So Zapp! ปากดีที่ร้าย

เพล้ง! เสียงแก้วถูกปาไปกระแทกที่ผนังห้องนั่งเล่นจนเศษแก้วแตกกระจายลงเต็มพื้นด้วยความโมโหจากมือของผู้เป็นพ่อ ผมได้แต่ยืนตัวสั่นเทาด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นไม่ต่างกันหลังจากที่เราเริ่มมีปากเสียงพ่อก็จะเริ่มใช้ความรุนแรงเพื่อระบายโทสะกับข้าวของภายในบ้าน “พูดมาได้ยังไงว่าไม่อยากทำ นั่นคือสิ่งที่พ่อกับแม่สร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรงเพื่อแก แล้วแกจะมาเทไปง่าย ๆ แบบนี้ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยหรือไงธัน” ธันวา คือชื่อเล่นของผมเองแต่พ่อกับแม่มักจะเรียกย่อ ๆ ว่า ธัน “ใครกันแน่ที่เห็นแก่ตัว เอาความฝันของตัวเองมายัดใส่หัวคนอื่นทั้งที่เขาไม่ต้องการนี่ต่างหากที่เห็นแก่ตัว” “ธันวา” แม่เรียกชื่อเต็ม ๆ ก่อนจะเข้ามากระชากแขนของผม ใบหน้าของแม่นองไปด้วยน้ำตาผมไม่เคยเห็นแม่เป็นแบบนี้มาก่อนเลยรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจอย่างน่าประหลาด “ขอโทษพ่อเดี๋ยวนี้” “ผมไม่ผิด ทำไมผมต้องขอโทษ” ผมถอยออกมาจากการเกาะกุมของผู้เป็นแม่พลางกวาดสายตามองผู้ที่ให้กำเนิดทั้งสองด้วยดวงตาที่ไม่เข้าใจ “ตั้งแต่เกิดมาพ่อกับแม่อยากได้อะไรผมก็ทำให้ตลอด อยากให้ผมเรีย

เป็นเวลากว่าเดือนกว่าแล้วที่ผมเฝ้าสังเกตการณ์หญิงสาวที่อยู่ห้องตรงข้าม อย่าว่าผมเป็นโรคจิตนะ ผมแค่อยากรู้ว่าเธอเป็นคนอย่างไรแค่นั้นเอง ส่วนมากผมจะได้ยินเสียงเธอเปิดปิดประตูห้องเป็นเวลาเดิมซ้ำ ๆ ถ้าให้เดาก็คงทำงานประจำสินะ ผมมักจะเห็นเธอใช้เงินไปกับการช็อปปิงค่อนข้างจะบ่อยและแต่ละครั้งก็ไม่ต่ำกว่าแสนแน่ ๆ คนอะไรใช้เงินอย่างกับเป็นเศษใบไม้ที่หาได้ตามข้างถนน ถ้ามีเงินไว้ถลุงเล่นเยอะขนาดนั้น น่าจะพอมีเหลือ ๆ ให้ผมยืมได้สักนิดสักหน่อยไหมนะ นี่ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย ผมจะไปขอยืมเงินคนแปลกหน้ามาเปิดบริษัทอย่างนั้นเหรอ ผมสลัดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวของตัวเองออกไปก่อนจะกลับมาโฟกัสกับเสียงดนตรีในบาร์แห่งหนึ่ง เวลาที่ผมคิดอะไรไม่ออกจะชอบมานั่งฟังดนตรีสดในบาร์นั่งชิลแห่งนี้ “มึงว่าเขาเหงาไหมวะ” ผมหันไปมองคนพูด รูบี้ เพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย “ว่าไงนะ” “กูว่าที่เขาช็อปปิงเยอะขนาดนั้นเพราะเขาไม่รู้จะเอาเวลาไปใช้กับใครมากกว่า การช็อปปิงเลยเป็นทางออกให้เขาได้ใช้เวลากับตัวเอง” ผ

เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่ผมนั่งหลังขดหลังแข็งเพื่อนั่งเขียนแบบร่างธุรกิจอย่างที่ไอ้รูบี้บอก มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ สำหรับคนอย่างผมที่มีหน้าที่แค่อ่านอย่างเดียว คงเป็นเวรกรรมที่ตอนเซ็นไม่เคยใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ทั้งที่มันต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยแท้ ๆ ในร่างธุรกิจของผมรายละเอียดคร่าว ๆ ก็มีเกี่ยวกับบริษัทที่ผมต้องการที่จะจัดทำ จุดประสงค์ กลุ่มเป้าหมายของลูกค้า การจดจำหน่ายหุ้นสามัญ บลา ๆ ๆ เยอะแยะไปหมดจนผมตาลาย ดีที่ผมพอจะมีพื้นฐานด้านบริหารมาบ้าง แต่อย่างน้อยการจะจดขึ้นชื่อบริษัทที่ไม่ใช่ธุรกิจเจ้าของคนเดียวก็ต้องมีหุ้นส่วนหรือคู่ค้าทางธุรกิจด้วยเนี่ยสิ ไอ้รูบี้บอกว่าถ้าผมเกลี้ยกล่อมคุณริกะได้มันจะยอมร่วมหุ้นด้วย ผมเลยต้องกัดฟันนั่งทำต่อไป กลางคืนแคสต์เกม นอนไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่นมาทำแบบร่างบ้าบอนี่อีก ผมพยายามตบที่แก้มของตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ให้ตายสินอนน้อยแล้วหัวร้อนชะมัดเลย ผมเอื้อมมือควานหาแก้วกาแฟข้างตัวแต่พบว่ามันหมด แล้ว เนี่ยผมซัดกาแฟแก้วที่สามของวันหมดไปแล้วเหรอเนี่ย ท

“พร้อมแน่นะ” รูบี้เอ่ยถามขณะที่ผมก้าวลงมาจากรถของตัวเองพลางจัดเสื้อสูทตัวเก่งของตัวเองให้เข้าที่ ทั้งยังชะโงกมองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านบานกระจกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของทรงผมที่ใช้เจลปาดมาอย่างดี ไร้ที่ติสุด ๆ “กูมาร์กหน้าตามที่มึงบอกทุกคืนไม่พลาดแน่” “กูหมายถึงเนื้อหาโว้ย” รูบี้ออกจะหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อผมตอบกลับแบบกวน ๆ “เออรู้แล้วน่า นี่ไม่ได้พรีเซนต์หน้าห้องเหมือนตอนเรียนนะ มันก็ต้องให้ค่ากับอย่างอื่นด้วยไหม” “เช่น” เพื่อนสนิทของผมเลิกคิ้วถาม “ใบหน้าหล่อ ๆ ของกูไง” ผมลูบเรียวคางของตัวเองพลางยักคิ้วทำเอารูบี้อดใจไม่ไหวที่จะแจกนิ้วกลางใส่ผม ผมเลยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเองก่อนที่จะเดินเข้าไปยังคลินิกของคุณริกะที่เรียกผมมาตามนัดหมาย ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦ พาร์ตริกะ “สวัสดีครับคุณริกะ” ฉันหันไปตามเสียงทักทายของอีกฝ่ายก่อนจะยกยิ้มรับ “มาตรงเวลาพอดีเลยนะคะ เดี๋ยวเชิญคุณธันวา

“ยังดื้อด้านเหมือนเดิมไม่ผิดเลยนะ ธาริกา” พิชญ์สินี หรือเมื่อก่อนฉันเรียกนางว่าอสรพิษ หล่อนลุกขึ้นมาก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้ามาหาฉัน “ก็ยังดีกว่าหน้าด้านไม่เปลี่ยนก็แล้วกัน” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คิดว่าหนีออกจากบ้านแล้วทุกอย่างมันจะจบเหรอ” “เธอควรจะดีใจไม่ใช่เหรอที่ฉันย้ายออกไป ในบ้านหลังนี้มีแต่เธอคนเดียวที่จะได้เป็นราชินีสมใจเธอไง” หล่อนทำให้ฉันแปลกใจด้วยการคลี่รอยยิ้มออกมา “ดีใจแน่นอน ก็แค่เด็กหนีออกจากบ้านเพื่อหนีปัญหาครอบครัว ฉันจะได้เป็นใหญ่ที่สุดในบ้านนี้ ลูก ๆ ของฉันก็จะเติบโตในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นไม่เหมือนเธอหรอก” ใช่ พ่อฉันมีลูกกับภรรยาใหม่ไม่นานหลังจากที่แม่ฉันเพิ่งแท้งลูกของเขาไปจนตายเพราะเสียเลือดมาก แต่เขากลับจัดงานแต่งหรูหราเพื่อเอาใจยายอสรพิษนี่ แถมยังมีลูกที่อายุห่างกว่าฉันตั้งสิบสองปีจนตอนนี้พ่อฉันก็ส่งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาไปเรียนต่อที่ต่างประเทศแล้ว “งั้นก็อย่ามาขวางทางฉัน” “เซ็นยกบ้านหลังนี้ให้ฉันสิ แล้วฉันจะยอมปล่อยเธอไป” ฉันเค้นเสียงหัวเ