควัน “ได้ค่ะ หนูจะไม่ทำให้บอสผิดหวัง” ผมค่อนข้างจะเชื่อใจในตัวของต้นไทรอยู่แล้วว่าเธอต้องทำได้ดีผมเลยวางใจที่จะให้เธอขึ้นมาเป็นผู้บริหาร “นี่ ๆ จืดจางเอากระถางแจกันตั้งไว้ตรงนี้สิ” เธอรีบเข้าไปหาเพื่อนสนิทก่อนจะช่วยกันยืนจัดแจกันอยู่นานพลางถกเถียงกันอย่างเคย ตอนนี้คงจะไม่มีใครมากล้าเรียกจืดจางอีกแล้วเพราะจืดเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายผลิตและควบคุมไอทีทั้งหมดเรียกได้ว่าเป็นรองก็แค่ต้นไทรเท่านั้นเอง
นี่ก็ผ่านมาเกือบสามวันแล้ว แต่คุณโยก็ยังไม่ฟื้นแม้จะอาการคงที่แล้วก็ตาม หมอบอกว่าเธออาจจะตื่นมาพร้อมกับอาการความจำเสื่อมได้ ไฟล์เสียงคำรับสารภาพที่ฉันได้มาถูกยื่นเป็นหลักฐานที่เชื่อมโยงกับหลักฐานชิ้นอื่น ๆ ทำให้เราปิดคดีลงได้ เหลือแค่ให้คนร้ายตื่นขึ้นมารับผิด “คุณโยฟื้นแล้วค่ะ” พยาบาลสาวเดินมาเรียกฉันที่นั่งอยู่หน้าห้องพักคนไข้ สามวันมานี้ฉันแวะเวียนมาพูดคุยกับตำรวจเจ้าของคดีที่มาเฝ้าคุณโยอยู่ทุกวันเลยพอจะได้พูดคุยกันอยู่บ้าง คุณโยเคยมีประวัติรักษาโรคทางจิตเวชเมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เคยโดยแจ้งความเรื่องที่ไปรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของผู้อื่นอยู่ ไม่คิดว่าคราวนี้จะเป็นเรื่องใหญ่ พวกเราเดินเข้าไปในห้องพัก ข้อมือทั้งสองข้างของคุณโยถูกกุญแจมือตรึงเอาไว้ ภาพตรงหน้าทำเอาฉันต้องรู้สึกสลดเมื่อได้เห็นใบหน้าที่ซูบผอมลงของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยการบอบช้ำจากอุบัติเหตุ “ปล่อยฉันไปนะ ปล่อยฉัน จะมามัดฉันไว้ทำไม ฉันทำอะไรผิด” หญิงสาวเริ่มโวยวายของที่แพทย์เจ้าของไข้จะมาตรวจอาการ “คุณจำได้ไหมครับว่าตัวเองชื่ออะไร” คุณหม
พาร์ตริกะ ฉันตัดสินใจขับรถของนดามาตามพิกัดที่ที่หนึ่งที่ถูกส่ง ผ่านมาทางข้อความของบุคคลปริศนา ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงกล้ามาน่ะเหรอ บอกตามตรงว่าเพราะความอยากรู้อยากเห็นผสมกับความอวดดีของตัวเองล้วน ๆ ฉันเงยหน้ามองตึกร้างที่อยู่เบื้องหน้าแล้วเกิดรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา ฉันไม่เคยทำอะไรที่หุนหันพลันแล่นขนาดนี้มาก่อนแต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ อาจจะเป็นเพราะเรื่องของพี่ธันวาฉันเลยได้ร้อนใจขึ้นมา มาที่นี่สิ แล้วเธอจะได้คำตอบของสิ่งที่เธออยากรู้ ป.ล.ห้ามบอกใครทั้งนั้นไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้เธอไม่ได้เจอกับคุณดีเซมเบอร์อีก ฉันโทรหาพี่ธันวาเท่าไรเขาก็ไม่ยอมรับสายสักทีฉันถึงได้ร้อนใจอยู่ในตอนนี้เลยตัดสินใจเดินทางมาในทันที ฉันเดินเข้ามาในตัวตึก “ฉันมาแล้ว เธออยู่ไหน” เสียงของฉันก้องไปทั่วจนน่าขนลุกพลางกวาดสายตามองไปมาด้วยความหวาดระแวง ฉันพยายามควบคุมสติของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นสองฉันเลยก้าวขึ้นไปบนบันไดด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ สิ่งที่ฉันไม่อาจเชื่อเลยทันทีที่ก้าวขึ้นมาบนชั้นสองฉันจะต้องพบหน้า