4

ใบบัวได้ยินแบบนั้นก็รีบส่ายหน้าไปมา เธอไม่อยากไปอยู่กับกรจักร จึงอ้อนวอนขอร้องเกดกนกทางสายตา มองอีกฝ่ายอย่างขอความช่วยเหลือแต่เกดกนกก็ถอนใจพรืด รับรู้ถึงความต้องการของเด็กสาวตรงหน้า แต่ก็คงช่วยไม่ได้

“หนูเป็นเมียกับลูกชายของฉันแล้ว ไปอยู่กับเขาเถอะ อยู่ด้วยกันไปสักพัก ทำให้ปู่สิงหลมีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย แล้วฉันรับปากว่าจะให้อิสระแก่หนู” เกดกนกรู้ดีว่าใบบัวเองก็ไม่ได้อยากเป็นเมียของลูกชายตัวเองหรอก

“คนที่จะให้อิสระกับใบบัวก็คือผมครับ เพราะถ้าไม่ได้ตามนี้ผมจะไม่พาหล่อนไปเจอคุณปู่ แต่ผมจะพาผู้หญิงคนอื่นไปแทน ผู้หญิงที่ผมอยากจะแต่งงานด้วย”

“โอเค เอาตามที่เราต้องการ เดี๋ยวแม่จะให้คนพาใบบัวไปที่ห้องพัก แล้วค่อยพาไปกราบคุณปู่หลังจากพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่และแต่งตัวให้ดูดีกว่านี้สักนิด” เกดกนกยอมถอยให้ลูกชาย ขืนไปขัดใจมากๆ เข้าจะมีปัญหาเอาได้

ใบบัวได้ยินที่สองแม่ลูกคุยกันทุกอย่าง เธอได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรอยู่แล้ว

ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่าหลังจากมารดาพามาทิ้งเอาไว้ในบ้านของบิดา เธอก็ได้รับการทารุณกรรมจากธีรยา จึงคิดหนีออกมา แต่สุดท้ายก็โดนจับกลับไป บ้านหลังใหญ่มีแต่คนของผู้หญิงใจร้ายคนนั้น เธอจะหนีก็หนีไปไหนไม่รอด เลยต้องก้มหน้าก้มตารับกรรม อยู่ที่นั่นต่อไป ดีที่คุณปู่เมฆาเอ็นดูเธออยู่บ้าง ดังนั้นเธอจึงได้รับการช่วยเหลือจากคนเป็นปู่เสมอมา แต่พอท่านจากไปเธอก็หมดที่พึ่งในทันที

ใบบัวมองห้องนอนกว้างแล้วรู้สึกสะท้อนใจ เธออยู่ในบ้านไกรวิทย์มีแค่ห้องคับแคบซุกหัวนอน แต่มาอยู่ที่นี่คุณเกดกนกกลับจัดห้องกว้างให้เธอ พร้อมข้าวของอำนวยความสะดวกครบครัน

“คงดีใจมากสินะที่ได้เป็นเมียของฉัน” ประโยคของคนที่เดินเข้ามาในห้องก่อนที่จะปิดประตูเสียงดังทำให้ใบบัวสะดุ้งสุดตัว

เขากวาดสายตามองเธออย่างดูถูก สภาพของใบบัวมันห่างไกลจากคำว่าเมียของเขาเสียเหลือเกิน เธอผอม และเขาคิดว่าผอมมากจริง ๆ เสื้อผ้าหน้าผมไม่ผ่าน สภาพคนใช้ในบ้านเขายังดูดีกว่า ผิวของเธอก็มีร่องรอยบ่งบอกว่าไม่ได้ดูแล มีเพียงใบหน้าเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเธอเป็นคนสวย

มารดาบอกเขาว่าอาจจะต้องบำรุงเธออีกสักหน่อยถึงค่อยพาไปหาผู้เป็นปู่ เขาเองก็คิดเห็นตามนั้น

ใบบัวไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอได้แต่ถอยหนี แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะทำอะไรมากไปกว่าการพูดคุยกับเธอเพียงเท่านั้น

“ถ้าไม่เพราะคุณปู่ของฉันป่วย ฉันไม่มีทางรับเธอเป็นเมียแน่ ๆ อยู่ที่นี่ก็ทำตัวดี ๆ ล่ะ แล้วฉันก็รำคาญท่าทีแบบนี้ของเธอเต็มที ดีใจที่ได้ผัวรวยและหน้าตาดีแบบฉันก็แสดงออกมาเถอะ เธอวางแผนกับครอบครัวของเธอจับฉันทำผัวไม่ใช่เหรอ”

ใบบัวส่ายหน้าไปมา ในขณะที่กรจักรกระชากร่างของเธอมาหา และมองเธอด้วยสายตาดุดัน

“แล้วเธอจะรู้ว่าแต่งงานกับฉันมันเป็นยังไง ฉันจะทำให้เธอรู้ว่านรกมีจริง ฉันเกลียดที่สุดผู้หญิงที่สำส่อนใจง่ายปีนขึ้นเตียงผู้ชายเพื่อหวังรวยทางลัด” เขาผลักร่างเล็กจนกระเด็น

ใบบัวเจ็บแต่ไม่ร้อง เธอพยายามตะเกียกตะกายหนี แต่เขาก็ตามมาคร่อมทับเอาไว้

“เธอพูดไม่ได้จริง ๆ หรือแกล้งพูดไม่ได้หึ” เขาบีบปลายคางของเธอจนเจ็บ ใบบัวพยายามแกะมือของเขาออกแต่มันแข็งราวปลอกเหล็ก

“ก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควร เธอก็เป็นเมียปลอมๆ ของฉันไปก่อน คุณปู่ของฉันป่วยหนัก ให้ท่านมีความสุขในวาระสุดท้ายของชีวิต แล้วฉันจะส่งเธอไปขายที่ตะเข็บชายแดนดีไหม” ประโยคของเขาทำเอาเธอหวาดกลัวจนฟันกระทบกัน

“ช่วงเวลานี้ฉันจะให้เธอกอบโกยความทรมานจากฉันให้มากพอ ฉันเกลียดญาติโกโหติกาของเธอ รวมถึงเกลียดเธอด้วย จำใส่หัวเอาไว้” กรจักรลุกจากร่างของหญิงสาว มองเธอด้วยสายตาเกลียดชังไม่ปิดบัง

“อ้อ... แล้วอย่าคิดหนี ในเมื่ออยากเป็นเมียฉันก็ต้องเป็นให้ได้ ถ้าคิดหนีฉันจะจัดการเธอซะ”

ใบบัวจิกมือเข้ากับกางเกงตัวหลวมที่สวมใส่อยู่เธอกลัวกรจักรจนเผลอกัดริมฝีปากจนห้อเลือด

“อย่าคิดว่าคุณแม่จะคุ้มกะลาหัวเธอได้ สิทธิ์ขาดในตัวเธอเป็นของฉัน จำใส่หัวของเธอเอาไว้” ร่างสูงเดินจากไปแล้วใบบัวได้แต่ตัวสั่นหวั่นไหว

เธอยกมือขึ้นมากัดอย่างหวาดกลัว นี่สินะเรียกว่าหนีเสือปะจระเข้ ใบบัวรู้สึกอ้างว้างอีกครั้ง เธอรู้สึกหว้าเหว่และสิ้นหวัง

หญิงสาวค่อยๆ กอดเข่าและซุกใบหน้าลงไปกับเขาด้วยความเงียบเหงาที่เกิดขึ้นในหัวใจ

มื้อเย็นเกดกนกให้คนมาตามลงไปรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน ใบบัวกินอาหารของเธอเงียบ ๆ เธอไม่กล้าเงยหน้ามองใคร ได้แต่พยักหน้าเมื่อเกดกนกบอกว่าพรุ่งนี้จะพาออกไปข้างนอก

“เรื่องใบบัวแม่จะจัดการเอง อย่างน้อยก็ต้องดูดีกว่านี้นิดนึง คุณปู่เห็นแล้วจะได้สดชื่น” เกดกนกรูว่าลูกชายไม่สนใจอยากพาใบบัวไปทำสวยหรือซื้อเสื้อผ้าดีๆ สวมใส่แน่นอน เพราะตอนนี้กำลังอยู่ในอารมณ์โมโห เป็นนางก็โมโหหรอก โดนทำถึงขนาดนี้ หยามกันชัด ๆ นางจึงจะเป็นธุระจัดการให้ลูกชายด้วยตัวเอง

“แล้วแต่คุณแม่เถอะครับ แต่ผมว่าถึงคุณแม่จะพาไปชุบทองทั้งตัวก็ยังขี้เหร่เหมือนเดิม สภาพแบบนี้ผมว่าไม่ไหวหรอกครับ”

ใบบัวก้มงุด เธอไม่เคยได้ดูแลตัวเองเลย วัยสาวไม่เคยได้ดูแลผิว ผม หรือกินอาหารดีๆ เลย เธอจะดูดีได้อย่างไรกัน แค่เธอมีที่ซุกหัวนอนมีอาหารกินที่บ้านไกรวิทย์ก็บุญหัวแค่ไหนแล้ว

นั่นคือประโยคของธีรยาที่มักพูดกรอกหูเธอเสมอให้เธอใช้ชีวิตไปวันๆ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้ในบ้านแลกข้าวแลกน้ำ

“แต่แม่ว่าหนูบัวเป็นคนสวยนะ กินบำรุงให้อ้วนกว่านี้สักนิด ขัดผิว นวดหน้า ตัดผมทรงใหม่ ให้ดูสดใสมีน้ำมีนวลแม่ว่าจะต้องเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่งเลยนะจ๊ะ”

“ผมว่าคุณแม่คงคาดหวังกับยายใบ้มากเกินไปแล้วล่ะครับ”

“มาพนันกันไหม ถ้าแม่ทำให้หนูบัวสวยจนเราตะลึงเราจะต้องรีบพาหนูบัวไปหาคุณปู่เร็วๆ ไม่ใช่อิดออดอยู่แบบนี้นะจ๊ะ”

“ผมก็รักคุณปู่ อยากเห็นคุณปู่หายป่วยสุขภาพแข็งแรงและอยู่กับเราไปอีกนานๆ เอาเถอะครับถ้าคุณแม่พายายใบ้ไปชุบตัวแล้วมันยังทุเรศทุรังเหมือนเดิม ผมก็จะพาผู้หญิงคนอื่นไปกราบคุณปู่ แล้วก็บอกว่าเป็นลูกสาวอีกคนของคุณลุงณัฐ ทางออกนี้คุณแม่ว่าดีไหมครับ” กรจักรยังโกรธอยู่มากเลยพาลไปหมด แม้ลึกๆ ในใจจะเห็นว่าหญิงสาวที่กลายมาเป็นภรรยาก็สวยใช่เล่นอยู่

“ไม่ดี”

“ทำไมล่ะครับ”

“แม่ไม่อยากให้ลูกโกหกคุณปู่ เราก็รู้ว่าคุณปู่ไม่ชอบคนโกหก และไม่ชอบโดนหลอกด้วย”

“คุณปู่ป่วยหนัก การจะทำให้คุณปู่มีความสุขในช่วงระยะหนึ่งบางทีเราก็ต้องโกหกนะครับ ความจริงถ้าใช้วิธีนี้แต่แรก ก็ไม่ต้องเสียสินสอดหลายสิบล้านแบบนี้” คิดแล้วก็เจ็บใจยิ่งนัก เสียสินสอดไปตั้งเยอะ ได้เมียที่มีสถานะแค่ลูกเมียน้อยและไม่ได้รับการยกย่องใดๆ ในบ้าน มีหน้าที่แค่รับใช้ในบ้านมาเป็นเมีย เขาคิดว่าไม่คุ้ม

แม้ครอบครัวของเขาจะมีทรัพย์สินเป็นหมื่นล้านจนเกือบจะถึงแสนล้านอยู่แล้ว เสียเงินแค่ไม่กี่สิบล้านขนหน้าแข้งไม่ร่วง แต่นักธุรกิจเช่นเขาก็คิดว่าไม่คุ้มเอาเสียเลย เงินที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงก็ควรที่จะทำอะไรที่ก่อเกิดประโยชน์มากกว่านี้