2

เกดกนกนึกทบทวนถึงช่วงก่อนหน้านี้ ตระกูลไกรวิทย์ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี แต่ก็ไว้ตัวพอสมควร นางรับรู้แผนการของไกรวิทย์ก็ตอนนี้เอง แต่น้ำท่วมปากพูดอะไรไม่ได้แล้ว เพราะร่องรอยพรหมจรรย์หยดเลือดสีแดงสดบนที่นอนที่กรจักรหลับนอนกับใบบัวมันฟ้องว่าเจ้าสาวในคืนวันเข้าห้องหอคือใบบัวหาใช่เทวิกาไม่

“ใบบัวเป็นลูกเมียน้อย ฉันเลยเกลียดมันมาก อันนี้ต้องยอมรับ คุณเกดเอง ถ้าผัวไปมีเมียน้อยก็คงไม่คิดจะรักใคร่ไยดีลูกเมียน้อยหรอกกระมังคะ” ธีรยาพูดอีก ในขณะที่สองแม่ลูกได้แต่นั่งอึ้ง

“ความจริงถ้าคุณไม่คิดที่จะยกเทวิกาให้เรา ก็ควรปฏิเสธเสียตั้งแต่ทีแรก ไม่ควรทำแบบนี้นะคะ” เกดกนกพูดแบบตรงไปตรงมา

“ทางเราไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ คุณจักรเมามาก แล้วยายวิโดนวางยาจนสลบ ไม่อย่างนั้นยายวิคงไม่วิ่งออกมาร้องเรียกให้พวกเราไปดูหรอกค่ะว่าคุณจักรนอนอยู่กับใบบัว” ธีรยาพูดอย่างทันกันเพราะเตรียมแผนการนี้มานานหลายวันแล้ว ที่จะริบสินสอดของเศรษฐีบ้านนอกอย่างกรจักร แล้วส่งใบบัวไปเป็นเมียบ้านนอกแทน

“คุณยาจะบอกว่าใบบัววางยานอนหลับเทวิกาในห้องหอแล้วขึ้นไปนอนบนเตียงเป็นเจ้าสาวแทนเหรอคะ” เกดกนกประชดอีกฝ่ายกลับไป แต่ธีรยาไม่สะทกสะท้าน

“ดิฉันก็ไม่รู้หรอกค่ะคุณเกด แต่รูปการณ์มันเป็นแบบนั้น ดังนั้นการแต่งงานนี้ครั้งนี้ถือว่าสมบูรณ์แบบแล้ว คุณจักรแต่งงานกับลูกสาวของคุณณัฐและหลานสาวของคุณปู่เมฆาตามข้อตกลงทุกประการ พวกคุณสองคนแม่ลูกสามารถรับใบบัวกลับไปเป็นสะใภ้ได้เลยนะคะ ดิฉันไม่คัดค้านแต่อย่างใด” ธีรยายืนยันเสียงหนักแน่น

“ผมไม่ยอม ผมแต่งงานกับเทวิกา จะให้รับผู้หญิงใบ้นี่นะไปเป็นเมีย” กรจักรโวยวายเสียงดัง เขาไม่โอเคกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ยอมไม่ยอมคุณก็ล่วงเกินใบบัวไปแล้ว และใบบัวก็ถือว่าเป็นลูกหลานของตระกูลไกรวิทย์ ดังนั้นการแต่งงานนี้ถือว่าถูกต้องทุกประการตั้งแต่ที่คุณเข้าห้องหอกับใบบัวไปแล้ว” ธีรยาเถียงแบบไม่ยอมแพ้ แม้สองแม่ลูกจะรู้ดีว่าเถียงแบบข้าง ๆ คู ๆ

“สินสอดทองหมั้นทั้งหมดพวกคุณก็จัดหามาเอง พวกเราไม่ได้เรียกร้อง เจ้าสาวก็เข้าห้องหอไปแล้ว ถือว่าทุกอย่างถูกต้องสมบูรณ์ แล้วยังมีอะไรไม่ถูกต้องอีกเหรอคะ” ธีรยายังพูดต่ออย่างเป็นต่อ

กรจักรเจ็บใจแทบกระอัก เสียทั้งสิ้นสอด เสียทั้งความรู้สึก แถมยังเสียหน้าอีกด้วย ถ้ารังเกียจไม่อยากได้เขาเป็นเขยก็แค่บอกมาตรง ๆ ไม่จำเป็นต้องทำกันแบบนี้ เขาเองก็ไม่ได้รักใคร่ไยดีอะไรเทวิกาเลยสักนิด เพราะเขาไม่ได้คบหากับเธอฉันคนรัก แต่ทำทุกอย่างเพื่อให้คุณปู่สบายใจเท่านั้น

“เอาล่ะ สินสอดที่ทางเราให้กับตระกูลไกรวิทย์ไปถือว่าเป็นเงินตอบแทนที่ปู่เมฆาเคยช่วยคุณพ่อเอาไว้ ถือว่าบุญคุณครั้งนั้นเราได้ตอบแทนไปแล้วและตอบแทนไปหลายเท่าด้วย” เกดกนกพูดขึ้น เพราะเงินค่าสินสอดนั้นให้ไปเป็นสิบเท่า เครื่องเพชรเครื่องทองและรถยนต์อีก ก็จำนวนหลายล้านบาท ถ้าตระกูลไกรวิทย์คิดจะตัดความสัมพันธ์กันแค่นี้ นางก็ไม่ขัด และไม่จำเป็นต้องง้อด้วย แต่ต้องพูดกันให้เข้าใจตรงนี้ จะได้ไม่มาทวงบุญคุณกันอีก

ธีรยานั่งคอแข็ง เงินแค่สิบล้านทำมาเป็นอวด สินสอดของเทวิกาน่ะจะต้องหนึ่งร้อยล้านขึ้นไป ลูกสาวของเธอทั้งสวย การศึกษาก็ดี จะได้แค่สินสอดสิบล้านนี่นะ ดูถูกกันเกินไปแล้ว

แต่ที่เธอยอมให้ลูกสาวแต่งงาน และตอบตกลงในคราแรก เพราะคิดแผนการที่จะให้ใบบัวเป็นเจ้าสาวในคืนวันเข้าห้องหอนี่แหละ

อย่างน้อยใบบัวก็เป็นทายาทของตระกูลไกรวิทย์ มันก็ต้องทำประโยชน์อะไรให้ตระกูลบ้าง ไม่อย่างนั้นก็ไม่คุ้มกับที่เลี้ยงดูมันมาสิบกว่าปี ข้าวแดงแกงร้อนที่รดหัวมันมาทำให้มันมีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ มันก็ต้องตอบแทนให้สาสม

“บุญคุณที่มีต่อกันถือว่าตอบแทนกันเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราไม่มีบุญคุณอะไรต่อกันอีก ส่วนใบบัวฉันจะรับมาเป็นลูกสะใภ้ที่ถูกต้องตามกฎหมาย” เกดกนกเอ่ยออกไปเสียงดังฟังชัดไม่มีท่าทีโวยวายแต่อย่างใด

“แต่ผมไม่รับครับคุณแม่” กรจักรโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ถ้าเขามีปืนคงยิงเสกหน้าทุกคนในตระกูลไกรวิทย์ให้แดดิ้นไปแล้ว นี่มันหยามกันชัด ๆ

“แต่แม่ของคุณรับแล้วนะคะ” ธีรยารีบพูด อยากกำจัดใบบัวออกไปจากบ้านหลังนี้เต็มกลืนแล้ว แต่จะกำจัดไปก็ต้องได้อะไรตอบแทนมาบ้าง ไม่อย่างนั้นก็จะไม่หายเจ็บใจที่สามีแอบไปมีเมียน้อยนอกใจนาง

ณัฐตายไปแล้ว นางก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเก็บใบบัวเอาไว้ ตอนณัฐยังอยู่ก็ยังถือว่าใบบัวมีที่คุ้มกะลาหัว ตอนนี้ในตระกูลไกรวิทย์ นางใหญ่สุดในบ้าน ปู่เมฆาก็ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ไม่มีใครขัดขวางอะไรนางได้อีก

“แม่ตัดสินใจไปแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามนั้น เราเองก็สมควรแก่เวลาแล้วที่จะไปจากที่นี่ ในเมื่อเขาไม่ต้อนรับ” เกดกนกพูดเสียงเฉียบ ซึ่งกรจักรรู้นิสัยของมารดาดีว่าเป็นคนเฉียบขาดแค่ไหน

มารดาของเขาเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น สิ่งที่เขาต้องทำในเวลานี้ก็คือทำตามที่มารดาต้องการ แต่เขาไม่มีทางรับใบบัวเป็นเมียอย่างแน่นอน

“ฉันเก็บข้าวของของใบบัวให้แล้ว มีแค่กระเป๋าใบเดียว ถ้าคุณจะออกเดินทางก็ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ” ธีรยาไล่แบบสุภาพ ทำเอาสองแม่ลูกหน้าตึง

ตอนมาสู่ขอก็พูดจาดี แต่งงานก็มอมเหล้ากรจักร ตอนนี้ก็ไล่กันแบบไม่ไว้หน้า เกดกนกคอแข็ง นางจะต้องทำให้ตระกูลนี้เสียดายลูกชายของนาย คอยดูสิ!

ใบบัวกอดกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ๆ เก่าๆ ของตัวเองแน่น บ้านหลังนี้คือนรก เธอดีใจที่จะได้ไปจากบ้านหลังนี้ แต่บ้านอีกหลังที่รอรับอยู่ล่ะ คือนรกอีกขุมหรือไม่ สีหน้าท่าทีรังเกียจเดียดฉันของกรจักรทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจนแทบก้าวขาไม่ออก

ที่นี่ไม่มีใครต้องการ และบ้านหลังใหม่ก็ไม่มีใครต้องการอีกอย่างนั้นเหรอ บางทีใบบัวก็อยากตายตามมารดาไปเหมือนกัน ถ้าเธอตายไปจริงๆ ก็คงไม่ต้องทุกข์ทรมานอยู่แบบนี้

ใบบัวสะดุ้งเมื่อขึ้นไปนั่งบนรถแล้วมือนุ่มของเกดกนกวางมาเบา ๆ บนหลังมือของเธอ

“ไม่ต้องกลัว ต่อไปก็ไปอยู่กับฉันนะ” เกดกนกพูดเสียงนุ่ม พาลูกชายมาสู่ขอ แต่งงานบ้านเจ้าสาวจึงเห็นว่าใบบัวโดนทำร้ายยังไง ตอนนั้นคิดว่าเป็นแค่คนใช้ คงโดนกดขี่ แต่ที่ไหนได้เป็นลูกหลานอีกคนที่ไม่ได้รับการยอมรับ ใบบัวอยู่ที่นี่คงทรมานใจน่าดู

สิ่งที่ธีรยากระทำ ทำให้นางเดือดพอสมควร แต่ก็ต้องระงับเอาไว้ ถือว่าหมดบุญคุณต่อกันแต่เพียงเท่านี้

กรจักรนิ่งเงียบไปตลอดทางเพราะหงุดหงิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเห็นมารดาไม่ได้ทุกข์ร้อนอันใด ก็ยิ่งทำให้เขาพานเกลียดเจ้าสาวที่ไม่ได้ต้องการถึงขีดสุด

ใบบัวรู้สึกหวาดกลัวในอก เธอต้องเดินทางไปอยู่ภาคใต้ของประเทศ ภาคที่พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทะเล เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับกรจักรผู้เป็นสามีเลย

หลายวันก่อนสองแม่ลูกแสนร้ายกาจ บอกว่าจะให้เธอแต่งงาน เธอก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธ เลยโดนตบจนหน้าหัน หลังจากนั้นก็มีการทาบทามสู่ขอเทวิกาเกิดขึ้น

ในคืนวันเข้าห้องหอเธอโดนวางยาจนมึนเบลอไปหมด ตื่นขึ้นมาก็ตกเป็นของกรจักรพร้อมกับความเจ็บตรงร่องรักที่ฉีกขาดด้วยการกระทำของเขา

แต่เธอก็ได้แต่ปิดปากเงียบ เธอเป็นเพียงแค่คนถูกกระทำ เจ็บปวดแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรที่จะพูดมันออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว

ธีรยาไม่ชอบให้เธอพูด เอ่ยปากพูดเมื่อไหร่จะโดนตบปาก การไม่พูดคือทางรอดเดียวของชีวิตในบ้านหลังนั้น