Todos os capítulos de สาวน้อของอาพจน์: Capítulo 1 - Capítulo 10

ดรุณีเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าใบน้อยเดินไปขึ้นรถของพจน์ด้วยความรู้สึกใจหาย บ้านหลังน้อยของบิดาที่เธอต้องจากไป มันทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจไม่น้อย“ไปได้แล้ว” พจน์ดึงกระเป๋าเสื้อผ้าของเด็กสาวไปวางบนรถ ก่อนจะเปิดประตูรถให้ ดรุณีขึ้นไปนั่งบนรถที่ค่อยๆ เคลื่อนออกไปอย่างเชื่องช้า เธอหันกลับไปมองบ้านหลังน้อยที่ผูกพันมาตั้งแต่เด็ก จินตนาไม่ได้เดินมาส่ง ท่านคงดีอกดีใจกับเงินอีกก้อนที่ได้จากพจน์“หิวหรือยัง” เสียงขรึมๆ ที่เอ่ยถามทำให้ดรุณีสะดุ้ง หันไปมองซีกหน้าคมเข้มของเขา“ไม่คิดเลยนะว่าจินตนาจะทำกับหนูดีแบบนี้” เขาพูดเสียงขรึมดังเดิม พจน์เป็นคนพูดน้อยแต่จิตใจดี เธอรู้เพราะว่าเขาไปมาหาสู่กับบิดาโดยตลอด ก่อนที่บิดาจะเสียชีวิต“น้าจินไม่ให้หนูดีเรียนต่อด้วยค่ะ”ดรุณีก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย“อยากเรียนต่อเหรอ” พจน์เอ่ยถามความประสงค์ของเด็กสาว“คงไม่ได้เรียนแล้วค่ะ หนูดียังเป็นหนี้อาพจน์อยู่อีกตั้งหลายล้าน” ดรุณีพูดอย่างเศร้าใจ“หักล้างกันได้ ผัวเมียกัน” ประโยคของพจน์ทำให้ดรุณีหน้าแดงลามไปถึงใบหู“เอ่อ... จริงๆ อาพจน์ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้ก็ได้นะคะ” เธอพูดอย่างเกรงใจ“แบบไหน” พจน์เอ่ยถาม เพรา

พจน์ประคองร่างน้อยมาหา มองสบตาของสาวน้อยแสนสวย วันนี้เธอสวยจับจิตจับใจ ใบหน้ากลมหวานทำให้เขาต้องยกยิ้มมุมปากเมื่อได้พิศมอง“วันนี้เจ้าสาวของอาสวยที่สุดเลยครับ” เขาเชยคางสาวให้แหงนขึ้นสบตา เธอสบตาเจ้าบ่าวอย่างสะเทิ้นอาย ผมที่เกล้าเอาไว้เป็นมวยกลางกระหม่อม ทำให้ใบหน้าของเธองดงามจับตา“อาช่วยนะ” เขาช่วยแกะผมให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินไปหยิบตัวเช็ดเครื่องสำอางมาเช็ดให้อย่างเบามือตลอดระยะเวลาหลายวันที่เตรียมงานแต่ง พรรณีพาเธอไปซื้อข้าวของเครื่องใช้เพิ่มเติมมากมาย ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องสำอางประทินผิวดรุณีรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่เพราะว่าตอนอยู่กับมารดาเลี้ยงเธอมีแต่เสื้อผ้าเก่าๆ ข้าวของน้อยชิ้นและอด มื้อกินมื้อ เรียนจบมาได้เพราะการช่วยเหลือของมณีและยายที่ใจดีกับเธอเสมอ อีกทั้งการแอบทำงานพิเศษที่โรงเรียน พิมพ์งานให้อาจารย์บ้าง พิมพ์เอกสารบ้าง กลับบ้านมาจินตนาการใช้ให้ทำงานบ้านทุกอย่าง เรียกว่าใช้แรงงานเธอสารพัด อีกทั้งยังด่าทอเธอทุกวันแต่เธอก็อดทนไม่เคยปริปากบ่นเพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน และบ้านหลังนั้นก็คือบ้านของเธอ“มาอยู่กับอาเป็นภรรยาของอา ก็มีชีวิตใหม่นะ ลืมอดีตเสียให้หมด”“ค่ะอาพจน์ ขอบ

ในสวนลำไยของพจน์มีน้ำตกไหลผ่าน มีปลาชุกชมและมีต้นไม้ให้ความร่มเงา เรียกว่าอากาศดี ดรุณีมีความสุขกับการเล่นน้ำและรับประทานอาหารกลางวันกับพจน์ในตอนกลางวัน ซึ่งพรรณีนั้นได้ให้สาวใช้นำอาหารกลางวันมาให้ ด้วยว่าพรรณีนั้นห่วงพี่ชายและห่วงพี่สะใภ้เลยเตรียมอาหารมาให้มากมายจนพจน์ต้องออกปาก“ยายพรรณีเตรียมอาหารมาให้เยอะแยะเลย สงสัยกลัวเราจะอด” พจน์พูดอย่างอารมณ์ดี การเอ่ยถึงน้องสาวที่รักทำให้เขาอารมณ์ดีไม่น้อย ซึ่งดรุณีก็ดูออก เธอเองยังชื่นชมพรรณีเพราะเป็นสาวเก่ง สวย รวย ครบสูตร มีผู้ชายหมายปองมากมาย แต่พรรณีก็เลือกที่จะเป็นโสดเพราะชอบชีวิตอิสระมากกว่า“พี่พรรณีกลัวเราจะอดแน่ๆ เลยค่ะ”“ยายพรรณีนี่ไม่ยอมแก่ ไม่ยอมให้เรียกอย่างอื่นนอกจากพี่”“พี่พรรณีบอกว่าเรียกป้าให้ห้าบาท เรียกพี่ให้ยี่สิบค่ะ”“มันต่างกันแค่สิบห้าบาทเองนะ”“นั่นน่ะสิคะ แต่พี่พรรณีอายุห่างจากหนูดีแค่สิบปี จะให้เรียกน้าดูแก่เกินไป”“แต่อาน่ะห่างกันยี่สิบปี เลยต้องเรียกอา” จะเรียกอะไรพจน์ก็ไม่ได้คิดมาก ด้วยว่าเขาเองก็เป็นเพื่อนรุ่นน้องของดรัณด้วย ดังนั้นเธอเรียกเขาว่าอาก็ถูกแล้วพจน์ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักเมียเด็ก เขามองใบหน้าหวานละมุน

เธอซวนซบซุกไซ้ที่อกกว้างของเขาด้วยความสุขที่มันไหล่บ่าเข้ามาอย่างเต็มตื้น รู้สึกเต็มอิ่มกับรสรัก ร่างกายสาวโอบรัดความแข็งขันที่ยังอยู่ในร่องสวาทเสียบคาบคากันอยู่แบบนั้น รู้สึกมีความสุขและอิ่มเอมหัวใจเป็นที่สุด กับการที่ได้เป็นฝ่ายควบคุมเกมรักเองบ้างพจน์ลูบไล้สะโพกผายของภรรยาตัวน้อยไปมา เขาจุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงของเธอเบาๆ เชยคางมนให้แหงนขึ้นมาสบตาก่อนจะบดจูบริมฝีปากเต็มอิ่มของเธออย่างดูดดื่ม เพื่อที่จะเริ่มบทรักครั้งใหม่ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความวาบหวามดรุณีจูบตอบสามีอย่างดูดดื่ม พร้อมกับสะโพกของเธอที่เริ่มขยับขับเคลื่อนอีกครั้งด้วยการช้อนของอุ้งมือใหญ่ แต่สิ่งที่แปลกไปกว่าคราแรกคือเขาช้อนสะโพกให้เธอค้างอยู่กลางอากาศก่อนที่เขาจะรัวจังหวะขึ้นมาหาแทนที่จะให้เธอกดลงไปหาเหมือนก่อน ดรุณีจับบ่ากว้างเอาไว้ ร้องครางออกมาเสียงหลงแทบไม่เป็นภาษาร่างน้อยสั่นคลอนอยู่บนตักแกร่งก่อนจะเสร็จสมอารมณ์หมายไปพร้อมๆ กัน“อาพจน์อยากกินอะไรคะ” คนเอ่ยถามอมยิ้มแก้มแทบปริ กุมแก้มสากของสามีเอาไว้ด้วยท่าทีน่ารัก“กินอะไรดีนะ” เขามองสบตาภรรยาในอ้อมแขน“อาพจน์อยากกินอะไรเดี๋ยวทำให้กินทุกอย่างเลย”“กินคนที่อยู่ในอ้อ

“เอ๊ะนังเด็กนี่ ถ้าแกไม่เลือกสักคนฉันจะยกแกให้เสี่ยไกร เขาสนใจแก เขารวยมาก ถ้าแกได้กับเขารับรองว่าแกสบายไปทั้งชาติ”“เสี่ยไกรอายุแก่กว่าคุณพ่อเสียอีก เขาน่าจะมีเมียแล้ว” ดรุณีพูดเสียงอ่อย ก่อนจะโดนจิ้มหน้าผากจนหน้าหงาย“เขามีเมียก็เรื่องของเขา เขาเอาแกไปอยู่อีกบ้าน พวกตาแก่ก็แบบนี้แหละ ออดอ้อนนิดหน่อยก็หลงแก แกอยากได้อะไรเขาก็ให้ แกควรจะเลือกทางสบายมากกว่ามาทำงานในสวนลำไยงกๆ เศรษฐกิจแบบนี้ไม่จับผู้ชายรวยๆ ทำผัวแล้วแกจะเป็นคนงานไปจนตายเหรอไง”“แต่หนูดีนับถืออาพจน์เหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง”“แกอย่ามาตอแหล ฉันมองสายตาแกก็รู้แล้วว่าแกชอบเขา”“น้าจิน” ดรุณีหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูที่ถูกรู้ความลับเข้าจนได้“แกกับอาพจน์ของแกไม่ใช่อาหลานกันจริงๆ เสียหน่อย จะไปนับถงนับถืออะไรกันนักหนา แกต้องจับเขาให้ติดจะได้มีเงินใช้ไปตลอด เขาน่ะมีทรัพย์สมบัติมากมายแกได้เป็นเมียเขาสบายไปทั้งชาติ แกตัดสินใจมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดสินใจให้แกเอง” ประโยคของมารดาเลี้ยงทำให้ดรุณีกัดริมฝีปากจนเจ็บพจน์ต้องโกรธเธอแน่ๆ หากเขาจะโดนเธอจับเป็นสามีและยัดเยียดตัวเองให้โดยที่เขาไม่ได้ต้องการ แต่ให้เลือกระหว่างพจน์กับเสี