LOGIN...ผมรักเธอด้วยหัวใจ รักโดยไม่มีข้อแม้และรักที่สุดครับ... *** “แต่งงานกันไหมคะ” ในที่สุดน้ำเหนือก็โพล่งถามออกไป เธอคิดว่าโรเบอร์โตคงอยากขอเธอแต่งงานนานแล้ว แต่ไม่กล้าเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหญิงสาวที่มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาแอบหลงรักเช่นเธอ เฮ้อ... ดังนั้นเพื่อไม่ให้พี่ร็อบแสนดีของเธอขึ้นคาน เธอจึงจำต้องเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอเขาแต่งงานก่อน สินสอดทองหมั้นไม่ต้อง เงินทองเป็นของนอกกาย เธอไม่อยากได้ เธอมีเยอะแล้ว... “ครับ” โรเบอร์โตรับคำตาโต ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู “นี่ครบเวลาที่คุณพ่อกำหนดหนึ่งปีแล้วค่ะ ไม่อย่างนั้น น้ำต้องแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อหาให้ แต่จริงๆ แล้วน้ำมั่นใจในตัวพี่ร็อบนะคะ เลยตัดสินใจพูดออกไป น้ำรู้ดีว่าพี่ร็อบไม่กล้า ไม่ต้องอายหรอกนะคะ น้ำเลยเป็นฝ่ายพูดเสียเอง พี่ร็อบจะได้ไม่ต้องคิดหาคำพูดที่จะขอน้ำแต่งงาน พี่ร็อบเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของน้ำ นอกจากคุณพ่อ เราแต่งงานกันนะคะ” โรเบอร์โตพิงพยักเก้าอี้ที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ้ม เขาแทบหลุดขำกับน้ำเสียงซื่อๆ ของคนตรงหน้า แต่แววตาจริงใจนั้นทำให้เขาหัวใจเบ่งบานพองโต
View Moreสารภาพรัก
น้ำเหนือ รุ้งประกายแสง หญิงสาววัยย่างยี่สิบสี่ กำลังก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บิดาซื้อให้ในวันเกิดของเธอในปีที่แล้ว เธอภูมิใจที่เป็นที่รักของบิดา ท่านไม่เคยมีผู้หญิงคนใหม่อีกเลย หลังจากที่มารดาสิ้นไปเพราะกลัวว่าเธอจะกลายเป็นเด็กมีปัญหา
เธอรู้สึกเห็นใจที่ท่านอยู่ในโอวาทของมารดาก่อนตาย ทำตามคำพูดที่รับปากเอาไว้ไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่เคยเกาะแกะกับผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่ทอดสะพานให้ท่านตั้งแต่ท่านเริ่มเป็นโสดอีกครั้ง
แบบนี้นี่เอง เธอจึงได้รักบิดาของเธอมากที่สุดในโลก...
น้ำเหนือเองก็ตั้งใจเรียน ตามคำสั่งของบิดาไม่เคยเหลวไหลเลยแม้แต่น้อย เธอไม่เคยมีแฟนมาก่อนในชีวิต เพราะคิดว่าเรื่องเรียนเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียวของรีสอร์ตรุ้งประกายแสง ดังนั้นเธอจึงต้องทำให้บิดาภาคภูมิใจและไว้เนื้อเชื่อใจที่จะฝากรีสอร์ตอันเป็นทรัพย์สมบัติของตระกูลเอาไว้ให้ได้
หญิงสาวมีรูปร่างติดไปทางอวบระยะสุดท้าย เธอภูมิใจในความเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แสนอบอุ่นของตัวเองนัก ใครจะมีความสามารถรักษาหุ่นได้เสมอต้นเสมอปลายเช่นเธอคงไม่มีอีกแล้ว
ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะไม่มีความพยายามในการกิน อาจเป็นเพราะขี้เกียจเคี้ยวอาหารก็เป็นได้ จึงทำให้ผอมแห้งแรงน้อย หรือก็เป็นมนุษย์เงินเดือนต้องกินอย่างพอเพียง ไม่เช่นนั้น เงินเดือนจะไม่พอใช้ หรือไม่ก็ต้องเอาเงินไปแต่งเนื้อแต่งตัว เธอเคยเห็นเพื่อนบางคนยอมอดข้าวเพื่อเอาเงินเดือนไปซื้อเครื่องสำอางด้วยซ้ำ เป็นเธอเองคงทนไม่ได้ที่จะต้องอดมื้อกินมื้อและตายไปอย่างอนาถเช่นนั้น สู้รับประทานอาหารที่เราอยากกินดีกว่าตายไปแล้วไม่เคยลิ้มรสอาหารอันแสนโอชะเลย
เธอไม่เคยคิดอยากจะลดหุ่น จะลดทำไมล่ะ? อุตส่าห์ซื้อของดีๆ กิน ไม่รวยไม่มีความสามารถซื้ออาหารอันแสนอร่อยแพงๆ กินได้หรอกนะ
ผู้หญิงอวบหรือสมบูรณ์ก็สวยได้ เกิดเป็นผู้หญิงอย่าหยุดสวย...
น้ำเหนือจะเลือกรับประทานอาหารที่มีประโยชน์และบริโภคอาหารหลักสองจานเป็นอย่างต่ำในแต่ละมื้อ ส่วนอาหารว่าง เธอจะรับประทานอาหารที่อยากกินทุกอย่างที่ขวางหน้า เวลาใครถามจะได้ตอบได้เต็มปากเต็มคำว่ามันอร่อยยังไง อร่อยแค่ไหน จะได้ไม่อายคนอื่นเขา หาว่าเราอดอยากปากแห้ง ไม่เคยลิ้มรสอาหารแปลกๆ เลิศรสอะไรกับเขาเลย
ของทุกอย่างบนโลกอร่อยเสมอสำหรับเธอ จนใครๆ ยกให้เธอเป็นนักชิมตัวยง คนเราเกิดมาไม่ได้รับประทานอาหารอร่อยมันเสียชาติเกิด จริงไหม?
น้ำเหนือจะมีอาการเครียดหนักหากงดกินอาหารมื้อใดมื้อหนึ่ง และเพื่อเป็นการชดเชยที่ต้องสูญเสียพลังงานในส่วนนั้นไป...
ทันทีที่นึกได้ เธอจะรีบทานอย่างไม่อิดออด หากมิเช่นนั้น รูปร่างอันอวบอัดกระชากใจชายของเธอจะซูบผอม แก้มก็จะตอบจนไม่น่ามอง ทำให้ชายหนุ่มหลายคนที่มองเธอเป็นอาหารตาบ่อยๆ ผิดหวังและหดหู่ที่เห็นเธอผอมแห้งแรงน้อยเหมือนกุ้งแห้งที่นอนอยู่ในกระจาดของแม่ค้าที่ขายอยู่ในตลาดสด
เธอคิดว่าเป็นสิ่งที่อนาถที่สุดสำหรับชีวิตของลูกผู้หญิง!!!
น้ำเหนือมีผิวสีน้ำผึ้งที่โดดเด่น จนใครๆ ต่างอิจฉาตาร้อนผ่าวๆ มีดารานางแบบทั้งประเทศไทยและต่างประเทศหลายคนแอบลอกเลียนแบบเธอด้วยการไปนอนอาบแดดให้มีสีผิวเหมือนเธอ
แต่เฮ้อ... เธอสงสารพวกดารานางแบบผิวสีซีดและหุ่นเหมือนกุ้งแห้งพวกนั้นเหลือเกิน เพราะตายอีกกี่ชาติก็คงไม่มีวาสนามีผิวกายและรูปร่างอันสมบูรณ์เพอร์เฟ็กต์เช่นเธออีกแล้ว
หญิงสาวรู้สึกภูมิใจลึกๆ คิดในใจว่าไม่มีใครจะผิวเนียนนุ่มเท่าเธออีกแล้ว เธอภูมิใจที่ได้รับการถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมดีเยี่ยมจากบิดาและมารดา ทำให้ยีนสีผิวเธอเป็นสีผิวที่ใครๆ ต่างอิจฉาริษยาจนต้องมองเหลียวหลัง บางครั้งเธอถึงกับร้อนทีเดียวเชียว
อะไรน่ะหรือ? ก็ตาร้อนๆ ของพวกเขาทำให้เธอร้อนหลังไปหมด
มีคนแอบมาถามว่าทำยังไงสีผิวถึงได้จะเข้มและงดงามดั่งนางในวรรณคดีเช่นนี้ เธอยิ้มรับและแนะนำว่า พวกเขาไปตายแล้วเกิดใหม่ เทวดานางฟ้าอาจสงสารทำให้พวกเขาเหล่านั้นมีผิวที่งดงามเหมือนเธอขึ้นมาบ้าง
แต่ก็นะ... คนเราเกิดมาไม่เหมือนกัน จงพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่จะดีกว่า เธอปลอบใจพวกเขาไปเช่นนั้น และบอกให้หมั่นทำบุญทำทานเยอะๆ อย่าได้ไปอิจฉาคนอื่นเลยที่เกิดมาสมบูรณ์แบบ เผื่อสวรรค์จะเมตตาให้เกิดมาหน้าตาดีกับเขาบ้าง
น้ำเหนือคิดว่าคงไม่มีใครจะมีผิวที่มหัศจรรย์เหมือนเธออีกแล้ว แม้แต่นางบุษบาหรือจินตหราก็ตามที หากทั้งสองได้เห็นผิวของเธอคงจะเครียดจนนอนไม่หลับ อิเหนาเองจะต้องเปลี่ยนใจมารักเธอแทนนางทั้งสอง และคงมีเมียเดียว ไม่มีสองเมีย เพราะบุษบาและจินตหรางามสู้เธอไม่ได้ อิเหนาเลยต้องตัดใจรับเป็นเมียทั้งสองคน
หลังจากเธอแนะนำข้อคิดดีๆ ให้พวกเขาเหล่านั้น เธอกลับพบว่าพวกเขาทำหน้าผิดหวังหรือหดหู่ใจ ไม่ก็เศร้าใจ หรือไม่พอใจในข้อเสนอแนะดีๆ ของเธอ เธอรู้ดีว่าพวกเขาคงไม่มีความสามารถไปเกิดใหม่แล้วมีสีผิวเช่นเธออีกแล้ว จึงบอกให้ทำใจเสีย ความไม่พอใจในสีหน้านั้น เธอรู้ดีว่าไม่ใช่ไม่พอใจเธอ แต่เพราะพวกเขาสิ้นหวัง ตายแล้วเกิดใหม่ก็คงไม่ได้ดังใจหมาย
... ก็คนเราทำบุญมาไม่เท่าเทียม เกิดมาจึงมีพร้อมไม่เหมือนกัน เธอรู้สัจธรรมข้อนี้ดี
เธอรู้ดีว่าตนเองเป็นคนคิดก่อนพูดเสมอๆ ตรึกตรองเป็นอย่างดี ดังนั้น เธอจึงภาคภูมิใจในคำพูดของเธอทุกครั้งที่เอ่ยออกไป เพราะมันมีทั้งเหตุทั้งผล และความเป็นไปได้สูง ทำให้หลายคนที่ลังเลใจตัดสินใจได้มานักต่อนักเมื่อได้ฟังคำพูดของเธอนี่แหละ
สำหรับมาตรฐานความสูงที่เพื่อนๆ ในมหา’ลัยที่เรียนจบในรุ่นเดียวกัน เธอเห็นพวกเขาแอบตาร้อนที่เธอตัวเตี้ยกว่าผู้ชายทุกคน บางครั้งเธออยากจะเอาน้ำแข็งเย็นๆ ไปประคบให้หายร้อยเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็นะ... บางทีปล่อยให้พวกเขาคิดได้จะดีกว่า ว่าความอิจฉาริษยาไม่ได้ส่งผลดีกับใครเลย มีแต่จะเผาผลาญจิตใจให้ร้อนรุ่มไม่เป็นสุข ดูอย่างเธอสิ ไม่เคยอิจฉาริษยาใครๆ เลย ก็เธอออกจะสมบูรณ์แบบซะขนาดนี้ ยังมีอะไรให้ต้องอิจฉาตาร้อนอีกล่ะ?
ผู้หญิงคนไหนตัวสูงมักจะเป็นปมด้อยหาแฟนยาก ใช่แล้ว... เธอรู้ว่าใครๆ ก็อยากไปตัดความสูงออกนัก สูงมากไม่ดี พอเดินแล้วหลังค่อม บางคนถึงกับบุคลิกภาพไม่ดีไปเลย ไม่เหมือนเธอ เวลาเดินยืดเต็มที่ สง่าผ่าเผยและงดงามหาที่ติไม่ได้
น้ำเหนือยืดอกอวบอัดเกินตัวอย่างภาคภูมิใจ ที่ใครๆ ชื่นชมในส่วนสูงร้อยห้าสิบห้าเซนติเมตรของเธอ เธอยังมีความน่าภาคภูมิใจอีกหลายอย่างที่บรรยายด้วยกระดาษหมดโลกก็ยังไม่หมด ทำไมเธอช่างเกิดมาโชคดีเช่นนี้หนอ ฮิฮิ
ทั้งสะโพกผายงอนงามที่ผู้ชายหลายคนชอบทำท่าน้ำลายหก แต่เธอไม่สนเพราะอย่างไรเสียเขาก็ได้แค่มอง ถือว่าทำบุญทำทานเถอะ อยากมองก็มองไป อีกทั้งหน้าอกหน้าใจขนาดสามสิบสี่คัพซีที่ทำให้ใครหลายๆ คนถึงกับเอาเธอไปพูดว่า อกเล็กเรื่องใหญ่ อกใหญ่เรื่องเล็ก ไหนจะเอวคอดของเธอที่รับกับสะโพกอีก ขนาดพนักงานที่รีสอร์ตยังแอบจับกลุ่มพูดคุยชื่นชมเธอเสมอๆ จนเธอคร้านที่จะตำหนิเพราะพวกเขาคิดว่าตัวเองด้อยกว่า
“รอนานไหมครับน้ำ”
เสียงชายหนุ่มที่พูดจาสุภาพทำให้เธอเงยหน้ามองเหมือนตกอยู่ในห้วงความฝัน
“ไม่นานเลยค่ะพี่ร็อบ”
น้ำเหนือทักทายชายหนุ่มคนล่าสุดที่มาดูตัวเธอเมื่อหลายเดือนก่อน แล้วคบหาดูใจกันเรื่อยมา เขาเสมอต้นเสมอปลาย ไม่เคยเหลวไหลในสายตาเธอเลยสักครั้ง แถมยังเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยล่วงเกินเธอให้มัวหมอง พักหลัง เธอกับเขาได้เรียนรู้กันมากขึ้น เขามักรับเธอไปเที่ยวพักผ่อนเพื่อคลายเครียดจากการทำงานที่แสนเหนื่อยล้าของแต่ละวัน
โรเบอร์โต รอสซี่ หนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี วัยยี่สิบเจ็ดปี เขามีรูปร่างสูงใหญ่เกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ผิวขาวจัดเพราะมารดาเป็นคนทางเหนือและยังมีเชื้อสายของคนจีน
เป็นทายาทเจ้าของรีสอร์ตรุ้งประกายแสง ความจริงผมก็พอจะรู้จักเธอจากเฟซบุ๊ก แต่ไม่ได้ใส่ใจนักหรอกเธอเป็นคนคุยสนุก ยิ้มง่าย หัวเราะน่ารัก กินเก่ง และไม่เสแสร้ง ไม่มีมารยา ออกจะขี้อ้อน เธอเป็นคนตรงมากครับ บอกว่าชอบผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ผมไม่ทันตั้งตัวเลยครับผมยิ้มรับและบอกว่าผมรู้สึกดีกับเธอเช่นกัน เดตแรกของเรามันอิ่มเอมไปด้วยความประทับใจอย่างที่สุด...เดตที่สองของผม…ผมอยากพักผ่อน อยากวาดภาพ และถ่ายภาพ ซึ่งเป็นงานอดิเรกของผม เข้าพักตามโรงแรมต่างๆ เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์และข้อมูลผมได้เจอกับน้ำเหนืออีกครั้ง เธอยังสงวนท่าทีโดยการรับประทานอาหารกับผมในร้านอาหารหรูในตัวเมืองใหญ่ แต่ยังไม่เปิดโอกาสให้ได้อยู่เป็นส่วนตัวกับผม ซึ่งผมก็เข้าใจนอกจากน้ำเหนือจะเป็นคนตลกแล้ว เธอยังเป็นคนจิตใจดีมากๆ เลยครับ เธอช่วยเหลือคนแก่ข้ามถนน ตอนที่ผมปลีกตัวไปซื้อของ ช่วยเหลือเด็กที่พลัดหลงกับแม่ผมทึ่งในตัวเธอมากครับ แบบนี้ไง ผมถึงรู้สึกพิเศษกับเธอขึ้นเรื่อยๆ และเธอก็เป็นคนทานง่าย ไม่เรื่องมากจุกจิกจู้จี้เหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอเป็นคนจริงใจมากๆ ผมเริ่มคิดที่จะจริงจังกับเธอในเดตที่สองครับเดตที่สามของผม…
ผิวสีจัดที่พวกเขาเหล่านั้นเคยคิดว่าดำก็ดูกระจ่างเป็นสีน้ำผึ้งน่าสัมผัส บรรดาหนุ่มๆ ต่างเสียดายเป็นทิวแถว มองน้ำเหนือตาละห้อยสาวๆ หลายคนต่างถามน้ำเหนือว่าทำยังไงถึงได้เปล่งปลั่งเช่นนี้ แถมยังดูหุ่นดีกว่าแต่ก่อน น้ำเหนือยิ้มรับไม่ยอมปริปากบอกว่าเธอออกกำลังกายทุกคืนทุกเวลากับสามี เพราะมันเป็นความลับส่วนตัวที่ไม่สามารถบอกใครได้เมื่องานทุกอย่างเสร็จสิ้น พิธีส่งตัวเข้าห้องหอก็มาถึง ทั้งสามคู่ถูกส่งตัวเข้าห้องหอในฤกษ์ยามที่หาเอาไว้ และญาติผู้หญิงก็ปล่อยให้แต่ละคู่อยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องหอโรเบอร์โตพาภรรยาสาวไปอาบน้ำแล้วอุ้มมาไว้ที่เตียงกว้าง น้ำเหนือมองร่างบึกบึนของสามีที่เปลือยเปล่าตรงหน้าอย่างเสน่หาร่างสูงสมาร์ตขยับเข้ามานั่งริมเตียง อวดความแข็งแกร่งที่ตรงหน้าขาให้เธอลอบมองด้วยความกระสันเสียว เขาขยับกายเข้าหามองสะโพกผายงามงอนของภรรยารัก สายตาไล่ระดับมองรูปร่างสมบูรณ์แบบที่เขาเป็นคนปั้นแต่งขึ้นมาให้กระชับตึงถึงขนาดนี้อุ้งมือใหญ่เริ่มลูบคลึงเนินสวาทอวบอูมตรงหว่างขาของภรรยา เธอหนีบมือเขาแล้วช้อนสายตามองสบฉ่ำเยิ้ม“จะกักพี่ไว้หรือไง” เขาถามกลั้วหัวเราะ ภรรยาทำปากยื่นเล็กน้อย ค้อนให้สามีห
เขาปัดๆ โซฟาตัวยาวทำเป็นที่นอน แล้ววางหมอนก่อนขึ้นไปนอน ห่มผ้าถึงต้นคอ แอบชะโงกไปดูประตูห้องนอนของหญิงสาวเล็กน้อย แค่นี้ก็ชื่นใจลลิตาพยายามข่มตาให้หลับก็ไม่ยอมหลับ เธอผุดลุกขึ้นจากที่นอนนุ่ม ค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องแง้มออกไปดูน้าชายของเพื่อนที่นอนอยู่ เมธาหลับไปแล้ว เขาคงเหนื่อยเพราะต้องทำอาหาร ทำงานบ้าน เธอเพิ่งรู้ว่าเขาได้ลาพักร้อนยาวก็ตอนที่น้ำเหนือโทร.มานั่นเองร่างอวบย่องออกไปดูเขาใกล้ๆ ดังใจคิด ผ้าห่มที่เขาห่มตกลงบนพื้น มือบางค่อยๆ หยิบขึ้นมาห่มให้เปรี้ยง!!!“ว้าย!!!”ลลิตาผวาเข้ากอดรัดร่างที่ลุกขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าผ่า หญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดของเมธาอย่างแนบแน่น ใบหน้าซุกที่อกกว้างด้วยความรู้สึกตกใจกลัว“ไม่ต้องกลัวนะครับ” มือหนาลูบไหล่ลูบหลังให้หญิงสาวเพื่อปลอบโยนให้คลายจากความหวาดกลัวลลิตาค่อยๆ ได้สติ เงยหน้าจากที่ซุกอกกว้างขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา ก่อนจะหน้าแดงเรื่อเมื่อเผลอให้เขากอดแนบอกอก“น้าเมธ ปล่อยตาเถอะค่ะ”“ไม่... น้าอยากกอดตาแบบนี้” คนที่ไม่เคยดื้อมาหลายวันกลับอ้อนอย่างน่ารัก“น้าเมธ” ลลิตาพยายามพาตัวเองออกมา แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย“ให้น้ากอดตาไว้แบบนี้ตลอดชีวิตได้ไหม”เ
และอบอุ่นใจทุกครั้งที่เขาไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขอีก แถมยังช่วยทำงานอย่างแข็งขันไม่เหมือนแต่ก่อน แค่นี้เธอก็สุขใจแล้ว เธอไม่ได้อยากขออะไรมากมายไปกว่านี้อีกลลิตาชะงักฝีเท้าเมื่อเดินออกมาจากห้องแล้วได้กลิ่นอาหาร เสียงในห้องครัวเล็กๆ ทำให้เธอคิดไปว่าคงเป็นชูใจหรือไม่ก็แตงโมมาทำอาหารให้กิน“ตื่นแล้วเหรอครับ น้าทำอาหารเยอะแยะเลย”แต่เสียงที่ทักเธอออกมาจากห้องครัวพร้อมกับร่างสูงเดินถือจานอาหารมาวางบนโต๊ะทำให้ลลิตาขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ“น้าเห็นในตู้เย็นมีอาหารหลายอย่าง ก็เลยลงมือทำ ตากับลูกในท้องจะได้ทาน หิวหรือยังเอ่ย น้าทำของโปรดตาทั้งนั้นเลยนะ”เมธาเร่งจัดโต๊ะอาหารเล็กๆ อย่างคล่องแคล่ว“หิวค่ะ แต่ตาไม่อยากรับประทานอาหารฝีมือน้าเมธ” เธอไม่อยากโกหกความรู้สึกของตัวเอง อยากรู้ว่าเขาจะตอบว่าอย่างไรเมธาชะงักไปเล็กน้อย เล็กน้อยเท่านั้น เขาเริ่มจัดโต๊ะอาหารใหม่อย่างไม่ย่อท้อ ลลิตาไม่สนใจหญิงสาวเดินไปอุ่นข้าวต้มและเจียวไข่ร้อนๆ หอมกรุ่นออกมานั่งทานหน้าทีวี เมธาหน้าเจื่อนมองอาหารบนโต๊ะด้วยความรู้สึกเสียใจที่เธอเมินเฉย“น้าช่วย” เมธารีบหยิบถ้วยข้าวต้มที่ทานหมดแล้วกับจานไข่เจียวไปเก็บ ลลิตาชะง





