All Chapters of สาวน้อของอาพจน์: Chapter 11 - Chapter 20

“สวมเสื้อผ้าเถอะ อยากเป็นเมียฉันมากจนต้องวางแผนขนาดนี้ก็ได้ ฉันจะให้เธอรู้ว่าเป็นเมียฉันมันเป็นยังไง” เขาคิดว่าดรุณีกับจินตนาคงคิดแผนการนี้ด้วยกัน ไม่อย่างนั้นดรุณีจะโกหกทำไม เกลียดที่สุดคือพวกชอบพูดจาโกหกแบบนี้ดรุณีหันหลังให้พจน์อย่างอับอาย เธอแต่งตัวด้วยเนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาไหลพรากอาบแก้มพจน์มองก้นงอนๆ ผิวกายขาวผ่องของอีกฝ่ายแล้วสบถยาวเหยียด ในขณะที่ดรุณีคิดไปว่าพจน์คงเกลียดเธอมากๆ“มานี่เลย” เขากระชากร่างน้อยที่แต่งตัวเสร็จแล้วให้เดินกลับไปยังบ้านหลังใหญ่บนเนิน ดรุณีเดินตามเขาจนขาแทบขวิด ท่ามกลางสายตาของคนงานมากมาย“โอ๊ย!” ร่างน้อยถูกเหวี่ยงเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ดรุณีร้องเมื่อร่างของเธอไปกระแทกกับเตียงนอนกว้างจนหงายหลังลงไปนอนหงายไม่เป็นท่า“อาพจน์” เด็กสาวหน้าตาเหลอหลา มองร่างสูงที่ปลดเสื้อผ้าออกจากกายด้วยท่าทีคุกคาม“เมื่อคืนฉันจำไม่ได้ว่าเอาเธอยังไง เช้านี้คงต้องเตือนความจำกันเสียหน่อย”“อาพจน์ไม่นะคะ” ดรุณีกรีดร้องสุดเสียงก่อนที่เสียงของเธอจะกลายเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอเมื่อรางหนาหนัก ถาโถมทาบทับลงมาหา“ไม่อะไร ก็เธอบอกว่าฉันเป็นผัว รวมหัวกันทั้งแม่ทั้งลูก ร

“ไม่ละ ฉันรีบ” เป็นคำตอบสั้นๆ ที่ทำให้ดรุณีถึงกับหน้าหงอย เธอมองอาหารเช้าแสนอร่อยที่อุตส่าห์จัดเตรียมให้ด้วยความรู้สึกน้อยใจ ความจริงถึงแม้จะรีบยังไง เขาก็น่าจะกินสักนิดเธอเองก็ไม่หิวเหมือนกัน หันไปก้มหน้าก้มตาทำงานบ้านงกๆ ด้วยอารมณ์วูบโหวงในอก“หน็อย... มีความสุขจริงนะ ทำไมฉันโทร. หาแกแกถึงไม่รับสาย” น้ำเสียงของมารดาเลี้ยงทำให้ดรุณีสะดุ้งสุดตัว“ก็โทรศัพท์ของหนูดีน้าจินพาไปขายนี่คะ” โทรศัพท์เครื่องนั้นจินตนาเป็นคนเอาไปขายเพราะบอกว่าร้อนเงิน แม้แต่คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กของเธอ จินตนายังเอาไปขาย ดีที่ไฟล์ต้นฉบับของเธอนั้นเธอเก็บเอาไว้ในอีเมล์ ไม่อย่างนั้นก็คงหายไปทั้งหมด แต่เธอยังไม่มีเวลาไปนำไฟล์นิยายที่เขียนจบแล้วมารีไรต์ให้จบเลย แม้จะรีไรต์จนจบแล้ว แต่เธอก็ยังอยากอ่านอีกซ้ำๆ เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด“สุขสบายแล้วลืมกันเลยนะ แกอย่าลืมสิว่าที่แกมีผัวรวยเพราะใคร เพราะใครห้ะ!” จินตนาจิ้มหน้าผากลูกเลี้ยงจนหน้าหงาย“หนูดีไม่ได้อยากมีผัวรวยค่ะ เพราะตอนนี้อาพจน์เกลียดหนูดีไปแล้ว” ดรุณีพูดอย่างเศร้าใจ“ก็แกหน้าโง่ไง มีผัวแล้วทำไมถึงไม่รู้จักออดอ้อนออเซาะขอเงินเขา แล้วนี่ทำบ้าอะไร ทำงา

“เดี๋ยวหนูดีอาบน้ำให้อาพจน์นะคะ” ประโยคของเธอคือสิ่งที่เขาเคยชินและชื่นชอบทุกครั้งที่เธอเอาใจ เรื่องราวบาดหมางดูเหมือนว่าจะจบสิ้นลงเมื่อเขาให้เงินจินตนาไปก้อนหนึ่งเพื่อให้นางออกไปจากชีวิตของดรุณีอย่างไรเขาก็ไม่อยากให้ดรุณีถูกมารดาเลี้ยงรีดไถเงินทองหรือพาไปเร่ขายให้ผู้ชายหน้าไหนอีกเพราะเธอเป็นของเขาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ตั้งแต่ที่เขาได้เธอเป็นเมียเด็กสาวจับมือของพจน์พาเดินเข้าห้อง เธออยากเอาใจเขาตอบแทนที่เขาจะพาไปซื้อคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊กเอาไว้ให้เธอทำงาน เธอรีบจัดการผสมน้ำให้เขาอาบ เดินมาหยุดตรงหน้าและค่อยๆ ปลดกระดุมให้เขาเหมือนเคยถามว่าอายไหม แรกๆ ก็อายแต่พออยู่ด้วยกันนานแรมเดือนเธอก็รู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่และลึกๆ ก็อยากทำให้เขามีความสุขเขาไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดเพราะเขาก็ดูแลเธอดีในฐานะเมียคนหนึ่ง อาจเพราะตกกระไดพลอยโจน แต่ลึกๆ เธอก็แอบคิดมาก เขาไม่ได้รักเธอ แต่จำต้องรับเธอเป็นเมีย เขาอาจจะพลาดโอกาสที่จะได้เจอผู้หญิงดีๆ ในชีวิตไปดรุณีคิดเรื่องนี้ทุกวันว่าจะทำดีให้ชนะใจเขาหรือถ้าเธอมีหนทางที่ดีกว่าก็ควรจะไปจากเขาเพื่อไม่ให้เป็นภาระเขาและไม่ให้เขาต้องลำบากใจอาจเพราะคำรักที่เขาไ

“เสียดายอะไรจ๊ะ” ดรุณีเอ่ยถามอย่างสงสัย“เสียดายที่ไม่ได้ตบน้าจินสักทีสองที พูดแล้วแค้นใจแทนหนูดีเหลือเกิน”“อย่าไปทำอะไรน้าจินเลย ยังไงเขาก็เคยมีบุญคุณเลี้ยงดูเรามา” ดรุณีให้อภัยจินตนาและไม่ถือโทษโกรธอีกฝ่าย เพราะเมื่อก่อนจินตนาก็ดีกับเธอมาก หลังจากบิดาเสียหรอก จินตนาถึงได้ทำไม่ดีกับเธอ อาจเพราะเครียดหลายอย่างด้วยกระมัง คนเรามีเหตุผลในการกระทำความผิดด้วยกันทั้งนั้น แต่ถ้าเธอไปมัวแต่ถือโทษโกรธเคืองอีกฝ่ายก็มีแต่จะทุกข์ใจเสียใจเปล่าๆ“หนูดีนี่เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ ถ้าวันหนึ่งเราทำผิดกับหนูดี หนูดีจะให้อภัยเราเหมือนให้อภัยน้าจินไหมจ๊ะ”“สำหรับมณีแล้ว มณีเป็นเพื่อนรักหนูดี หนูดีคิดว่าคนเราทำผิดกันได้ หนูดีให้อภัยมณีได้เสมอจ้ะ”“หนูดีเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมณีเลยนะ” มณีจับมือของเพื่อนเอาไว้ บีบเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้“เพื่อนกันไม่โกรธกัน และให้อภัยกันได้เสมอจ้ะ”“จ้ะ มณีเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”“หนูดีจะกลับไปรีไรต์นิยายต่อให้เสร็จน่ะจ้ะ รีไรต์ไปอัปเดทเนื้อหาไป มณีว่าดีไหม”“เราว่าไม่ดีนะ”“อ้าว... ทำไมล่ะ”“เราว่ารีไรต์ให้จบก่อนดีกว่า เนื้อหามันจะได้ดูโอเค พออัปแล้วงานจะได้มีคุณภาพ เขาจะได้ไม่

“หนูดีอยากใช้หนี้เป็นเงินค่ะ”“แล้วตอนนี้มีเงินไหมล่ะ”“ว้าย!” ดรุณีร้องเสียงหลงเมื่อโดนกดไปกับพื้นเตียง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาจนผมยุ่ง“ชอบพูดเรื่องใช้หนี้ อาก็จะเก็บหนี้เสียเลย” เขาซุกไซ้เข้าหาเรือนกายหอมกรุ่น“อาพจน์ไม่กินบัวลอยน้ำขิงเหรอคะ” เธอย่นคอหนีด้วยความรู้สึกจั๊กจี้“ตอนนี้ไม่อยากกินบัวลอยน้ำขิง อยากกินคนตรงหน้ามากกว่า” เขาดันเธอไปที่พนักหัวเตียง กดมือบางไปตรงผนักหัวเตียงแล้วบดจูบอย่างเร่าร้อน“อื้อ... อาพจน์”พจน์ลูบไล้สะโพกผายของเธอ ก่อนจะแทรกมือเข้าไปสัมผัสกับเนินเนื้อสาวอันฉ่ำเยิ้ม“ไหนให้อาดูหน่อยสิว่าเยิ้มขนาดไหนแล้ว” ประโยคของเขาทำให้เธอหน้าแดงลามไปถึงใบหู ดรุณีส่ายหน้าไปมาด้วยความอาย“อาพจน์ อ๊า...” ดรุณีครางออกมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อเขาแทรกนิ้วเข้าออกในร่องสวาทของเธอเป็นจังหวะระรัว ความเป็นสาวกำลังหยาดเยิ้มและตอดรัดนิ้วยาวแกร่งของเขาถี่กระชั้นพจน์ดึงรั้งกางเกงในเนื้อนิ่มพร้อมด้วยกางเกงผ้าเนื้อดีออกไปจากสะโพกแล้วช้อนสะโพกของเธอขึ้นรองด้วยหมอนใบโต ก่อนจะก้มลงไปลามเลียแนบชิดดรุณีครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน ยามที่ลิ้นของเขาสัมผัสโบกโบยกับกลีบผกากรองแสนสวย ร่างกายของเธอสั