All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 71 - Chapter 80

ทางด้านของรจนา เมื่อกินข้าวเย็นเสร็จก็บ่นกับแม่ทันที “หย่ากันแล้วทำไมยังอยู่บ้านเดียวกันก็ไม่รู้” “ทำไมวันนี้เอ็งไม่ถามไอ้คูณมันล่ะ ไปเก็บเห็ดด้วยกันไม่ใช่รึ” “ฉันไม่มีโอกาสได้ถามเขาเลยค่ะแม่ เขาเดินเก็บเห็ดเร็วอย่างกับอะไร” รจนาทำหน้างอ พอวิ่งไปถามเรื่องเห็ด ตอบเสร็จว่ากินได้ไม่ได้ก็เดินหนีไปเลย “เอาเถอะน่า ยังไงพวกมันก็หย่ากันแล้ว” พุ่มปลอบใจลูกสาว “แม่ว่าเขายังนอนด้วยกันไหม” รจนาเกิดความสงสัยขึ้นมา “ไม่นอนหรอก คนหย่ากันแล้วนอนด้วยกันจะเรียกหย่าได้ยังไง” แม้การหย่าแล้วยังอยู่ด้วยกันเธอจะไม่เคยพบเคยเจอ แต่เมื่อหย่าแล้วไม่มีใครนอนด้วยกันหรอก “แล้วใครนอนข้างนอกล่ะแม่” “น่าจะไอ้คูณมั้ง มันเป็นผู้ชายนี่” “แม่ ฉันไม่อยากให้พี่อองอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้วทำยังไงดี” รจนาเป็นเดือดเป็นร้อน “เราทำอะไรไม่ได้หรอก ยังไงภูมิกับใจก็เป็นลูกของอองมัน มันจะมาหาลูกตอนไหนก็ได้” สิทธิ์ความเป็นแม่อย่างไรก็ห้ามไม่ได้ “อย่างนี้คนเป็นเมียใหม่ก็ต้องอดทนเหรอแม่” ถ้าเธอไปอยู่บ้านหลังนั้นกับเขา ล

แก่นคูณกินอาหารกลางวันกินยาเสร็จแล้วก็นอนเอาแรงอีกครั้ง ลูกทั้งสองเล่นอยู่กับย่าตามเคย ส่วนละอองกำลังลากท่อนไม้ที่ยังไม่แห้งดี มาบั่นให้เป็นท่อนสั้น ๆ น้อยมองเห็นจึงเดินมาหา “เอ็งจะทำอะไรล่ะออง ให้มันแห้งก่อนค่อยบั่นก็ได้ มันจะได้ไม่หนัก” “ฉันจะเผาถ่านค่ะแม่ ถ่านใกล้จะหมดแล้ว” ถ่านเหลือเพียงเข่งเดียวเท่านั้น ถ้าเผาเองได้เธอก็ไม่อยากซื้อ อีกอย่างถ้ารอให้แก่นคูณหายดีก็อาจจะต้องรอหลายวัน “เผาถ่านอะไรทำไมทำอย่างนั้น ไม้ท่อนแค่นี้ไม่เหมาะสำหรับเผาถ่านหรอกมันต้องใหญ่กว่านี้ เอ็งไม่เคยทำก็เลยทำไม่เป็นสินะ เผาถ่านมันต้องใช้ฟืนท่อนเท่าต้นขานี่” เธอชี้ที่ต้นขาของตน “ฉันจะใช้ถังสองร้อยลิตรเผาค่ะ ไม่ได้เผาแบบเตาหลุม” เธอรู้ว่าการเผาถ่านแบบเตาผีหรือเตาหลุมต้องใช้ฟืนท่อนใหญ่ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยการเผาแบบเตาหลุมจึงไม่สะดวกนัก อีกอย่างต้องใช้แกลบกับขี้เลื่อยเป็นเชื้อเพลิง เธอแพ้กลิ่นแกลบเผาจึงไม่อยากใช้วิธีนั้น “แล้วมันทำยังไง ถังเอ็งอยู่ที่ไหน” น้อยไม่เคยเห็นการเผาถ่านด้วยถังสองร้อยลิตรสักครั้ง “ฝากลุงเจิดซื้อมาแล้วค่ะ แต่เข

ทางด้านของแก่นคูณที่ตื่นขึ้นมาเกือบบ่ายโมง เมื่อไม่เห็นละอองจึงสอบถามแม่ว่าเธอไปไหน พอได้รับคำตอบว่าเธอออกไปตัดฟืนคนเดียวบ่ายนั้นกินข้าวกินยาเสร็จแล้วก็ไม่นอนพักอีกเลย เขาลงมานั่งเป็นเพื่อนลูกที่แคร่ด้านล่าง เดินดูถ่านที่ละอองเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบ แปลกใจเป็นอย่างมากที่ละอองเป็นคนมีระเบียบวินัยมากขึ้น ปกติที่นอนหมอนมุ้งเขายังเป็นคนเก็บซัก อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย แม้แต่ชุดชั้นในเขาก็ซักให้เก็บให้ ตัวเธอเองตื่นเช้ามาหน้ายังไม่ทันล้างก็หนีไปวงไพ่แล้ว แก่นคูณเดินวนไปวนมาที่ลานบ้านอยู่หลายรอบ สายตาคอยมองทางขึ้นเขาตลอด ผู้เป็นแม่จึงเอ่ยถามขึ้น “เอ็งเดินหาอะไรคูณ ไม่ร้อนบ้างหรือไง” “นี่ก็ใกล้จะห้าโมงเย็นแล้วนะแม่ อองยังไม่กลับมาเลย” เขามีท่าทางกระวนกระวายใจ “เออจริงด้วยหรือว่ามันจะหลงทางจริง ๆ มันยิ่งไม่ค่อยได้ขึ้นเขาอยู่ด้วย” น้อยพูดเสริม แต่แก่นคูณไม่ได้คิดเช่นนั้น “แม่มั่นใจนะว่าอองออกไปคนเดียวจริง ๆ” ไม่ใช่แอบนัดเจอใครหรือ น้อยนิ่งคิด “ตอนออกจากบ้านมันก็ไปคนเดียว แต่ไม่รู้ว่ามันแอบนัดใครไว้กลางทางรึเปล่

แก่นคูณออกไปได้สักพัก รจนาก็มาหาเขาที่บ้านพร้อมกับของฝาก “ฉันมาเยี่ยมพี่คูณน่ะค่ะ แล้วก็เอาบะหมี่มาฝากเด็ก ๆ ด้วยค่ะ” รจนายื่นถุงพลาสติกที่ใส่บะหมี่มาให้น้อย น้อยรับมาวางไว้ข้างตัว “ขอบใจมากนะ แต่ไอ้คูณมันไม่อยู่หรอก” ตอนนี้เด็กทั้งสองกำลังนั่งเล่นขายของอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป จึงไม่เห็นบะหมี่ที่รจนาเอามาให้ “พี่คูณไปไหนเหรอคะ” พูดพลางสอดส่องสายตาไปทั่วบ้าน “ไปตัดฟืนบนภูเขา” “หายดีแล้วเหรอคะถึงได้ไปตัดฟืน” “ยังไม่ดีเท่าไรหรอก แต่มันอยากไป” “น่าเสียดายนะคะ ฉันน่าจะมาเร็วกว่านี้ จะได้เข้าป่าพร้อมพี่คูณเลย” รจนากล่าวออกอย่างเสียดาย น้อยไม่ออกความเห็น มือหยิบซองบะหมี่ขึ้นมาดูตามที่ละอองเคยสอนการดูวันผลิตและวันหมดอายุของสินค้า ดวงตาเบิกกว้าง พร้อมกับกล่าวขึ้นว่า “บะหมี่หมดอายุไปสามวันแล้วนี่นา” รจนาตกใจเช่นกันที่น้อยรู้ความจริงว่าตนเอาของหมดอายุมาให้ จึงแสร้งพูดขึ้นว่า “จริงเหรอคะป้า ฉันขอดูหน่อยค่ะ” เมื่อดูเสร็จทุกซองแล้วรจนาจึงแสร้งพูดออก “ตายจริง ฉันไม่ได้ดูเลยค่ะขอโทษด้วยนะ

ตี่สี่ครึ่งวันต่อมา ละอองกับแก่นคูณเตรียมตัวเดินทางเข้าตลาดพร้อมกัน เธอจัดเตรียมของที่จะนำไปขายให้เขาหมดทุกอย่างโดยที่เขาไม่ต้องเตรียมอะไรเลยด้วยซ้ำแต่พอละอองเดินลงจากเรือนเขาถึงกับยืนตาค้างวันนี้ละอองสวมชุดเดรสผ้าไทยทอลายคอกลม กระโปรงทรงย้วยแปดชิ้น ตัวเสื้อมีซิปซ่อนอยู่ด้านหลัง ผมยาวถูกถักเปียไว้ด้านหลัง มีที่คาดผมเส้นเล็กคาดไว้ด้านหน้า แก้มนวลถูกแต่งแต้มไว้บางเบา สีปากอมชมพูระเรื่อ สวมรองเท้าหุ้มส้นพอดึงสติกลับมาได้เขาจึงพูดขึ้น “ต้องแต่งตัวขนาดนี้เลยเหรอ” เขาไม่เคยเห็นละอองแต่งตัวแบบนี้มาก่อน แม้แต่วันแต่งงานเธอก็สวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีชมพูและผ้าซิ่นไหมธรรมดาเท่านั้น นี่ขนาดใช้ตะเกียงส่องยังน่ามองขนาดนี้ ถ้าสว่างมากกว่านี้จะงามมากขนาดไหน“ขายของก็ต้องแต่งตัวดีไว้ก่อนค่ะ” ทุกอย่างเธอเอาออกมาจากบ้านมิติ เลือกชุดที่คิดว่าล้าสมัยที่สุดและเรียบง่ายที่สุดแล้ว“แต่ฉันว่าเธอแต่งมากเกินไปนะ คนอื่นเห็นจะว่าเอาได้” เขาไม่ได้กลัวว่าคนเห็นแล้วตำหนิแต่เขากลัวคนอื่นมองอย่างชื่นชมต่างหาก โดยเฉพาะคนมองที่เป็นผู้ชาย“ช่างเขาสิคะ ลุงเจิดมารอแล้ว เรารีบไปกันเถอะค่ะ” ละอองไม่สนใจคำเตือนของเขา รีบ