All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 91 - Chapter 100

แก่นคูณตัดฟืนต่ออีกไม่ถึงยี่สิบนาที พวกเขาจึงเดินออกไปปากทางที่แก่นคูณได้นัดรจนาเอาไว้ “พี่รจคุยกับพี่คูณว่ายังไงบ้าง เขาตกลงแต่งงานกับพี่ยัง” สกลถามพี่สาวเมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง “แต่งเติ่งอะไรล่ะ ยังไม่เคยเปิดใจคุยกันสักครั้ง จะคุยทีไรก็มีแต่เรื่อง” รจนาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ หากวันนี้เธอไม่คุยเรื่องของละอองก่อน เธอก็คงได้เปิดใจกับเขาแล้ว “อ้าว แล้วอย่างนี้จะได้แต่งเมื่อไรล่ะ” “ภายในปีนี้แหละ เดี๋ยวยัยอองนั่นก็ไม่อยู่แล้ว เอ็งไม่เห็นเมื่อหลายวันก่อนที่มีคนมาถามหามันเหรอ” “เห็น ถามแล้วยังไง” “พี่คูณบอกว่าน่าจะเป็นคนที่มาจีบยัยอองนั่น” “แก่ขนาดนั้นนะ พี่อองสวยจะตายจะไปชอบคนอย่างนั้นได้ยังไง” “คนมีเงินยัยอองก็ชอบหมดนั่นแหละ” “ก็จริง” เพราะที่ผ่านมาละอองชอบหลอกใช้เงินผู้ชาย สกลเหลือบมองไปเห็นละอองเดินมากับแก่นคูณจึงกระซิบเตือนพี่สาว “พี่คูณกับพี่อองเดินมานู่นแล้ว” รจนาจึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่ได้หันไปมองสองคนนั้นด้วยซ้ำ แก่นคูณเดินมาถึงก็บอกทั้งสองท

เช้าวันรุ่งขึ้นก็เป็นไปตามที่แก่นคูณคาดเอาไว้ ละอองไปทำงานไม่ไหวจริง ๆ ถึงข้อเท้าจะไม่บวมมากแต่ถ้าต้องไปนั่งหรือยืนทำงานนาน ๆ ก็จะทำให้ข้อเท้าอักเสบขึ้นมาอีก เช่นนั้นเธอจึงหยุดงานหนึ่งวัน แก่นคูณเอาเห็ดโคนไปขายที่ตลาดตั้งแต่เช้าแล้ว ส่วนละอองนั่งเหยียดขาอยู่บนพื้นเรือนกำลังนวดแป้งทำซาลาเปา ขณะนั้นก็ได้ยินเสียงวานมาถามหา น้อยจึงบอกว่าเธออยู่บนบ้าน “เวียนเล่นอยู่กับน้องก่อนนะลูก” วานบอกลูกสาววัยแปดขวบ “ค่ะ” ลูกสาวเดินไปเล่นกับภาคภูมิและพอใจแล้วจึงเดินขึ้นไปหาละอองบนบ้าน พอละอองเห็นหน้าวานก็ส่งยิ้มให้ “พี่วานไม่ได้ไปไร่เหรอคะ” “ไปจ้ะ แต่คงออกไปหลังเที่ยง” ตอนนี้เพิ่งจะเก้าโมงเช้า “นวดแป้งทำซาลาเปาเหรอ” “ค่ะ พี่วานมีธุระกับฉันหรือเปล่าคะ” เพราะปกติวานไม่เคยมาหาเธอที่บ้าน “ก็ไม่เชิงหรอก พอดีว่าฉันอยากกินขนมจีบกับซาลาเปา จึงอยากให้เธอนึ่งให้หน่อยได้ไหม” เมื่อเช้าแม่ของเธอมาขอใบย่านางกับน้อยไปแกงหน่อไม้ เมี้ยนจึงบอกว่าละอองไม่ได้ไปขายของ เธอจึงอยากมาหา “ได้สิคะ เดี๋ยวฉันก่อไฟนึ่งให้แป๊

ส่วนปฐวีก็มาหาละอองที่ร้านอีกครั้ง และก็พบว่าเธอมาทำงานแล้วจริง ๆ ส่งยิ้มให้ชะเอมที่อยู่หน้าร้าน ก่อนสั่งแกงเส้นหนึ่งถ้วยแล้วเดินไปนั่งโต๊ะเดิมที่เคยนั่งเป็นประจำ “ขนมจีบยี่สิบครับ” เขาพูดขึ้นขณะที่ละอองกำลังเติมขนมจีบลงในลังถึง ละอองหันมองเขาแล้วส่งยิ้มให้ “ขนมจีบอย่างเดียวเหรอคะ” “จีบอย่างเดียวครับ อย่างอื่นเอาไว้ก่อน” คำพูดของเขาแฝงนัยบางอย่าง แต่ละอองกลับฟังไม่เข้าใจ “รอสักครู่นะคะ ฉันเพิ่งจะเอาขึ้นอุ่นเมื่อครู่” “นานแค่ไหนฉันก็รอได้” พูดพลางจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตของอีกฝ่าย ละอองได้สติจึงดึงตัวเองกลับมาตอบค่ะคำเดียวแล้วก้มหยิบซาลาเปาจากถังแช่ขึ้นมาอุ่นต่อ ถึงจะรู้สึกแปลกใจแต่กลับไม่ได้เก็บมาคิดอีก พูดกับตัวเองว่า ‘มันก็ไม่ได้นานปานนั้นนะ พูดเหมือนเธอจะให้รอทั้งชีวิตอย่างนั้นแหละ’ ห้านาทีผ่านไปละอองจึงยกขนมจีบแยกน้ำจิ้มมาให้เขา แต่การเดินไม่ปกติของเธอทำให้ปฐวีสงสัย “ขาไปโดนอะไรมา” วันนี้เธอสวมรองเท้าแตะไม่ได้สวมรองเท้าหุ้มส้นเหมือนทุกวัน “ข้อเท้าแพลงน่ะค่ะ เมื่อวานก็เลยต้องหยุดงาน”

เมื่อแก่นคูณกับละอองได้ช่วยกันทำงานทุกคืน พวกเขาจึงได้พูดคุยกันมากขึ้น ละอองจึงรู้สึกไว้ใจแก่นคูณมากขึ้นด้วย เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันมาเขาไม่เคยล่วงเกินเธอเลย อาจจะมีกลั่นแกล้งเธอบ้างแต่ก็ไม่ถือว่าน่าเกลียดทุกวันเธอจะกลับมาเล่าให้แก่นคูณฟังเสมอว่าที่ร้านมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง ยกเว้นเรื่องที่ปฐวีชอบส่งดอกไม้มาให้เธอ และไม่บอกด้วยว่าส่งมาให้เพราะเหตุใด แต่เธอก็ไม่สนใจเช่นกัน แต่สิ่งที่เธอกลัวคือกลัวแก่นคูณจะรู้ ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่เธอแอบเป็นห่วงความรู้สึกของเขาเช่นนี้ หรือเพราะหลายคืนมานี้เธอฝันว่าได้จูบกับเขามันจึงทำให้เธอเกิดความรู้สึกชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ แต่จูบของเขาในความฝันมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน เหมือนมากจนเธอแอบเคลิ้มและจูบตอบเขาในบางครั้ง พอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าเขานอนหันหลังให้ตลอดหลังจากทำขนมจีบกับซาลาเปาเสร็จเธอจะนำไปแช่แข็งในตู้แช่แข็งที่ปฐวีเตรียมไว้ให้ ในวันงานเขาจะนำมาให้เธอเองทางด้านของแก่นคูณยิ่งภรรยานอนหลับลึกมากเท่าใดเขาก็ยิ่งย่ามใจ ทุกสองวันเขาจะต้องตื่นขึ้นมาจูบอดีตภรรยากลางดึก พอตัวตนแข็งขึงจนทนไม่ไหวก็ต้องลงไปจัดการกับตัวเองในห้องน้ำ ทำอย่างนี้จนกระ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ละอองเดินเข้าไปหาน้อยที่กำลังนั่งสานสวิงอยู่บนแคร่ นี่คืองานที่น้อยพอทำได้ แต่นานครั้งจะมีคนมาจ้างให้น้อยทำสักที ละอองนั่งลงข้างอดีตแม่สามีแล้วยื่นเงินให้ “ฉันให้แม่” น้อยละมือจากสวิงที่สานอยู่รับเงินจากละอองไปนับ เงยหน้าขึ้นเบิกตาโตเมื่อนับเงินเสร็จ “ทำไมให้ฉันเยอะจัง” ละอองให้เงินเธอหนึ่งหมื่นบาทซึ่งสำหรับเธอถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่เลยทีเดียว ทั้งชีวิตไม่เคยจับเงินมากขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ตอนแต่งละอองเข้ามาเป็นสะใภ้ก็ใช้เงินเพียงเจ็ดพันบาทเท่านั้น “เก็บไว้เถอะค่ะ ฉันไม่ได้ให้แม่บ่อย ๆ สักหน่อย” “ขอบใจเอ็งมากนะออง เอ็งกลับมาคราวนี้ทำไมถึงกลายเป็นคนละคนไปได้” ละอองเปลี่ยนไปหมดทุกอย่าง ทั้งการพูดจา กิริยามารยาท รวมถึงการแต่งกายก็ดูดีขึ้นด้วย “เวลาเปลี่ยนนิสัยคนย่อมเปลี่ยนค่ะแม่ ประสบการณ์มากขึ้นทำให้เรารู้ว่าอะไรควรตัดออกจากชีวิต อะไรควรรักษาไว้” “เอ็งคิดได้แบบนี้ก็ดีแล้วต่อไปชีวิตจะได้เจริญ ๆ” ภาคภูมิวิ่งมาหาแม่กับย่ากล่าวออกอย่างตื่นเต้น “ย่าครับวันนี้ผมจะได้ไปหาปลากับพ่อครับ” วัน