All Chapters of อุ้มรักเมียลับเศรษฐีเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

“นังส้มรับโทรศัพท์หน่อยสิ ปล่อยให้ดังอยู่ได้” ดาริกาเรียกสาวใช้แต่ไม่มีใครสักคน เพราะคงกำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว ทำให้หล่อนต้องเดินไปรับโทรศัพท์ด้วยตัวเอง“ฮัลโหล” ยังไม่ทันที่ดาริกาจะได้พูดอะไรต่อ ปลายสายก็รีบพูดกลับมาเสียก่อน“นั่นคุณดาใช่ไหมครับ ผมเข้มไง”“ไอ้เข้มแกโทร. มาทำไม” ได้ยินบุตรสาวพูดแบบนั้น คุณดรุณีก็รีบลุกขึ้นจากโซฟาราคาแพง เดินมาหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ กับดาริกาที่กำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่“ผมกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินจะขอเงินหน่อยครับ”“แล้วทำไมแกไม่ไปทำงานฮะ” ดาริกาถามกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก“ผมทำงานแล้ว แต่โดนเพื่อนที่ทำงานแกล้งครับ เงินเดือนก็น้อยไม่พอกิน คุณช่วยผมหน่อยสิครับ”“เรื่องอะไรฉันจะช่วยแก ฉันกับแม่ให้เงินแกไปก้อนใหญ่แล้ว เงินแกหมดแล้วหรือไง”“ใช้หนี้ที่บ้านก็เหลืออีกไม่เยอะ กว่าผมจะหางานได้ก็ใช้ไปจนหมดแล้วละครับ”“ฉันไม่ให้ ถ้าฉันให้แก แกก็ต้องมาขอเงินฉันอีก ไม่จบไม่สิ้น แค่นี้นะแล้วอย่าโทร. มาอีก”“ถ้าคุณวางสายผมจะเอาเรื่องของคุณกับแม่คุณไปบอกคุณท่านกับคุณแดน”“นี่แกกล้าขู่ฉันกับแม่อย่างนั้นเหรอ”“ก็เอาสิครับ”“ถ้าแกเข้ากับเพื่อนร่วมงานที่นั่นไม่ได้ แกก็ไปหางา

คุณแม่กับยายดาคงรู้เท่าไม่ถึงการ” สองพ่อลูกรู้ดีว่านี่คือการพูดจาปลอบใจกันไปมาแต่หลังจากนั้นไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็มีคนพบนายเข้มนอนเกยอยู่ริมน้ำ และมีคนพาส่งโรงพยาบาล เพื่อนที่เป็นตำรวจจึงติดต่อไปหาแดนไทย แดนไทยกับบิดาและชมพู่รีบเดินทางไปโรงพยาบาล ก็พบว่าเป็นนายเข้มจริง ๆนายเข้มยังไม่ตายทำให้สองพ่อลูกโล่งใจ แดนไทยให้เพื่อนที่เป็นหมอรักษานายเข้มให้ดีที่สุดโดยให้ชมพู่คอยมาเฝ้าไข้ให้ โดยให้อ้างที่บ้านว่าต้องเดินทางกลับบ้านด่วนเพราะญาติป่วย“นังชมพู่กลับบ้านนอกเพราะญาติป่วยไม่เห็นมีใครบอกแม่เลย แล้วแดนไปอนุญาตตอนไหนลูก” คุณดรุณีเอ่ยถามอย่างสงสัย“ผมอนุญาตไปก่อนหน้านี้ครับ เห็นคุณแม่กับยายดาออกไปข้างนอก ชมพู่ไม่เจอใครเลยขออนุญาตผมน่ะครับ” แดนไทยตอบมารดาเสียงขรึมหลังจากนายเข้มฟื้นขึ้นมา ทั้งดรัณและแดนไทยก็มาเยี่ยมอย่างร้อนใจ นายเข้มซาบซึ้งใจเป็นอันมากเมื่อชมพู่บอกว่าใครช่วยตนเอาไว้แม้จะเจ็บแค้นสองแม่ลูก แต่เขาก็ยอมรับว่าดรัณกับแดนไทยนั้นเป็นคนดี แค่แดนไทยในอดีตขึ้นหึงมากไปหน่อยก็แค่นั้นเองเข้มยอมเปิดปากเล่าทุกอย่าง เขาเองก็ยอมรับผิดด้วยที่ใส่ร้ายพรนัชชา แดนไทยยอมรับว่าโกรธนายเข้ม แต่เ

ในอดีตนอกจากที่เขาจะไม่เชื่อใจเธอแล้ว ขี้หึงขี้หวงแล้ว เขายังไม่ได้ยกย่องเธอเท่าที่ควร เพราะมีปัญหากับมารดาและน้องสาว นี่คงทำให้เธอเสียใจสินะ แดนไทยรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนเหลือเกิน“ฉันมีงานที่ดีทำ มีเงินใช้ไม่ขาดมือ มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งมั่นคงปลอดภัย แล้วทำไมฉันต้องกลับไปเป็นขี้ข้ารองมือรองตีนให้แม่และน้องของคุณโขกสับด้วย ไหนคุณตอบฉันมาสิคะ ฉันออกมาจากชีวิตของคุณเพราะคุณไล่ฉันเอง ไม่ใช่ฉันออกมาเองเสียเมื่อไหร่ คุณคงลืมไปแล้วกระมัง” เธอตอกกลับไปอย่างเจ็บแสบ“ฉันผิดไปแล้วน้ำ เป็นน้ำเองถ้าเห็นฉันไปนอนอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ก็ต้องเข้าใจผิด”“ไม่ค่ะ ดิฉันจะถามคุณก่อนว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง เพราะดิฉันรู้ว่าคุณไม่ได้เป็นคนเจ้าชู้ มีผู้หญิงมาทอดสะพานให้คุณมากมายแค่ไหนคุณก็ไม่เคยสนใจหรือเหลือบแล ฉันก็จะหาความจริงว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง คุยกันแบบแมน ๆ ว่าคุณหมดรักฉันเลยนอกใจไปนอนกับคนอื่นใช่ไหม” ประโยคของเธอทำให้เขายิ่งรู้สึกแย่มากขึ้นไปอีก“ฉันไม่ได้จะให้น้ำกลับไปทำงานในบ้านเหมือนเดิมแล้วนะ ฉันขอโทษที่ไม่เคยรู้ว่าคุณแม่กับยายดาแกล้งน้ำให้น้ำต้องทำงานงกๆ ฉันจะให้น้ำกลับไปอยู่ที่บ้านในฐานะภ

“พูดเรื่องจริงที่เราต้องยอมรับให้ได้ว่าเราหมดตัวแล้ว”“เราพอจะมีบ้านหลังเล็กกว่านี้ที่พออยู่กันได้สี่คนพ่อแม่ลูก สาวใช้ก็คงต้องเลิกจ้าง แต่ยังดีที่เราไม่ต้องไปเช่าเขาอยู่ ยังพอจะมีที่ซุกหัวนอน ลูกเรียนจบแล้วก็คงต้องหางานทำ” ประโยคของบิดาทำให้ดาริการับไม่ได้อย่างรุนแรง แต่สุดท้ายก็ต้องเก็บข้าวของย้ายออกจากบ้านสองแม่ลูกเอากระเป๋าแบรนด์เนมออกมาทยอยขาย ของมีค่าอื่น ๆ ก็เอามาขายด้วย การย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองช่างยากจนเสียเหลือเกิน อาจเพราะบ้านหลังเล็กเท่ารูหนู รถยนต์หรู ๆ แพง ๆ ก็ไม่มีให้ขับ ดาริการู้สึกแย่ไม่ต่างจากดรุณีผู้เป็นมารดา“คุณแม่คะ หนูอาย เอากระเป๋าเสื้อผ้าข้าวของแบรนด์เนมมาขาย ก็ถูกถามว่ากำลังร้อนเงินเหรอ ขายถูกหน่อยก็หาว่าเรารวยไม่จริง เอาของก๊อปมาปล่อยเลยลดเยอะขนาดนี้” ข้อความมากมายที่โดนกระแหนะกระแหนทำให้สองแม่ลูกรับไม่ได้จนต้องไปแอบกอดคอกันร้องไห้“หนูไม่อยากออกไปไหนเลยค่ะคุณแม่”“คุณดรุณี ผมมีเรื่องสำคัญจะพูดให้คุณฟังอีกเรื่องหนึ่ง” ดรัณเอ่ยกับภรรยาด้วยน้ำเสียงเครียดขรึม“คุณมีเรื่องอะไรอีกคะ” ดรุณีเอ่ยถามด้วยหัวใจระทึก เธอรู้สึกกลัวไปหมดแล้วตอนนี้“นา

“อ้อ... แม่หนูสองคนนั่นน่ะเหรอ เขามาช่วยหมาแมวจรจัดแถวนี้ คนเอามาทิ้งเขาก็เลยเอาอาหารมาให้ พอหมาแมวเชื่องสักหน่อยก็จับทำหมัน ลดการมีลูกหมาแมวจรจัดได้อีกเยอะเลยนะ อีกอย่างเขาก็มาซื้อของที่ตลาดนี่บ่อย เขาชอบมาอุดหนุนคนแถวนี้ เขาอยากได้พวกผักผลไม้ปลอดสารพิษไปทำอาหารน่ะ คนที่ขับรถน่ะชื่อหนูน้ำเขาทำงานระดับผู้บริหารเลยนะ เงินเดือนเป็นแสน ๆ ส่วนอีกคนชื่อหนูนิ น่าจะเป็นเพื่อนสนิทกัน ลูกเจ้าของบริษัทน่ะ” คนเล่ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะชอบสองสาวยิ่งนัก“ป้ารู้ดีจังเลยนะจ๊ะ ไปรู้ได้ยังไงว่าเขาเงินเดือนเป็นแสน” ดาริกาพูดอย่างไม่สบอารมณ์“อ้าว... ก็หลานป้าทำงานที่บริษัทของเขา ทำงานฝ่ายบัญชีและการเงิน ก็เลยรู้จักกัน หลานป้าเขาแนะนำคุณน้ำกับคุณนิให้มาช่วยอุดหนุนคนแถวนี้เพราะแถวนี้เขานิยมปลูกผักผลไม้ปลอดสารพิษกัน พวกคุณทั้งสองเลยมากันบ่อย แถมยังใจบุญชอบช่วยหมาแมวอีก ไม่ได้มาที่นี่ที่เดียวนะ ยังช่วยเหลือหมาแมวที่อื่นด้วย พากันจับทำหมันแล้วก็บริจาคอาหารน่ะ ใจบุญจริง ๆ แถมยังสวยยังเก่ง ใครได้ไปเป็นเมียถือว่าโชคดีมาก อ้อ... เพื่อนของเขาเป็นสัตวแพทย์ ก็เลยช่วยๆ กัน เป็นจิตอาสาอะไรนี่แหละ” ดรุณีกับดาริกาเพิ่ง