เข้าสู่ระบบ
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง
18
แชร์:
รายงาน
คำโปรย
หวานโปรดปราน
สิ่งล่อใจ/เกลี้ยกล่อม/เกลี้ยกล่อม
มุมมองผู้ชาย
ภรรยาสาว
รักนอกการวางแผล
ย้อนกลับ
คนโรคจิต
ความคลุมเครือ / ความคลุมเครือ
18+
“คุณหมอรีบมาตรวจให้ฉันทีค่ะ” หญิงสาวสุดเซ็กซี่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องตรวจโรค เธอโก้งโค้งหันบั้นท้ายมาทางผม เธอขอให้ผมช่วยตรวจเรื่องปัญหาความต้องการสูง แต่ผมไม่ใช่หมอ! ในขณะที่ผมกำลังจะปฏิเสธ หญิงสาวคนนั้นก็ถอดกางเกงลงเผยผิวขาวเนียนนุ่ม แล้วแบบนี้ใครมันจะทนได้ล่ะ ……
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1
كانت الغرفة شبه مظلمة ، والستائر الثقيلة تحجب شمس الظهيرة ، لا يقطع الصمت سوى صوت أنفاسي المتسارعة ورائحة زيت الخزامى الدافئ التي تملأ الهواء.
أنا مستلقية على بطني، فوق سرير العلاج الطبيعي الخشبي داخل غرفتي. جسدي شبه عاري، لا يغطيني سوى غطاء أبيض خفيف يلتف حول خصري، وظهري بالكامل مكشوف للهواء البارد. وفي أسفل ظهري... تحديداً فوق الحوض بقليل... تلك العلامة التي ولدت بها. شامة زرقاء واسعة يشبه لونها كدمة قديمة. في مكان حساس لا يراه أحد. مكان أعيش طوال عمري وأنا أخفيه.. لم أكن أحب جلسات العلاج هذه في البداية. فوجود شخص غريب في غرفتي كان كافياً ليجعلني أشعر بعدم الارتياح. لكن آسر كان مختلفاً. كان يتعامل معي بهدوء وصبر، وكأنه يعرف كيف يجعلني أشعر بالأمان. سمعت خطاه المتزنة تقترب. الدكتور آسر. طويل القامة، بجسد رياضي نحيف، يرتدي قميصاً طبياً أسود اللون بأكمام مشمرة حتى منتصف ساعديه، وساعته الجلدية البنية تعكس ضوء المصباح الخافت. ملابسه حادة، ووجنتاه تزينهما لحية خفيفة مرتبة، وعيناه البنيتين الداكنتان تحملان هدوءاً يربكني. وقف بجانب السرير. وضع قطرات من الزيت بين كفيه. بدأ يدلكهما ببعضهما... صوت احتكاك يديه كان يتسلل إلى أذني. حرارة قادمة. أعرفها. ولكني في كل مرة أرتجف منها. ـ استرخي يا سارة. صوته الهادئ العميق... صوت ينزل على أعصابي كالمخدر. ـ أنا مسترخية... قلتها بصوت خافت جداً، كاد ألا يُسمع. وضع كفيه الدافئتين على كتفي العاري. ضغط بطيء. ثم مسح الزيت عليها ببطء نزولاً مع امتداد ظهري. شعرت بقشعريرة ناعمة تسري في جلدي، دفء يديه يتغلغل داخل جسمي المتشنج. ـ نبضك سريع جداً اليوم. قالها وهو يميل بنظره نحوي، أنفاسه القريبة لامست أذني. ـ لا أعرف... ـ جسمك متوتر. ـ تحتاجين أن تتنفسي بهدوء وببطء. نزلت يداه أكثر. ابتعدتا عن الأماكن العادية. تحركت أصابعه ببطء شديد نحو أسفل ظهري. تقترب من الشامة الزرقاء. جسمي كله تحفز. حرارة غريبة بدأت تتجمّع في أسفل بطني. احساس دافئ ومربك لم أعهده من قبل. شعر بدقات قلبي وهي تضرب السرير. ـ ما هذه العلامة؟ سأل بصوت خفيض، وهو يمرر إبهامه ببطء شديد فوق الشامة الزرقاء. لمسة ناعمة. حنونة ودقيقة. جعلت أطرافي ترتعش بلطف. ـ شامة... منذ ولادتي. همست بها وأنا أغمض عيني بشدة. أنفاسي أصبحت مبعثرة. يدي تبتل بالعرق الخفيف من شدة توتري. الحرارة في أسفل بطني تزداد مع كل حركة من يده. بدأ يضغط بدوائر صغيرة فوق المكان. ينزلق بالزيت الدافئ ببطء. كل حركة منه كانت تجعل صدري يعلو ويتحرك بقوة. لم أعد أسمع سوى صوت أنفاسنا. أصابعه تداعب بشرتي برقة شديدة. تتحرك ببطء يذوب له جسمي تماماً. ـ هل تؤلمك؟ ـ لا... ـ هل تضايقك لمستي هنا؟ فتحت عيني بصعوبة. التفت برأسي قليلاً لأراه. كان قريباً جداً. عيناه تتأملان ردة فعل وجهي وتأثري باللمسة. ـ لا... لا تضايقني. اقترب أكثر. يده الثانية وضعها على خصري ليمسكني بلطف. بينما إبهامه يستمر في مداعبة الشامة ونعومة جلدي. كنت أذوب حرفياً. جسمي يرتخي تماماً ثم ينقبض مع كل مسحة دافئة من أصابعه. مشاعر جديدة بالكامل تتفتح داخلي. بدأت أحس برطوبة غريبة بين فخدي ورائحة تزداد تدريجياً. فجأة... ارتفع صوت خطوات سريعة في الممر الخارجي. صوت كعب أمي يقترب من باب غرفتي. توقف آسر فوراً. سحب يديه ببطء. أخذ النفَس العميق ذاته. ورفع الغطاء الأبيض من على خصري ليغطي به ظهري بالكامل. ـ انتهت جلسة اليوم يا سارة. قالها بصوت متزن وهو يبتعد، بينما كنت أنا ألهث في مكاني، أحاول استيعاب تلك الحرارة و الرطوبة التي بقيت مستقرة في أسفل بطني. بعدها بقيتُ وحدي في الغرفة. نظرتُ إلى الباب المغلق، ثم وضعتُ يدي على أسفل ظهري. طوال عشرين عامًا، كانت تلك العلامة مجرد جزء من جسدي. شيئًا لم أهتم به يوماً. لكن آسر جعلني أنظر إليها بطريقة مختلفة...บทล่าสุด
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 7
ผมกลัวว่าพ่อแม่จะรู้เรื่องนี้เข้า ดังนั้นจึงขอร้องพี่มาตลอดทาง “พี่ อย่าบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่เลยนะ พวกเขาอายุเยอะแล้ว ไม่น่าจะรับเรื่องแบบนี้ไหว”พี่ชายของผมโมโหจนทุบพวงมาลัย แล้วด่าขึ้นว่า “นายก็รู้ว่าพวกเขารับเรื่องแบบนี้ไม่ได้? แล้วทำไมยังทำอยู่ล่ะ?”หลินเหยานั่งอยู่เบาะด้านหลัง เธอก้มหน้าน้ำตาไหล เล็บจิกเข้าไปที่กลางฝ่ามือ ไม่ยอมพูดไม่ยอมจา ภายในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบ เงียบเสียจนเสียงเข็มตกยังได้ยิน รถแล่นผ่านช่วงสุดท้ายของถนนลูกรัง แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องผ่านเงาของตัวบ้านแม่กำลังให้อาหารไก่อยู่ที่หน้าประตูบ้าน ส่วนพ่อก็กำลังดูแปลงผักที่ข้างบ้าน พี่ชายของผมหยุดรถ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ถึงแล้ว”หัวใจของผมจมดิ่ง เหมือนกำลังตกไปในถังน้ำแข็ง ฝ่ามือเย็นยะเยือกหลินเหยายังคงก้มหน้าเหมือนเดิม ริมฝีปากซีดขาว ผมรู้แล้วว่าผมไม่สามารถหลีกหนีเรื่องนี้ได้เมื่อเห็นรถจอดอยู่ที่หน้าประตูบ้าน สายตาของพ่อแม่ก็มองมาทางนี้ การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของพวกเราเป็นเรื่องน่าประหลาดใจสำหรับพวกเขามากแม่วางอาหารไก่ในมือลง จากนั้นก็เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน เขาเดินมาทางพวกเราอย่างมีความสุ
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 6
“พี่…ผม…” ลำคอของผมแห้งผาก พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ ผมคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินเหยาจะเป็นแฟนของพี่ชาย หลินเหยาชะงักค้าง“พวกคุณเป็นพี่น้องกันเหรอ? มิน่าล่ะฉันถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุณ ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง ตอนที่พี่ชายกลับบ้าน เขาเคยส่งรูปแผ่นหลังของคุณมาให้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาเป็นพี่ชายของคุณ” พี่ชายผมเองก็ตกใจจนพูดไม่ออก ก่อนจะถามอย่างตะกุกตะกักว่า “พวกเธอเจอกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”ผมตอบอย่างละล้าละลัง “เพิ่งระ รู้จักกันเมื่อวาน”ใบหน้าของเฉินกังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “รู้จักกันเมื่อวาน แต่วันนี้กลับมานอนด้วยกันแบบนี้แล้ว?”ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไป ดังนั้นผมจึงเผลอพูดออกไปว่า “ทำตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”พี่ชายของผมโมโหจนควันออกหู “เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน แต่ก็นอนด้วยกันแล้ว?”ผมรู้ว่าเรื่องนี้มันน่าเจ็บปวดขนาดไหน ฝ่ายหนึ่งคือแฟนสาว ส่วนอีกฝ่ายคือน้องชายแท้ ๆความโกรธเดือดพล่านไม่รู้ว่าจะระบายไปทางไหนดี ผมทำได้เพียงอธิบายสถานการณ์ให้พี่ชายฟัง และละเว้นรายละเอียดเล็กน้อย “พี่ สิ่งที่ผมพูดไปทั้งหมดเป็นความจริง คุณหมอแนะนำให้พวกเราลองมีอะไรกัน หากเป็นเช่นนั้นก็จะสามารถรักษาอาการ
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 5
เมื่อคิดว่าคืนนี้จะได้เจอหลินเหยาอีกครั้ง หัวใจของผมก็เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้เวลางานวันนี้จึงรู้สึกทรมานเป็นพิเศษ เขาคิดว่าเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน ในใจของเขาอยากให้มันหมุนผ่านไปเร็ว ๆในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงาน ผมรีบเก็บข้าวของแล้วพุ่งตัวออกจากบริษัท แม้กระทั่งเสื้อโค้ทก็ยังลืมเหล่าจางเห็นว่าเขาวิ่งราวกับบิน เขาก็รีบเดินตามมาด้วยความรีบร้อน ผมหัวเราะเยาะและไม่สนใจเขา หลังจากนั้นไม่นานผมก็มาถึงด้านล่างคอนโดของหลินเหยา ผมยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่หน้าประตู แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าหากไปมือเปล่าคงไม่เหมาะสม ดังนั้นผมเลยหมุนตัวออกไปซื้อดอกกุหลาบมาช่อหนึ่งผมถือช่อดอกกุหลาบเอาไว้แล้วกดกริ่งที่หน้าประตูห้องของหลินเหยา“ออด”เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกมา หลินเหยาก็มองผมด้วยความดีใจ แต่ทันทีที่เห็นดอกไม้ สีหน้าของเธอก็จริงจังขึ้นมาในทันที “ไหน ๆ ก็มาแล้ว แล้วจะเอาช่อดอกไม้มาทำไม”ผมคิดว่าเธอเกรงใจ ดังนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ของขวัญให้คุณไง ไม่ชอบเหรอ?”หลินเหยาโยนดอกกุหลาบทิ้งลงถังขยะ แล้วหันมาพูดกับผมว่า “อย่าทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเปิดเผยโจ่งแจ้งเลย หากแฟนของฉันกลั
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 4
ผมพุ่งตัวเข้าหาเธอและกดเธอลงไปบนเตียงคนไข้เหตุการณ์ผีผ้าห่มเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนและดุเดือดหลินเหยามองมาทางผมแล้วยิ้ม “คุณหมอพูดได้ถูกต้องจริง ๆ อาการคันของฉันจำเป็นต้องใช้ผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงช่วยรักษา ถ้าฉันเจอคุณเร็วกว่านี้ก็คงจะดี”ผมยิ้มแล้วกดจูบเธอ “ถูกต้อง ผมก็ต้องการผู้หญิงอย่างคุณ หลังจากนี้พวกเราก็ติดต่อกันบ่อย ๆ”แต่ในตอนนั้นเอง ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดขึ้น หมอคนนั้นเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่าพวกเรากำลังทำอะไรแบบนั้นอยู่บนเตียง เขาก็พูดขึ้นอย่างไม่มีท่าทีโมโห “ผมเพิ่งบอกให้คุณไปหาผู้ชาย ทำไมคุณถึงหาได้เร็วขนาดนี้”หลินเหยาพูดว่า “จริงสิ ขอบคุณโรงพยาบาลของพวกคุณมากนะคะ ที่ทำให้ฉันหาผู้ชายที่แข็งแรงแบบนี้ได้”คุณหมอหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็หยิบของเล่นชิ้นเล็กออกมา “ผมกำลังจะบอกคุณอยู่พอดี ถ้าคุณรับได้ล่ะก็ ความจริงแล้วผมก็แข็งแรงพอตัว”เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ผมกับหลินเหยาก็หัวเราะออกมา คุณหมอเองก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง เมื่อได้เห็นสาวสวยก็ไม่อยากจะปล่อยไป หลินเหยาพูดกับคุณหมอด้วยท่าทางเย้ายวน “โอ้ หลังจากนี้ยังมีโอกาสอีกมากค่ะ ถ้าฉันรู้สึกไม่สบายก็จะมาหาคุณหมอให
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 2
ผมเผลอลูบไล้ร่างกายของเธอจนเลยเถิด ดังนั้นเธอจึงเตือนสติผมว่า “คุณหมอคะ ทำไมวิธีการของคุณถึงไม่เหมือนคนอื่นเลยล่ะคะ? ยิ่งคุณลูบฉันยิ่งคัน เหมือนมีมดกำลังไต่อยู่ด้านในเลย”ผมรีบดึงมือออก เพราะกลัวเธอจะรู้ว่าผมไม่ใช่หมอ ดังนั้นจึงอธิบายว่า “สถานการณ์ของคุณพิเศษมาก ดังนั้นจึงต้องใช้พิษล้างพิษ ทำให
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 1
ผมมีชื่อว่า เฉินเฉิง ไม่รู้ว่าช่วงนี้ผมเป็นอะไร อวัยวะเพศของผมมันแข็งตัวตลอดเวลา ทุกวันเมื่อลืมตาตื่นก็จะนึกถึงผู้หญิงเป็นสิ่งแรกไม่ว่าจะทำอย่างไรมันก็ไม่อ่อนลงเลยผมสงสัยว่าสุขภาพของผมน่าจะมีปัญหา ดังนั้นจึงไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้ผมถึงเดินหลงทางมาอยู่ที่แผนกสูตินารีเวช
เข้าห้องผู้ป่วยผิด พอเงยหน้าก็เจอท่อนล่าง บทที่ 3
ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตูผมตกใจมากหมอกำลังมาที่นี่หรือเปล่า ถ้าเขารู้ว่าผมแกล้งทำตัวเป็นหมอและล่วงละเมิดคนไข้ ผมต้องซวยแน่นอน!ผมดึงกางเกงขึ้น เตรียมตัวออกจากห้องแต่สาวสวยคนนั้นกลับคว้ามือของผมเอาไว้ พร้อมมองมาด้วยสายตาเย้ายวน “คุณหมอคะ อย่าไปเลยค่ะ ฉันรู้สึกว่าอวั
ความคิดเห็น