“เปล่านะคะ ก็ยัดไม่เข้าไง แหะๆ” น้ำเหนือหน้ามุ่ย ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา สวมชุดนอนบางเบาให้อย่างรวดเร็ว“ขอบคุณค่ะ” น้ำเหนือขอบคุณเสียงหวาน รีบนำผ้าเช็ดตัวไปยัดไว้ในตะกร้าผ้ามุมห้อง สะโพกผายอวบอัดดูยั่วยวนนักในสายตาของชายหนุ่ม เพราะชุดนอนบางเบาเคลื่อนขยับไปตามการเดินที่เขาคิดว่าช่างยั่วยวนเหลือคณานับ“ง่วงแล้วเหรอครับ” โรเบอร์โตถามอย่างเอ็นดู“ค่ะๆ ไปนอนกันเถอะ”“ไม่ทาอะไรก่อนเหรอครับ” เขาเหลือบมองหน้ากระจก ปกติผู้หญิงเขามักจะดูแลตัวเองตั้งแต่ตื่นนอนยันเข้านอน“อ๋อ... ทาค่ะ ทา” น้ำเหนือรีบเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย“พี่หวีผมให้นะครับ” มือหนาเอื้อมไปหยิบหวีมาสางผมให้หญิงสาวเบาๆ“พี่ร็อบตาดีอีกแล้วนะคะ น้ำหาหวีไม่เจอ” น้ำเหนือทำปากยื่น นึกตำหนิแตงโมที่วางของไม่ถูกที่ถูกทางทำให้เธอหาไม่เจอ“ปกติมันไม่ได้วางตรงนี้เหรอครับ” คำถามนั้นทำให้น้ำเหนือพยักหน้า จริงๆ เธอก็วางๆ ไปแถวๆ นี้แหละ แต่ไม่ได้เสียบเอาไว้ในตะกร้าใบเล็กทรงสูงแบบนี้“แล้วมันวางตรงไหนล่ะครับ”“ก็วางไปเรื่อยค่ะ หยิบง่ายดี” โรเบอร์โตพยักหน้ารับรู้ แต่ไม่ได้พูดอะไร เห็นภรรยาขมวดคิ้วอีกเช่นเคย“อย่าขมวดคิ้วบ่อยค
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-17 อ่านเพิ่มเติม