All Chapters of เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง : Chapter 1 - Chapter 7

ผมเผลอลูบไล้ร่างกายของเธอจนเลยเถิด ดังนั้นเธอจึงเตือนสติผมว่า “คุณหมอคะ ทำไมวิธีการของคุณถึงไม่เหมือนคนอื่นเลยล่ะคะ? ยิ่งคุณลูบฉันยิ่งคัน เหมือนมีมดกำลังไต่อยู่ด้านในเลย”ผมรีบดึงมือออก เพราะกลัวเธอจะรู้ว่าผมไม่ใช่หมอ ดังนั้นจึงอธิบายว่า “สถานการณ์ของคุณพิเศษมาก ดังนั้นจึงต้องใช้พิษล้างพิษ ทำให้ความคันที่อยู่ด้านในถูกระบายออกมาสู่ด้านนอก นี่เป็นวิธีเดียวที่จะสามารถรักษาได้”ผมพูดอ้างขึ้นด้วยความรีบร้อน แต่คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะเชื่อ เธอยกบั้นท้ายสูงขึ้น จากนั้นก็พูดกับผมว่า “ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ ที่คุณลูบตัวฉันเมื่อครู่นี้มันไม่ได้เจ็บปวดอะไร เพียงแต่รู้สึกคันมากขึ้นเท่านั้น คุณช่วยฉันลูบมากกว่านี้หน่อยสิคะ”ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแค่สวย แต่ยังโง่ด้วย เขาช่างโชคดีอะไรแบบนี้!ครั้งนี้ผมใช้มือสัมผัสร่างกายเธอทันทีความรู้สึกจากฝ่ามือเหมือนกำลังจะระเบิด ความรู้สึกเร้าอารมณ์กระตุ้นประสาทของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกจากส่วนล่างเด่นชัดมากยิ่งขึ้น หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาจะต้องตายแน่นอนเดิมทีเขาก็มีความต้องการทางเพศสูงอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันกลับชัดเจนมากยิ่งขึ้น 

ผมพุ่งตัวเข้าหาเธอและกดเธอลงไปบนเตียงคนไข้เหตุการณ์ผีผ้าห่มเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและดุเดือดหลินเหยามองมาทางผมแล้วยิ้ม “คุณหมอพูดได้ถูกต้องจริง ๆ อาการคันของฉันจำเป็นต้องใช้ผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงช่วยรักษา ถ้าฉันเจอคุณเร็วกว่านี้ก็คงจะดี”ผมยิ้มแล้วกดจูบเธอ “ถูกต้อง ผมก็ต้องการผู้หญิงอย่างคุณ หลังจากนี้พวกเราก็ติดต่อกันบ่อย ๆ”แต่ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดขึ้น หมอคนนั้นเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าพวกเรากำลังทำอะไรแบบนั้นอยู่บนเตียง เขาก็พูดขึ้นอย่างไม่มีท่าทีโมโห “ผมเพิ่งบอกให้คุณไปหาผู้ชาย ทำไมคุณถึงหาได้เร็วขนาดนี้”หลินเหยาพูดว่า “จริงสิ ขอบคุณโรงพยาบาลของพวกคุณมากนะคะ ที่ทำให้ฉันหาผู้ชายที่แข็งแรงแบบนี้ได้”คุณหมอหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็หยิบของเล่นชิ้นเล็กออกมา “ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดี ถ้าคุณรับได้ล่ะก็ ความจริงแล้วผมก็แข็งแรงพอตัว”เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ผมกับหลินเหยาก็หัวเราะออกมา คุณหมอเองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อได้เห็นสาวสวยก็ไม่อยากจะปล่อยไป หลินเหยาพูดกับคุณหมอด้วยท่าทางเย้ายวน “โอ้ หลังจากนี้ยังมีโอกาสอีกมากค่ะ ถ้าฉันรู้สึกไม่สบายก็จะมาหาคุณหมอให

“พี่…ผม…” ลำคอของผมแห้งผาก พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ ผมคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินเหยาจะเป็นแฟนของพี่ชาย หลินเหยาชะงักค้าง“พวกคุณเป็นพี่น้องกันเหรอ? มิน่าล่ะฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุณ ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง ตอนที่พี่ชายกลับบ้าน เขาเคยส่งรูปแผ่นหลังของคุณมาให้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นพี่ชายของคุณ” พี่ชายผมเองก็ตกใจจนพูดไม่ออก ก่อนจะถามอย่างตะกุกตะกักว่า “พวกเธอเจอกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”ผมตอบอย่างละล้าละลัง “เพิ่งระ รู้จักกันเมื่อวาน”ใบหน้าของเฉินกังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “รู้จักกันเมื่อวาน แต่วันนี้กลับมานอนด้วยกันแบบนี้แล้ว?”ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไป ดังนั้นผมจึงเผลอพูดออกไปว่า “ทำตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”พี่ชายของผมโมโหจนควันออกหู “เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน แต่ก็นอนด้วยกันแล้ว?”ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันน่าเจ็บปวดขนาดไหน ฝ่ายหนึ่งคือแฟนสาว ส่วนอีกฝ่ายคือน้องชายแท้ ๆความโกรธเดือดพล่านไม่รู้ว่าจะระบายไปทางไหนดี ผมทำได้เพียงอธิบายสถานการณ์ให้พี่ชายฟัง และละเว้นรายละเอียดเล็กน้อย “พี่ สิ่งที่ผมพูดไปทั้งหมดเป็นความจริง คุณหมอแนะนำให้พวกเราลองมีอะไรกัน หากเป็นเช่นนั้นก็จะสามารถรักษาอาการ