บททั้งหมดของ น้ำเหนือที่รัก: บทที่ 1 - บทที่ 10

สารภาพรักน้ำเหนือ รุ้งประกายแสง หญิงสาววัยย่างยี่สิบสี่ กำลังก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บิดาซื้อให้ในวันเกิดของเธอในปีที่แล้ว เธอภูมิใจที่เป็นที่รักของบิดา ท่านไม่เคยมีผู้หญิงคนใหม่อีกเลย หลังจากที่มารดาสิ้นไปเพราะกลัวว่าเธอจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา เธอรู้สึกเห็นใจที่ท่านอยู่ในโอวาทของมารดาก่อนตาย ทำตามคำพูดที่รับปากเอาไว้ไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่เคยเกาะแกะกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่ทอดสะพานให้ท่านตั้งแต่ท่านเริ่มเป็นโสดอีกครั้งแบบนี้นี่เอง เธอจึงได้รักบิดาของเธอมากที่สุดในโลก...น้ำเหนือเองก็ตั้งใจเรียน ตามคำสั่งของบิดาไม่เคยเหลวไหลเลยแม้แต่น้อย เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนในชีวิต เพราะคิดว่าเรื่องเรียนเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของรีสอร์ตรุ้งประกายแสง ดังนั้นเธอจึงต้องทำให้บิดาภาคภูมิใจและไว้เนื้อเชื่อใจที่จะฝากรีสอร์ตอันเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลเอาไว้ให้ได้หญิงสาวมีรูปร่างติดไปทางอวบระยะสุดท้าย เธอภูมิใจในความเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แสนอบอุ่นของตัวเองนัก ใครจะมีความสามารถรักษาหุ่นได้เสมอต้นเสมอปลายเช่นเธอคงไม่มีอีกแล้วผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะไม่มีความพยายามในการกิน อาจเป็นเพราะขี้เกี

เวลาเขามาหาเธอมักพาภาพสวยๆ ใส่กรอบมาฝากเธอเพื่อเอาไปประดับบ้าน ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน เธอเห็นเขาหนีบกล่องขนาดใหญ่เข้ามาด้วย คงเป็นกรอบรูปที่เขาถ่ายเอาไว้ หรือไม่ก็วาดมาให้เธอเช่นเคย ไม่เช่นนั้นเขาจะมีดอกไม้ที่มีความหมายดีๆ มาให้ทุกครั้งที่เจอกัน เครื่องประดับสวยๆ จากสถานที่ต่างๆ ที่เขาไปท่องเที่ยว น้ำหอม อาหารเสริมที่ดีต่อสุขภาพฝากไปให้บิดาเธอนับครั้งไม่ถ้วนแม้ว่าบิดาจะยังไม่ยอมรับเขาในตอนนี้ แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้ อย่างไรต้องทำให้บิดายอมรับเขาให้ได้ ชายหนุ่มเองอยากพิสูจน์ตัวเองเช่นเดียวกัน“ครับ” โรเบอร์โตรับคำรอฟังอย่างตั้งใจ“แต่งงานกันไหมคะ”ในที่สุดน้ำเหนือก็โพล่งถามออกไป เธอคิดว่าโรเบอร์โตคงอยากขอเธอแต่งงานนานแล้ว แต่ไม่กล้าเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหญิงสาวที่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาแอบหลงรักเช่นเธอเฮ้อ... ดังนั้นเพื่อไม่ให้พี่ร็อบแสนดีของเธอขึ้นคาน เธอจึงจำต้องเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอเขาแต่งงานก่อน สินสอดทองหมั้นไม่ต้อง เงินทองเป็นของนอกกาย เธอไม่อยากได้ เธอมีเยอะแล้ว...“ครับ” โรเบอร์โตรับคำตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู“นี่ครบเวลาที่คุณพ่อกำหนดหนึ่งปีแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้น น้ำต้

น้ำเหนือพูดอย่างมั่นใจในตัวโรเบอร์โต เธอคบหาดูใจเขามาครึ่งปี เขาเป็นคนอบอุ่น อ่อนโยนและใจเย็น เธอรักเขาหมดหัวใจโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ อีก ไม่ว่าเขาจะมีฐานะเป็นเช่นไร เธอไม่เคยคิดใส่ใจสักนิด“หนูมั่นใจได้ยังไงว่าเขาเป็นคนดี”“หนูคบกับเขาตั้งนานแล้วนี่คะ”น้ำเหนือตอบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อคิดถึงโรเบอร์โต เธอเคยพาเขามาพบบิดาแล้ว แต่ไม่บ่อยนัก เธอรู้ว่าบิดาจะยังไม่ยอมรับเขา แม้ชายหนุ่มจะเอาใจบิดาขนาดไหนก็ตามที แต่ท่านก็ไม่ได้ทำท่าทีรังเกียจเขาจนออกนอกหน้านักโดยที่น้ำเหนือไม่เคยรู้ว่าบิดานั้นไม่อยากขัดใจเธอ ลึกๆ แล้วไม่ชอบโรเบอร์โตเอามากๆ กลัวอีกฝ่ายจะมาเกาะลูกสาวกิน และชายหนุ่มก็เป็นพวกศิลปินอารมณ์แปรปรวน จะช่วยดูแลกิจการรีสอร์ตคงไม่ได้ เขาต้องการคนที่สามารถดูแลกิจการรีสอร์ตได้หากเขาไม่อยู่ รวมถึงดูแลบุตรสาวอันเป็นที่รักได้ด้วยเช่นกัน“น้าก็เห็นด้วยกับพ่อของเรานะน้ำ เราจะแต่งงานทั้งที เลือกผู้ชายที่มันดีๆ หน่อย มีหัวนอนปลายเท้ามาดูแลรีสอร์ต ไม่ใช่เลือกใครก็ไม่รู้” เมธาเสนอความคิดเห็นบ้าง หลังจากที่เงียบไปนาน“เขาเป็นคนดีนะคะน้าเมธ”น้ำเหนือชี้แจง เมธาส่ายหน้าไปมากับหลานสาว“เป็นคนดีอย่างเ

“เดี๋ยวคืนนี้จะให้ดมทั้งคืน” โรเบอร์โตบอกอย่างใจดี ทำให้อีกฝ่ายตาโตเท่าไข่ห่าน แถมยังอ้าปากอย่างน่ารักนัก เขายิ้มใส่ตาแล้วยื่นมือไปบีบปลายคางเบาๆ“พูดจริงเหรอคะ” น้ำเหนือทำตาปิ๊งๆ ใส่สามีหนุ่ม โรเบอร์โตหลุดขำออกมาเบาๆ“จริงสิ พี่ไม่ใช่คนพูดเล่น น้ำก็รู้นิสัยพี่ดี เราคบกันมาหลายเดือนแล้วนะครับ”เขาบอกอย่างเอ็นดูมากขึ้นเมื่อหญิงสาวกำลังมองเขาเหมือนจะกลืนกิน“งั้นพี่ร็อบอาบน้ำก่อนไหมคะ อากาศร้อนๆ แบบนี้ เดี๋ยวเราจะได้ออกไปรับประทานอาหารพร้อมกับคุณพ่อและน้าเมธ”“ก็ดีนะ อาบด้วยกันไหม”โรเบอร์โตชวนหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่แฝงไว้ด้วยความจริงจังเชิงกระเซ้าเย้าแหย่“อาบได้ด้วยเหรอคะ” น้ำเหนือเอ่ยถามเหมือนไม่ค่อยแน่ใจ แอบกรี๊ดในใจ ก้มมองแผงอกและเรือนร่างกำยำตาละห้อยเหมือนจะกลืนกิน โรเบอร์โตแทบอยากหัวเราะในกิริยาของเจ้าหล่อน แต่เขาเก็บมันเอาไว้ ไม่อยากให้เธอประหม่าหรือขัดเขินที่เขารู้ทันความคิดของเธอ“ได้สิ เดี๋ยวพี่ถอดเสื้อผ้าให้นะ”“ไม่เป็นไรค่ะ น้ำถอดเอง” หญิงสาวแกะกระดุมออกด้วยมืออันสั่นเทา แล้วสลัดออกโรเบอร์โตถึงกับเลิกคิ้ว แต่กุมท้องเอาไว้เพื่อกลั้นหัวเราะเมื่อว่าที่ภรรยาหน้าแดงก่ำเห

“หอมจังเลยค่ะพี่ร็อบ แต่...” คิ้วบางขมวดมุ่นเมื่อได้เห็นอาหารตรงหน้า“พี่ทำสุดฝีมือเลยครับ ลองชิมดูสิ” โรเบอร์โตวางถาดอาหารบนโต๊ะใกล้เตียงนอน“ทำไมมีแต่สลัดผักล่ะคะ ก็น้ำสั่งอย่างอื่นนี่นา” น้ำเหนือหน้ามุ่ย คิ้วขมวดกันยุ่งเหยิง“ลองทานดูก่อนสิ พี่ทำสุดฝีมือเลยนะ” โรเบอร์โตยืนยันคำพูดเดิมอีกครั้ง เขาไม่ได้อธิบายว่าเหตุใดอาหารตรงหน้าถึงไม่เป็นอย่างที่หญิงสาวต้องการน้ำเหนือมองเหมือนไม่เชื่อว่าผักหลากสีในจานจะอร่อย เธอใช้ช้อนเขี่ยๆ ดู พบว่ามีผลไม้หลายชนิดรวมอยู่ด้วย ส่วนน้ำกระเจี๊ยบที่เธอต้องการก็กลายเป็นน้ำส้มแทนเสียนี่โรเบอร์โตพยักหน้าให้ภรรยาอีกครั้ง น้ำเหนือจึงลองตักสลัดผักจานนั้นขึ้นทาน เพียงคำแรกที่ทานเข้าไป เธอถึงกับตาโต มองหน้าสามีด้วยความประหลาดใจ และไม่คาดคิด“เป็นไงบ้างครับ ฝีมือพี่พอกินได้หรือเปล่า” โรเบอร์โตถามยิ้มๆ“มันยิ่งกว่ากินได้อีกค่ะ” น้ำเหนือตักสลัดผักทานเข้าไปอีกคำโต“ค่อยๆ กินสิครับ เดี๋ยวสำลัก”“น้ำไม่เคยกินสลัดผักอะไรอร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ ผักก็สด ผลไม้ก็สด น้ำสลัดรสชาติกลมกล่อมมากเลยค่ะ อืม...”น้ำเหนือตักทานไม่หยุดปาก ก่อนพยักหน้าให้สามีทานพร้อมๆ กับเธอ เพรา