All Chapters of อุ้มรักเมียลับเศรษฐีเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

“เรื่องไอ้เข้มเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”“เรียบร้อยแล้วค่ะ มันต้องยอมพูดอย่างที่เราต้องการแน่นอน เพราะถ้ามันไม่พูดพ่อแม่มันน้องมันที่อยู่ต่างจังหวัดต้องตาย มันไม่เอาครอบครัวของมันมาเสี่ยงกับนังน้ำหรอก อีกอย่างมันก็แอบรักนังน้ำมานานแล้ว หว่านล้อมนิดนึงมันก็ยอมทำตาม เพราะมันก็มีแต่ได้กับได้”“โอ๊ย! คุณแม่มาช่วยดาหน่อยสิคะ ไอ้เข้มตัวหนักยังกับอะไรดี” ดาริกาลากร่างหนาหนักของนายเข้มจนหอบ“แม่ก็ปวดเอวไปหมดแล้ว นังน้ำตัวก็เล็กนิดเดียว แต่ทำไมตัวหนักขนาดก็ไม่รู้” คุณดรุณีลากร่างของพรนัชชาจนหอบแฮ่ก ๆ จนสุดท้ายก็จัดท่านอนให้คนทั้งสองได้สำเร็จ“โอ๊ย! กว่าจะเรียบร้อย จับมันแก้ผ้าสิ”“ถ้าไม่เพราะอยากให้พี่แดนเลิกกับนังน้ำ หนูไม่ทำอะไรแบบนี้นะคะ ต้องมาแก้ผ้าให้ผู้ชาย” ดาริกามองเข้มอย่างรังเกียจปนขยะแขยง“เอาผ้าห่มคลุมมันเอาไว้สิ แล้วค่อยถอดเสื้อผ้า แม่ไม่แตะต้องมันหรอกนะสกปรก” คุณดรุณีรีบบอกบุตรสาว ดาริกาเลยต้องรีบทำตามก่อนที่พี่ชายจะกลับมา“เรียบร้อยแล้วค่ะคุณแม่ รีบไปกันเถอะค่ะเดี๋ยวพี่แดนจะกลับมาเสียก่อนแล้วแผนจะแตก” ดาริการีบพามารดาขึ้นตึกใหญ่ไปในทันที ปล่อยให้เข้มกับพรนัชชานอนเปลือยกายอยู่ภายใต้ผ้าห

นุชภารีบตามมา ก่อนจะมานั่งดื่มเป็นเพื่อน แต่แดนไทยไม่สนใจ นุชภาก็ไม่ว่าอะไร เพราะเธอรอโอกาสนี้มานานแล้วเขาเมาเมื่อไหร่เธอก็จะพาเขาขึ้นเตียงอย่างแน่นอน คราวนี้เขาจะต้องเป็นผัวของเธอ เพราะเขี่ยนังพรนัชชาออกไปจากชีวิตเรียบร้อยแล้วพรนัชชาเก็บข้าวของไปร้องไห้ไป เธอไม่รับเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งล้านบาทของสามี จึงได้นำมันไปคืนให้ดรัณฝากอีกฝ่ายเอาไว้ให้ลูกชายของท่านด้วย คุณดรุณีกับดาริกาแอบเหยียดปากใส่ แต่ต่อหน้าก็ทำใบหน้านิ่งสนิท ทั้ง ๆ ที่ในใจกระดี้กระด๊าเหลือประมาณ“ถ้าตัดสินใจว่าจะไปก็ขอให้โชคดีนะ ฉันก็ไม่อยากยุ่งวุ่นวายเรื่องของพวกเธอหรอก เพราะโตๆ กันแล้ว” คุณดรัณถอนใจพรืดใหญ่ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน“แล้วจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ” ดารุณีแกล้งถาม แต่พรนัชชาคิดว่าหากเธอไม่ได้ตาฝาดไป ก็แอบเห็นความสะใจของดรุณีปรากฏขึ้นมา เพียงไม่นาน ก่อนจะจางหายไป ก่อนจะตีหน้านิ่งสนิทดังเดิมหัวใจของพรนัชชาหนักอึ้ง รู้สึกว่าทุกอย่างต้องมีเงื่อนงำแน่ ๆ และคนที่จะทำแบบนี้ได้ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่ใครอื่นใด ต้องเป็นสองแม่ลูกแน่ ๆ ต่อหน้าแกล้งทำเป็นตี ลับหลังก็แอบแทงจนเป็นแผลเหวอะหวะ“ยังไม่รู้เลยค่ะ หนู

“ขอบใจแกมากนะนิ แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน” คนพูดโผเข้ากอดเพื่อนรัก ก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้เธอร้องไห้ด้วยความดีใจที่จะมีชีวิตน้อย ๆ จะลืมตาดูโลกและนั่นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ ลูกที่เกิดมาจากความรักของเธอนิชาสัญญาว่าจะไปสืบเรื่องนายเข้มให้ ก็ไปสืบให้จริง ๆ โดยไปถามสาวใช้ที่บ้านของแดนไทยนั่นแหละ และได้ความว่านายเข้มหนีหายไปเสียแล้ว“เขาหนีไปแล้ว เราก็ไม่มีคนช่วยยืนยันว่าฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรกัน ทุกอย่างเป็นการจัดฉาก” พรนัชชาถอนใจอย่างหนักหน่วง รู้สึกหนักอึ้งไปหมดในอก“แต่ฉันได้ที่อยู่ต่างจังหวัดของนายเข้มมาแล้วนะ”“จริงเหรอ”“สาวใช้ที่บ้านบอกว่าเป็นกำลังใจให้แกพิสูจน์ความจริงนะ พวกเขาไม่เชื่อว่าแกจะทำแบบนั้น”“อย่างน้อยก็ยังมีคนเชื่อฉัน” พรนัชชารู้สึกเสียใจที่คนที่เธอรักไม่เชื่อเธอ“แต่ฉันมีข่าวใหม่มาอัพเดทให้แกรู้ด้วยนะ”“ข่าวอะไร”“คุณแดนน่ะ”“เขาทำไม เจ็บป่วยไม่สบายหรือเป็นอะไร”“ไม่ใช่ เขากับคุณนุชภาเหมือนจะอะไร ๆ กัน” ประโยคของเพื่อนรักทำให้พรนัชชาถึงกับล้มทั้งยืนนุชภามองห้องพักของตัวเองที่ดรุณีและดาริกาจัดการให้ด้วยรอยยิ้ม คืนนั้นแดนไทยเมามากเธออดทนนั่งอ

สองสาวก็โผล่มาเสียก่อน โชคดีที่เขาได้ยินเสียงคนคุยกันเลยแอบฟังจนได้รู้ว่าใครมาหามารดา เขาจึงรีบหลบฉากออกไปก่อนเพราะละอายใจเกินกว่าจะเข้าไปแสดงตัว และยังมีความคิดเช่นเดิมว่าพรนัชชาเลิกกับแดนไทยน่ะดีแล้ว จะอยู่กับครอบครัวที่ไม่ต้องการตนไปทำไมกันเข้มนำข้าวของที่ซื้อมาฝากมารดาวางเอาไว้ตรงบันได ก่อนจะทิ้งข้อความเอาไว้ เขาเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์นั่นทำให้ไม่มีใครสามารถติดต่อเขาได้เขาละอายใจเกินกว่าจะพบหน้าพรนัชชา หรือจะกลับไปทำงานที่บ้านหลังนั้นอีกแล้ว ขืนกลับไปแดนไทยคงฆ่าเขาทิ้งแน่นางนงนวลเห็นข้าวของที่วางอยู่เต็มและมีจดหมายน้อยเขียนเอาไว้ก็รีบเปิดออกอ่าน นางเรียกลูกชายอยู่หลายรอบคิดว่ายังอยู่แถวนั้น แต่เมื่อไม่มีการตอบรับ นางก็ทิ้งตัวนั่งลงอย่างอ่อนแรง พลางน้ำตาไหลพราก อยากเจอหน้าลูก อยากถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้เจอ เลยทำให้รู้สึกเสียใจ เข้มเป็นลูกชายที่กตัญญู สมหมายซึ่งเป็นพี่ชายของนางไปทำงานในเมืองก็ชวนเข้มไปด้วย เข้มไปทำงานอยู่บ้านเศรษฐีจนกระทั่งสมหมายตาย แต่นางก็ไม่รู้ว่าไปทำงานอยู่ที่บ้านหลังไหนเพราะไม่เคยไปกรุงเทพฯ เลยสักครั้ง แต่ทุกเดือนเข้มจะส่งเงินกลับมาให้ นางสังหรณ์ใจว่า

“มีที่หมายใหม่เร็วดีนะ นายเข้มคงชั่วคราวเพราะไม่รวยเท่านายพีรพลอะไรนั่นสินะ” ประโยคที่พูดขึ้นลอย ๆ ทางด้านหลังทำให้เธอหันขวับไปมอง ก่อนที่พรนัชชาจะเดินหนีออกไปจากหน้าห้องน้ำ ไม่อยากเสวนากับคนแบบเขาอีกแดนไทยตามมากระชากแขนของเธอเอาไว้ พรนัชชาก็สะบัดจนหลุด“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” ประโยคแสนห่างเกินนั้นทำให้แดนไทยหน้าตึง“ทำไมพูดกับผัวเก่าห่างเหินขนาดนั้นล่ะ” แดนไทยเอ่ยถามอย่างเยาะหยัน“ก็แค่ผัวเก่า เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว” เธอตอกกลับพลางเชิดหน้าขึ้น อย่างเย่อหยิ่งแดนไทยถึงกับชะงักไป เพราะเธอดูเปลี่ยนไปมาก“ตกลงจะเอาคนนี้เหรอ แต่จริง ๆ ฉันก็รวยไม่แพ้นายพีนี่นะ ถ้ายอมมาเป็นนางบำเรอของฉัน ฉันจะให้มากกว่ามัน ให้แบบถึงใจทั้งเรื่องเงินและเรื่องบนเตียง ไม่ต้องลักลอบไปหานายเข้มอีก”เพี้ยะ!!! เสียงเพี้ยะดังขึ้น ใบหน้าของแดนไทยหันไปตามแรงตบ“นี่เธอกล้าตบฉันอย่างนั้นเหรอ”“นี่ยังน้อยไปกับปากโสโครกอย่างคุณ ฉันตัดสินใจถูกแล้วที่เดินออกมาจากชีวิตของคนที่ไม่เห็นคุณค่าของฉัน คุณรู้จักฉันมานานหลายปีแล้วแต่คุณไม่รู้จริงๆ น่ะเหรอคุณแดนไทยว่าฉันเป็นคนยังไง”“ฉันเคยคิดว่าเธอดีไง เลยเชื่อว่าเธอเป็นคนดี แต่ใจข