All Chapters of วิวาห์สับเปลี่ยนเจ้าสาว: Chapter 1 - Chapter 10

“นี่มันอะไรกัน ทำแบบนี้ได้ยังไงห้ะ” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ร่างของกรจักรลุกจากเตียงด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรงเขารู้สึกรำคาญเสียงแว้ด ๆ ที่ดังอยู่ข้างเตียงไม่น้อย จึงลืมตามองอย่างหงุดหงิด“แม่ค้าปากตลาดที่ไหนมาแว้ด ๆ อยู่ตรงนี้นี่”“คุณจักรแหกตาดูสิคะว่านี่ใคร” ธีรยากระชากเสียงถามด้วยสีหน้าโมโห“พูดกันดีๆ หน่อยคุณยา” เกดกนกไม่ชอบประโยคของธีรยาเลยแม้แต่น้อยกรจักรขยับกายไปมา แล้วมองทุกคนก่อนจะมองไปบนเตียงกว้างที่เขานอนอยู่เมื่อวานเขาแต่งงานและเข้าห้องหอที่นี่ แต่เจ้าสาวกลับไม่ใช่เทวิกาอย่างที่ควรจะเป็นแต่กลับเป็นใบบัวสาวใช้ในบ้านอย่างนั้นเหรอสติสตังของกรจักรกลับมาอีกครั้งพร้อมด้วยความตกใจ“เฮ้ย! เธอมาอยู่บนเตียงของฉันได้ยังไงกัน” กรจักรกระชากเสียงถามใบบัวส่ายหน้าไปมา ก้มหน้าก้มตาไม่พูดอะไร เขาเองรับรู้ว่าเธอเป็นใบ้ตามคำบอกเล่าของคนในบ้าน“เราคงต้องคุยกันยาวนะคะ” ธีรยาเอ่ยขึ้น หันไปมองหน้าเกดกนกอย่างเอาเรื่อง เกดกนกเองได้แต่ถอนใจพรืดใหญ่“ตาจักร สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกไปคุยกัน” เกดกนกพูดเสียงเฉียบ สีหน้าของเกดกนกไม่มีความแตกตื่นเลยแม้แต่น้อย นางเป็นคนชัดเจน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก

“ในที่สุดเราก็กำจัดนังกาฝากออกไปให้พ้นทางได้เสียทีนะคะคุณแม่” เทวิกาที่นั่งคอแข็งไม่แม้แต่จะมองหน้าของกรจักรเลยก่อนหน้านี้ พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ หลังจากที่สองแม่ลูกเคลื่อนรถออกไปแล้วขับรถตู้คันละไม่กี่ล้านบาทมาสู่ขอเธอ ยาจกเสียจริงพวกเศรษฐีบ้านนอก“ใช่ แต่การที่จะให้มันออกไปจากบ้านหลังนี้ จะให้ออกไปง่าย ๆ ไม่ได้ มันต้องมีอะไรตอบแทนข้าวแดงแกงร้อนที่มันกินอยู่ทุกวัน พ่อของแกทำกับแม่ไว้อย่างเจ็บแสบ แอบไปมีแม่ของนังใบบัว แม่ไม่มีวันทำให้มันแต่งงานไปแล้วมีความสุขหรอก มันต้องแต่งงานไปด้วยความเกลียดชังของกรจักร เหมือนตกนรกทั้งเป็น มันถึงจะสาสม”“คุณแม่นี่ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ หนูก็เกลียดมันค่ะ นังลูกเมียน้อย แม่มันก็สำส่อน ถ้าไม่เพราะคุณจักรกับแม่มาสู่ขอหนู หนูให้คุณแม่ส่งมันไปให้เสี่ยบ้ากามตัณหากลับไปเป็นเมียน้อยเขาแล้วล่ะค่ะ หน้าตามันก็พอใช้ได้ อย่างน้อยก็ได้เงินตอบแทนคืนกลับมา ในฐานะที่มันเป็นคนบ้านนี้” สองแม่ลูกเห็นชอบตามนั้น“เลิกพูดถึงเรื่องนังลูกเมียน้อยนั่นเถอะ แม่ฟังแล้วระคายหู มาพูดถึงเรื่องของคุณตรัยกันดีกว่าจ้ะ เขากับลูกสาวของแม่ไปถึงไหนกันแล้ว”“โชคดีนะคะที่คุณตรัยไปต่างประเทศ

“แต่อย่างน้อยเราก็หมดบุญคุณกับตระกูลไกรวิทย์ไม่ใช่เหรอ แม่คิดว่าคุ้มที่จะตัดคนแบบนั้นออกไปจากชีวิตของเรา” การไปสู่ขอหลานสาวของเมฆาในครานี้คือการได้รู้เช่นเห็นชาติอีกฝ่าย แต่บุญคุณก็ค้ำคอ สิงหลไม่อยากผิดคำพูด ดังนั้นการรักษาคำพูดจะทำให้สิงหลนอนตายตาหลับว่าได้ทำตามคำมั่นสัญญาที่ให้เอาไว้กับเพื่อนรักเรียบร้อยแล้ว“แล้วแต่คุณแม่ครับ” กรจักรไม่อยากพูดอะไรให้มากความ เขามีงานที่ต้องจัดการอีกมากเกดกนกพาใบบัวไปเข้าคอร์ดเสริมความงาม จัดการขัดเนื้อขัดตัว บำรุงผิวหน้าและผิวกาย กินอาหารเสริม ฉีดวิตามิน ตัดผมใหม่ให้เข้าทรงมากกว่าเดิม สำคัญที่สุดก็คือสั่งสาวใช้ให้ทำอาหารดีๆ ให้ใบบัวกินทุกมื้อ ให้นอนแต่หัวค่ำ ดื่มน้ำให้พอเพียง ออกกำลังกายทุกวัน แล้วดูแลตัวเองให้ดีอย่างเคร่งครัดในขณะที่กรจักรไปทำงานของตัวเอง ไม่ได้สนใจเมียตีทะเบียนอีก เพราะเขาคิดว่าครบสองสัปดาห์เมื่อไหร่ถ้าใบบัวยังไม่พร้อมไปหาคุณปู่ เขาก็จะพาผู้หญิงที่ดูดีไปหาคุณปู่และอุปโลกน์ว่าเป็นทายาทของไกรวิทย์แทน ยังไงคุณปู่ของเขาก็ไม่มีทางรู้แน่นอนว่าหล่อนไม่ใช่ทายาทของไกรวิทย์จริงๆ“จักรอยู่ไหนลูก” เกดกนกโทร. หาลูกชายเพราะนัดหมายกันเอาไว้ว่า

“ส่ายหน้าแปลว่าไม่ปฏิเสธใช่ไหม” เขาตักอาหารมาป้อนให้เธอจนถึงปาก ยกยิ้มมุมปากที่ได้แกล้งเธอผู้หญิงอะไรน่าแกล้งเสียจริง“ถ้าไม่กินจะจับปล้ำตรงนี้แหละ”“แค่ก แค่ก แค่ก” พอเธอรีบกินก็สำลักอีกรอบ“ฉันไม่ได้ตั้งใจ” กรจักรลูบหลังลูบไหล่ให้เธอ เขาสำนึกว่าแกล้งเธอมากไปเธอมองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนที่จะผลักเขาออกห่างแล้ววิ่งหนีออกมาจากร้านกรจักรวิ่งตามมาหน้าร้านก่อนจะกระชากแขนของเธอเอาไว้ เพื่อไม่ให้โดนรถชน“บ้าหรือไงวิ่งทะเล่อทะล่าออกมาแบบนี้” เขาทำเสียงดุเขย่าร่างที่เอาแต่แข็งขืนจะออกจากอ้อมแขนของเขาท่าเดียว“ใบบัว! ใบบัว! เป็นอะไรนี่” กรจักรตกใจที่เธอเป็นลม รีบช้อนอุ้มร่างของใบบัวเอาไว้ ก่อนจะรีบพากลับบ้าน“จัดการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เมียฉันด้วย” กรจักรสั่งแม่บ้านก่อนจะเดินออกมาจากห้อง ปล่อยให้แม่บ้านได้จัดการตามที่สั่งร่างสูงเดินกลับเข้ามาอีกครั้งก็พบว่าภรรยาสาวนอนหลับสบายอยู่บนเตียงกว้างในเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สาวใช้เปลี่ยนให้กรจักรนั่งมองหญิงสาวอยู่นานเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือเขาได้เธอเป็นเมียเพราะอะไร แรกเริ่มเดิมทีเขารู้สึกรังเกียจ แต่ตอนนี้ไม่ได้รังเกียจมากม

จริง ๆ นางดูออกว่าใบบัวไม่ได้ต้องการให้ใครยำเกรง แต่เพราะนิสัยการพูดจาที่มีสัมมาคารวะ และพูดน้อย พูดแต่สิ่งที่มีสาระ จึงทำให้สาวใช้และคนงานเกรงใจไปโดยปริยายการพูดสำคัญมาก จะพูดให้ดีก็ได้ พูดให้ชั่วก็ได้ พูดให้คนอื่นเกรงใจก็ได้เหมือนกัน พูดอย่างไรก็ได้อย่างนั้นงานเลี้ยงการกุศลมาถึง ทันทีที่กรจักรควงภรรยาสาวลงมาจากรถยนต์คันหรูเหล่านักข่าวและสื่อมวลชนก็แห่กันมาถ่ายรูปคนทั้งสองกันอย่างเนืองแน่น“คนนี้ใช่ไหมภรรยาที่นายหัวจักรแอบไปแต่งงานด้วย สวยดูดีจังเลยเธอ” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในงาน“สวยจริง ๆ ด้วยเธอ น่าอิจฉาผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ได้สามีรวยขนาดนี้”“นายหัวจักรไม่ค่อยโอ้อวดหรือออกงานสังคม คราวนี้มางานประมูลไข่มุกเพื่อการกุศลใครๆ ก็ดูออกว่าอยากพาเมียมาเปิดตัว น่าอิจฉาจริงๆ นั่นแหละ”“เห็นว่าไม่กี่วันมานี้นายหัวจักรประมูลได้โครงการใหญ่ ๆ มากมายเลยนะ มูลค่าเป็นพันล้านบาทเชียว คนรวยก็จนน่าอิจฉานะ รวยอยู่แล้วก็ยิ่งจะรวยเข้าไปอีก” สองสาวที่กระซิบกันไปมาต่างอิจฉาและชื่นชมในวาสนาของใบบัวเป็นอันมาก“ปวดเท้าไหม” กรจักรเอ่ยถามภรรยาสาวอย่างใส่ใจ ใบบัวไม่ชอบใส่รองเท้าส้นสูงเพราะเดินไม่ถนัด ด้วยว่า