جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เช้าวันต่อมาฉันพยายามที่จะพยายามที่จะลุกขึ้นจากเตียงนอนกว้างที่ไร้คนตัวสูงและเดินเข้าไปในห้องนํ้าเพื่อชำระล้างร่างกายของตัวเองก่อนที่จะออกไปพบปะกับผู้คนด้านนอกอย่างไม่ได้อายใครฉันสวมใส่ชุดเสื้อผ้าที่มิดชิดเพราะรอยจากคนตัวสูงคนเดียวที่ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้อย่างไม่ได้เต็มใจเลยแม้แต่นิดฉันพยายามเดินออกไปอย่างช้าๆ เพื่อถามหายาจากด้านนอกทานแต่ก็เดินไปได้ไม่มากสักเท่าไหร่ก็รู้สึกเจ็บระบมเอามากๆ เลยใช้มือเกาะกำแพงพยายามเดินลงไปพอหลังจากที่เดินลงมาได้ไม่นานนักก็มีสายตาของแต่ละคนที่จ้องมองมาที่ฉันก่อนที่พลูโตเองจะเดินมาพยุงฉันให้ไปนั่งที่โซฟาแต่ระหว่างทางก็เอาแต่ขำอะไรไม่รู้อยู่"ยังจะขำน้องอีกนะตาพลู""ดื้อกันเองหนิครับ"พลูโตพูดออกมาพร้อมกับพาฉันนั่งลงที่โซฟาตัวเดิมข้างไปเขาที่เคยนั่งอยู่แล้วและโอบกอดเอวฉันไว้อย่างเบาๆ"เดี๋ยวไป

พอฉันร้องไห้ฟูมฟายอยู่ที่นอนได้สักพักก็ได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากห้องนํ้าที่เหมือนจะมีอะไรแตกไม่รู้อยู่ในห้องนํ้า ฉันจึงรีบวิ่งไปรออยู่ที่หน้าห้องนํ้าเพราะกลัวจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาแต่ก็ไม่กล้าเคาะหรือส่งเสียงใดๆ ก่อนที่จะรีบวิ่งลงไปหยิบกุญแจห้องนํ้าเพื่อที่จะไขดูแต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไปเสียงประตูก็ได้เปิดออกมาและพบเข้ากับพลูโตที่ร่างกายมีแต่เลือด ฉันได้แต่ยืนมองอย่างตกใจและไม่ได้พูดอะไร พอจะยกมือขึ้นไปสัมผัสบริเวณใบหน้าของเขาที่มีเลือดไหลออกมาคนหน้านิ่งกลับเดินเย็นชาออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรฉันเลยฉันไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องได้แคร์เขามากขนาดนี้ทั้งๆ ที่อยากจะหนีไปให้ไกล ฉันเกลียดที่เขาเอาแต่ปิดบังฉันจนบางทีฉันก็เหมือนคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลยฉันเดินออกไปหาพลูโตที่กำลังนั่งก้มหน้าอยู่ที่โซฟากลางห้อง สองเท้าค่อยๆ จํ้าก้าวเดินไปฟุกนั่งลงข้างๆ เขาและจับข้อแขนของเขาไว้"เดี๋ยวเราทำแผลให้"

วันต่อมาวันนี้ฉันกับยัยขิงนัดพากันไปเที่ยวเช่นกันตามประสาเพื่อนๆ และบอกข่าวดีให้กับนํ้าขิง ดูเธอไม่ตื่นเต้นเลยสักนิดเพราะทุกคนรู้แผนการนี้ทั้งหมดแล้วพวกฉันเดินไปซื้อนํ้าที่คาเฟ่ของเวกัสตามปกติและวันนี้ลูกค้าไม่ค่อยเยอะสักเท่าไหร่เวกัสจึงมานั่งคุยเล่นกับพวกเราได้"ต่อไปผมคงไม่ได้เจอแอลแล้วสินะครับ""ไม่ขนาดนั้นหรอกกัส""แอลฉันไปเข้าห้องนํ้าก่อนนะ"ฉันพยักหน้าให้กับเพื่อนและนั่งทานเค้กต่อไปโดยมีสายตาของวีนัสที่ต้องมองมาอย่างนิ่ง"กัสมีอะไรรึเปล่าคะ""แอลเหมือนคนๆ หนึ่งหน่ะ เป็นผู้หญิงที่....น้องชายกัสชอบ แล้วก็ตามจีบตามติดมาตลอดและตอนนี้น้องชายกัสก็ตายแล้ว"ฉันนั่งฟังเขาอย่างนิ่งเพราะกำลังคิดภาพว่าฉันหน้าเหมือนผู้หญิงของน้องเขางั้นหรอหรืออะไรกันแน่"เสียใจด้วยนะ"

ฉันเดินออกมาจากบริษัทของเขาได้ไม่กี่ก้าวก็เจอเข้ากับพี่จอมพลและแม่น้าของฉัน พวกเขาดูเป็นห่วงฉันมากพอเห็นฉันพวกเขาจึงรีบวิ่งเข้าสวมกอดฉันทันที ทำเอาบ่อนํ้าตาของฉันแตกออกมาอีกครั้ง"หนูแอล หนูเป็นอะไรลูก""หนูไม่ไหวแล้ว ฮึก น้าพาหนูกลับบ้านหน่อยได้ไหมคะ หนูขอร้อง น้าพาหนูกลับบ้านเราได้ไหม หนูไม่ไหวแล้วจริงๆ"ฉันรํ่าไห้ออกมาและสวมกอดแม่น้าของฉันอย่างแน่นโดยมีพี่จอมพลที่ยืนฟังอยู่ก่อนที่พวกเราจะพากันไปที่ห้องพักของพวกเขาฉันยังคงไม่ได้เล่าเรื่องราวที่เจอให้กับพวกเขาฟังเลยแม้แต่น้อยเพราะสภาพร่างกายของฉันมันไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันอยากพักไม่อยากคุยหรือเจอใครเลยพวกเขาเปิดห้องให้กับฉันอีกห้องและให้ฉันพักผ่อนกับนํ้าขิง พวกเขาจัดการไฟล์บินให้กับฉันในวันพรุ่งนี้เย็นและรีบพาฉันกลับไทยทันทีสมองตอนนี้มันโล่งโกรนคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ เพราะมันมีแต่ใบหน้าของพลูโตที่ลอยเข้ามาในหัวไม่ยอมหยุ

ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าไหร่แล้วเพราะฉันเผลอหลับไปพอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มีผ้าห่มมาคลุมตัวฉันแล้ว ฉันตื่นขึ้นมาและเดินไปที่ห้องอาหารทันทีข้าวถูกจัดเตรียมไว้แล้วที่โต๊ะยังไม่ทันหายร้อนเลยด้วยซํ้าหนึ่งที่ ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อกลับมารึยังหรือว่าพวกเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ฉันได้แต่ภาวนาขอให้พ่อกลับมาและฉันกล้าที่จะพูดรั้งพวกเขาไว้ก่อนที่อะไรมันจะสายไป ฉันอุตส่าห์ยอมรับแม่เลี้ยงของฉันแล้วแท้ๆ แต่ทำไมมันถึงกลับมาเป็นแบบนี้กันล่าข้าวคำแรกถูกตักเข้าไปแต่เหมือนขาดอะไรไปบางอย่างฉันจึงเดินเลี่ยงเข้าไปในครัวที่จะไปนำเอาซอสและเหยาะใส่ในอาหารเพื่อให้มันกลมกล่อมมากกว่านี้"สงสารคุณหนูนะป้า เธอพึ่งอกหักมาแท้ๆ แถมพวกคุณๆ ยังทิ้งเธอไปแบบนั้นอีก""นั่นสิ อาทิตย์หน้าฉันก็ต้องกลับไปบ้านของฉันแล้ว ลูกฉันคลอดลูกแล้วฉันเลยอยากจะไปเลี้ยงหลานฉัน แต่ดันมาเกิดเรื่องฉันไม่รู้เลยว่าจะบอกยังไงดี"ฉันได