All Chapters of ซีรีส์เมียเฮีย: Chapter 81 - Chapter 90

“คุณสิงห์มีอะไรจะฝากถึงลินไหมคะ” ปาริมาเอ่ยถามเมื่อเห็นสิงห์เหมือนมีอะไรจะพูด ในขณะที่พิมาลินเดินออกไปไกลแล้ว“ไม่มีครับ” สิงห์ตอบกลับไป ปาริมาจึงยิ้มออกมาพลางเอ่ยขอตัว“ลินมีอะไรกับคุณสิงห์หรือเปล่า” ปาริมาเอ่ยถามพิมาลินเมื่อเดินมาจนทัน“ทำไมเหรอคะ”“เปล่าหรอกจ้ะ พี่รู้สึกเหมือนมีอะไรกัน”“ไม่มีหรอกค่ะ ถ้าจะมีก็คงมีเรื่องเดียว เรื่องที่เฮียสิงห์อยากถอนหมั้นกันลิน” ประโยคนั้นทำปาริมาคิดว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่เรื่องที่สิงห์มีท่าทีจะถอนหมั้นกันพิมาลินเธอก็พอรู้ แต่คิดว่าสิงห์ก็คงมีใจให้คู่หมั้นของตัวเองบ้าง ไม่อย่างนั้นคงไม่ยุ่งวุ่นวายด้วย แม้ปากจะไล่แต่ก็ยอมให้พิมาลินเข้ามาป่วนและวุ่นวายในชีวิตถ้าเป็นตัวเธอ หากไม่ชอบก็คงไม่ให้ไปยุ่งวุ่นวายอะไรให้เสียเวลาพอไปถึงบ้านก็เห็นว่าพิรัชต์กำลังสอบถามสาวใช้ในบ้านว่าเห็นพิมาลินไหม แต่พอเห็นลูกสาวเดินกลับมา ก็ตรงเข้าไปตบหน้าเพี้ยะใหญ่ใบหน้าของพิมาลินหันไปตามแรงตบ ทำให้ปาริมาตกใจไม่น้อย ในขณะที่ดาวาดกับกชกรเหยียดยิ้มอย่างสะใจ“แกหายไปไหนมา นังลูกเวร”“พ่อตบหน้าหนูทำไม”“หายไปไหนมาฮะ คนอื่นเขาทำงานกันจนหัวหมุน ตัวเองกลับหนีเที่ยว” แว็บแรกที่เห็

บางทีของที่ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร อาจจะมีค่าทางใจก็ได้ หากสิงห์ไม่ได้รังเกียจและอยากเก็บมันเอาไว้ แต่ถ้าเขาไม่อยากเก็บเอาไว้หรือไม่อยากได้ แม้เธอจะซื้อนาฬิกาเรือนหรูราคาแพงลิ่วให้เขา เขาก็คงจะบริจาคให้คนอื่น ไม่ก็วางทิ้งไว้ในกล่องโดยที่ไม่หยิบขึ้นมาสวมใส่ให้ระคายตาพิมาลินตัดสินใจซื้อเสื้อยืดราคาย่อมเยาให้แก่สิงห์ เขาชอบสวมเสื้อยืด ถ้าเขาชอบมัน อาจจะหยิบมาสวม แต่ถ้าไม่ชอบเขาก็แค่แขวนทิ้งไว้ในตู้หรือบริจาคให้คนอื่นไปพิมาลินรู้ตัวเองดีว่ามีค่าแค่ไหนในหัวใจของสิงห์ การให้เสื้อยืดจะทำให้เธอไม่เจ็บตัวมาก หากเขาจะทิ้งขว้างมันเหมือนผ้าขี้ริ้ว“คุณแม่รู้ไหมคะว่านังลินมันซื้ออะไรให้คุณสิงห์”“อะไรเหรอจ๊ะลูก” ดาวาดเอ่ยถามบุตรสาว หลังจากให้บุตรสาวตามสืบตามดูว่าพิมาลินจะให้ของขวัญวันเกิดสิงห์เป็นอะไร“เสื้อยืดราคาไม่กี่บาทน่ะค่ะคุณแม่ แต่ก็เนื้อผ้าดีนะคะ แต่ราคาย่อมเยาไปหน่อย” คนพูดเบ้ปาก ในขณะที่เธอมีเงินซื้อของแบรนด์เนมให้สิงห์“เหรอจ๊ะ กระจอกดีเนอะ” ดาวาดยิ้มขำ ที่เธอให้บุตรสาวตามดู เพราะอยากรู้ว่าลูกเลี้ยงมีเงินมีทองใช้ไหม ถ้ามีเงินซื้อของแพง ๆ ลูกเลี้ยงอาจจะงุบงิบเงินส่วนใดส่วนหนึ่งของบ้านไ

แต่พอเข้าไปในห้องพักของสิงห์ กลับพบพิมาลินนอนเปลือยเปล่ากอดอยู่กับสิงห์ ในขณะที่บุตรสาวของเธอหายไปไหนก็ไม่รู้ เธอก็เลยตกใจกรีดร้องออกมา ลืมคิดไปว่าอยู่ในงานเลี้ยง นั่นทำให้ทุกคนเข้ามามุงดู พิรัชต์เองก็โกรธจนหน้าแดงก่ำไปหมด พิรัชต์เป็นคนมีหน้ามีตาเป็นที่รู้จัก แม้ใคร ๆ จะรู้ว่าพิมาลินเป็นคู่หมั้นของสิงห์ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมาหลับนอนกอดกันกลมจนเสียหายแบบนี้เถื่อนเองก็ไม่อยากให้คนนินทาว่าร้ายพิมาลิน เขาในฐานะที่เขาเป็นพี่ชายคนโตจึงต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย อีกอย่างพิมาลินก็หยุดเรียนไปปีหนึ่ง หากแต่งงานมีลูกด้วยกันก็จะไม่กระทบต่อการเรียน ดังนั้นก็ควรจัดการเสียให้เรียบร้อย เพราะสิงห์เองก็หมั้นหมายกับพิมาลินมานานแล้วตั้งแต่เด็กในตอนนั้นดาวาดได้แต่ไปตามหาลูกสาว และเห็นว่ากชกรนอนเล่นอยู่มุมหนึ่งซึ่งเป็นด้านนอกของบ้านพัก เธอแว็ดใส่จนอีกฝ่ายฟื้น ถึงรู้ว่าแผนการทุกอย่างล่มไม่เป็นท่า สรุปอยากวางยาให้สิงห์แต่งงานกับลูกของตัวเอง กลายเป็นวางยาให้สิงห์เร่งแต่งงานกับลูกเลี้ยงของตัวเองแทนสิงห์ที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่อีกด้านมองพิมาลินเหมือนจะแผดเผา เขาคิดว่าทุกอย่างต้องเป็นแผนการของหล่อ

“ปล่อยลินนะ”“ชอบช่วยตัวเองให้ฉันดูไม่ใช่เหรอ ไหนเขี่ยติ่งให้ดูหน่อยสิ เผื่อฉันจะได้มีอารมณ์กระเดือกเธอลงบ้าง”“เฮีย!” พิมาลินเรียกเขาทั้งน้ำตา“ทำไม หรือจะบอกว่าไม่มีอารมณ์ มีหรือไม่มีเธอก็ต้องนอนกับฉันในคืนนี้ อยากแต่งงานกับฉัน ฉันก็แต่งแล้วไง แล้วเธอจะได้รู้ว่านรกมีจริง” เขาฉีกเสื้อผ้าของเธอออกจนขาดวิ่น ชุดเจ้าสาวแสนสวยฉีกขาดแบบไม่มีชิ้นดี และเธอก็รู้ว่าเขามีปัญญาจ่ายมันผิวเนียนละเอียดของเธอเสียดสีกับเนื้อผ้าราคาแพงจนแดงช้ำ สิงห์ไม่คิดออมมือที่จะกระทำกับเธอราวสัตว์ป่าร่างแข็งแกร่งที่ยัดเยียดความเป็นชายเข้ามาในขณะที่เธอไม่พร้อม ทำให้เธอเจ็บปวดจนต้องร้องไห้ออกมา กว่าพายุอารมณ์ของเขาจะจบลงได้ เธอก็ป่นปี่ไม่มีชิ้นดี เขาพลิกกายลงจากร่างของเธอก่อนจะหอบหายใจออกมาแรง ๆ“ไสหัวลงไปจากเตียงได้แล้ว ที่นอนของเธอตรงโน้น ฉันไม่ชอบนอนร่วมเตียงกับคนที่เกลียด” ประโยคของเขายิ่งกว่าน้ำกรดราดลงกลางใจของเธอ พิมาลินพาร่างอันแสนบอบช้ำเข้าห้องน้ำ ก่อนจะร้องไห้ออกมา เสียงร้องไห้ของเธอทำให้สิงห์สบถยาวเหยียดเขาแค่เกลียดการกระทำของเธอกับพ่อของเธอ ใช้วิธีสกปรกจับเขาแต่งงาน ยิ่งคิดเรื่องนี้สิงห์ก็ยิ่งเจ็บใจพ

การมาอยู่ในสวนผลไม้อีกที่หนึ่งของสิงห์ ทำให้เธอกับเขาแยกตัวออกมาจากครอบครัวโดยสิ้นเชิง เธอคิดถึงปาริมาจับใจ ถ้าอีกฝ่ายยังอยู่คงจะปลอบโยนให้เธอคลายจากความทุกข์ใจได้บ้างพิมาลินต้องทำงานทุกอย่างในบ้าน เธอทำจานเขาแตก ทำกับข้าวห่วยแตก และทำอะไรไม่เป็น บางวันเขาก็พูดจาแดกดันหาว่าเธองอมืองอเท้าขี้เกียจสันหลังยาว กินได้อยู่ได้ ก็ต้องทำงานได้ เธอจึงต้องไปทำงานในไร่ในสวนของเขาด้วยคนไม่เคยลำบากมาก่อนยกหลังมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมไปตามใบหน้า แสงแดดร้อนแรงทำให้เธอรู้สึกร้อนระอุและแสบผิวไปหมดแต่การมาทำงานกับคนงานในสวนในไร่กับสิงห์ก็ทำให้เธอมีอาหารจากโรงครัวที่เขาทำเลี้ยงคนงานฟรี ดีกว่าต้องทำอาหารกินเอง ซึ่งเธอก็คงทำได้แค่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับไข่ต้ม กินกับข้าวดิบบ้างแฉะบ้างประทังความหิวพิมาลินเรียนรู้ที่จะเข้ากับคนอื่นให้ได้ ไม่อย่างนั้นเธอต้องอดตาย เด็กสาวบอกตัวเองในใจ เมื่อก่อนเธอไม่เคยสนใจพวกคนงานหรือคนที่มีฐานะต่ำต้อยกว่าเพราะเกิดมาบนกองเงินกองทอง ครอบครอบมีเงิน แม้พ่อของเธอจะไม่ค่อยอะไรกับเธอมากมาย แต่เธอก็ใช้ชีวิตอยู่โดยไม่ลำบาก จนกระทั่งมารดาเลี้ยงเข้ามา ทำให้เธอไม่ได้เรียนต่อ และครอบครัวข