Todos los capítulos de Humming for the Rich Blind Master : Capítulo 11 - Capítulo 17

Hindi niya ako pinaalis sa tabi niya. Hindi ko alam kung hanggang ngayon lang at mamaya lang ay ipagtatabuyan niya na naman ako. Matapos ang nangyari kanina, ako ang inatasang manatili sa silid ng Blind Master, nang mas matagal kaysa rati. Walang nagsabi, pero wala ring nag-utos na umalis ako kaya nanatili ako. Ang hangin sa kwarto niya ay unti-unting nabalik sa rati. Tahimik pero may kakaibang bigat. Ang master ay nakatulog matapos siyang painumin ni Madam Vellaro ng gamot na dinala niya kanina, kaya ako lang ang nakaramdam ng kung sinong taong tumigil sa harap ng kwarto niya. Sobrang ingat kong binuksan ‘yon at tumambad sa akin si Senior Maria dala ang isang tasang tsaa para kay Master Caius. Tahimik akong nagpasalamat Wala akong ginawang kahit anong tunog nang ilapag ko iyon sa mesa niya. Hindi pa rin gano'n ka normal ang paghinga niya, pero mas okay na yon kesa sa kaninang una ko siyang nakita. Bumalik na rin ang pula sa mukha niya. Nawala na rin ang panginginig ng katawan

Tahimik ang umaga ng lumabas ako sa kwarto ng blind master. Hindi banayad—tahimik lang, gaya ng mansyong ito na tila sanay mamuhay na parang ang ingay ay isang kasalanan. Nasa head quarters ako ng mga katulong nang ipatawag ako ni Madam. Hindi utos, kundi pakiusap ulit—at doon pa lang, nanlamig na ang mga kamay ko. Nakatayo siya sa tabi ng mataas na bintana nang pumasok ako—tuwid ang likod, naka cross ang mga braso sa dibdib niya. Hinahati ng liwanag ang kaniyang anyo sa pilak at anino. “Madam,” tawag kong pansin sa kaniya. Lumingon siya sa akin at kumumpas upang paupain ako. Sandali lang niya akong minasdan. Hindi ang mukha ko—kundi ang tindig ko. Ang paraan ng pag-iingat ko sa braso ko. Ang maingat kong paghinga. Huminto ang tingin niya sa manggas ng damit ko. “Huwag mo nang itago,” sabi niya ng kalmado. “Nakita ko na kanina.” Napasingkap ako. “Pasensya na po sa abala, madam,” sabi ko. Lumabas ang mga salitang iyon na parang nakasanayan na. “Hindi mo kailangan h

Kinabukasan, maaga kaming gumising. Mas maaga kaysa sa sinumang nasa bahay. Tahimik ang pasilyo habang tinutulungan ko ang master magbihis. Hindi siya nagsasalita, pero ramdam ko ang presensya niya—hindi nangangailangan ng tingin para maramdaman Nag inaayos ko ang long sleeve niya, napansin kong hindi niya agad binawi ang braso niya. “Describe the suit,” utos niya, mababa ang boses. “Navy Blue po ang nakuha mo,” sagot ko. “Maayosnang tahi, mukha lo kayong... hindi madaling lapitan.” Isang segundong katahimikan at nakita ko ang pag ngisi niya. “That's the point,” tugon niya. Paglabas namin ng bahay, huminto siya sa pintuan. Hindi siya nagtanong. Hindi rin siya umusad. Parang hinihintay niya kung may sasabihin ako—o kung may gagawin akong mali. “Master,” tawag ko sa kaniya, at doon para naman siyang nabalik sa sarili. “Can I hear you sing again? or just hum,” sambit niya sa mababang boses, “The one you sang at the garden, and to me last time.” Kahit nag aalinlangan ako, hinan

Tahimik ang maliit na opisina sa tabi ng kwarto ng master. Doon niya ako nilagay, sabi niya ay dati lang daw iyong stock room. Pinalagyan niya ng mesa, isang upuan, at isang laptop na inibot niya mismo kaninang umaga. “This is now yours,” sabi niya noon at inabot ang halatang bago pang laptop. “You'll manage my schedule from here aside from being my personal assistant, you will be my secretary.” Parang mas mabigat pa iyon kaysa sa pagiging maid na inapplyan ko rito. Ngayon, nakaupo ako rito, nagta-tqype ng oras, meeting, at pangalan. Bawat pindot ng keyboard ay parang siniselyuhan ang bagong posisyon ko sa buhay niya. Nagkaroon ako ng access sa kalendaryo niya. Nakita ko ang maraming blangkong araw—mga buwan na walang kahit isang appointment. Mga panahong hindi siya lumalabas. Hindi siya humaharap sa mga tao at sa mundo. Hanggang dumating ang araw na ito. “Nabalik ang dating Master.” Napalingon ako. Si Senior Maria. Nakatayo siya sa pintuan, may hawak na tray ng tsaa, tahimi