Lahat ng Kabanata ng ทาสรักจำเลยหัวใจ: Kabanata 21 - Kabanata 29

ของเขาตอนนี้คิดถึงแต่เธอ ความผูกพันหลายเดือนที่เกิดขึ้น มันทำให้เขาหวงเธอเหลือเกินทำไมเขาจะไม่รู้ว่าจันทร์กระจ่างไปทำอะไรมา เขาคงไม่กลับไปเอาผู้หญิงที่ทิ้งเขาไปกับผู้ชายคนอื่น และเอากับลูกน้องเขามานานตั้งแต่คบกันกับเขา พวกนายกล้า นายเมฆและคนอื่นๆ เป็นลูกน้องที่เลี้ยงดูมาอย่างดี แค่ถามมันก็สารภาพหมดเปลือกว่าทำอะไรกับจันทร์กระจ่างบ้าง แต่ยอมรับว่าเมื่อก่อนเขาไม่รู้ เพิ่งมารู้ก่อนที่เขาจะไปรับจันทร์กระจ่างนี่แหละที่เขาไปรับเธอเพราะอยากจะดูนิสัยของเธออย่างจริงจัง แล้วก็เป็นตามที่พวกนายกล้าพูด ขนาดมาเหยียบบ้านเขาไม่ถึงวัน เธอก็แร่ออกไปนอนกับพวกนายกล้าแล้ว แถมไม่ได้นอนกับผู้ชายแค่คนเดียวอีก แล้วแบบนี้จะให้เขากลับไปคืนดีกับเธอน่ะเหรอ คงไม่มีวันนั้นอีกแล้วสีแพรตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก ด้วยว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเธอนอนไม่หลับเอาเสียเลย“อ้าวแพร ทำไมหน้าตาอิดโรยแบบนั้นล่ะ” คนถามมีท่าทีกระหยิ่มในใจ เธอรู้ว่าศิวัฒน์อยากจะทำให้คนตรงหน้าหึงหวง แต่ก็ไม่มีใครรู้นี่นา มีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ ดังนั้นการสร้างความร้าวฉานคืองานของเธอ อย่าคิดเลยว่าจะมีความสุขถ้าเธอไม่มีความสุข“ไม่มีอะไรจ้ะ”“

“มึงรีบไปบอกไอ้รัณเลยว่าเปลี่ยนยางเสร็จแล้ว”“ครับ” สนรับคำ สีหน้าเหนื่อยหน่ายไม่น้อย รีบไปทำตามที่เจ้านายหนุ่มสั่งไม่ให้ขาดตกบกพร่อง“คุณรัณครับ เปลี่ยนยางเสร็จแล้วครับ”“ขอบใจนายสนมากนะ นี่เป็นค่าแรงที่มีน้ำใจให้ฉัน” ดรัณควักเงินออกมาให้สน“ไม่เป็นไรหรอกครับ” สนคิดในใจว่าเขาเป็นคนทำยางแบน กรรมคงตามสนองเลยต้องมาเปลี่ยนยางให้แบบนี้ จะเอาเงินดรัณอีกก็นึกเกรงใจ“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ถือว่าเป็นน้ำใจที่นายสนมีน้ำใจกับฉัน” ดรัณยัดเงินให้นายสน“รับไปเถอะ เขามีน้ำใจให้” คุณนายมาลัยเอ่ยบอก ทำให้สนต้องยกมือขึ้นท่วมหัวก่อนจะรับเงินจำนวนนั้นเอาไว้มาลัยเดินไปส่งดรัณขึ้นรถหน้าบ้าน ในขณะที่ศิวัฒน์มองอย่างพึงพอใจ อยากให้ดรัณรีบกลับไปโดยเร็ว“ยืนยิ้มอะไรของเราหือ” คุณนายมาลัยเอ่ยถามลูกชาย“เปล่าครับคุณแม่”“แปลกคน ไปกันเถอะจ้ะแม่แพร วันนี้เราจะทำอะไรให้ป้ากินจ๊ะ” มาลัยหันไปถามหลานสาว“วันนี้ทำแกงขี้เหล็กค่ะคุณป้า”“ของโปรดป้าเลย กินแล้วสบายท้อง อืม... ดีๆ ใส่ปลาอะไรรึ”“ได้ปลาโอตัวใหญ่มากน่ะค่ะ ก็ว่าจะย่างใส่ในแกง”“น่ากินเชียว พูดแล้วน้ำลายสอ”“เดี๋ยวจะทอดปลาแดดเดียวด้วยค่ะ ได้ปลากระบอกแดดเดียวมาจากตล

แพรแอบรักเขามานาน แต่ตอนนี้เขาชักจะไม่แน่ใจในตัวเองเสียแล้วว่าเธอรักเขาจริงหรือเปล่า“จันทร์... พี่จะให้เงินจันทร์ไปตั้งตัวสักก้อนดีไหม จะได้มีอนาคตที่ดี” ตอนนี้ศิวัฒน์ปวดหัวกับจันทร์กระจ่างเป็นอันมาก เขาอยากตัดปัญหาและภาระของเธอออกไปจากชีวิต คิดว่าครั้งหนึ่งเคยรักกัน แม้เธอจะทิ้งเขาไปหาคนอื่น แต่ชีวิตของเธอก็ไม่ได้สุขสบายแถมยังน่าสงสารอีกด้วย“พี่หมายความว่ายังไงคะ”“พี่ว่าจันทร์ก็รู้ ตอนนี้จันทร์ไม่มีใคร ไม่มีบ้าน ไม่มีที่อยู่ ไม่มีเงินและงานทำ พี่ให้เงินไปทำทุนสักก้อน จะไปทำอะไรก็ทำ ที่อยากทำ จะได้มีรายได้เลี้ยงตัวเอง”“นี่พี่โซ่จะขับไล่ไสส่งจันทร์เหรอคะ” จันทร์กระจ่างทำท่าจะร้องไห้“พี่ไม่ได้ขับไล่ไสส่ง แต่พี่กำลังช่วยจันทร์อยู่นี่ไง” ศิวัฒน์ทำเสียงรำคาญ นั่นทำให้จันทร์กระจ่างต้องถอยไปตั้งหลักหนึ่งก้าว แต่เธอก็ยังอยากรักษาหน้าตาและศักดิ์ศรีที่พอจะมีอยู่บ้าง และคิดว่าศิวัฒน์คงรู้ระแคระคายอะไรเรื่องของเธอแล้ว“พี่โซ่คิดว่าจะเอาเงินฟาดหัวจันทร์เหรอคะ คิดว่าจันทร์เห็นแก่เงินหรือไง”“แสดงว่าเธอไม่เอาใช่ไหม” สรรพนามที่เปลี่ยนไปและท่าทีที่กำลังจะเดินจากไปทำให้จันทร์กระจ่างต้องรีบเรียกเขา

“ดีแล้วแหละ ได้แม่แพรมาเป็นสะใภ้จะได้สบายใจ เราเลี้ยงมากับมือ นิสัยใจคอเราก็รู้ดีว่าเป็นยังไง” กำนันศักดิ์เองก็พึงพอใจกับงานแต่งที่เกิดขึ้น ด้วยว่าสีแพรนั้นเป็นคนรู้จักเก็บหอมรอมริบ ทำบัญชีรายรับรายจ่ายทุกวันหลังจากที่มาลัยมอบหมายให้ช่วยจัดการค่าใช้จ่ายในบ้าน กิริยามารยาทก็เรียบร้อยน่ารัก เป็นที่นับหน้าถือตาของคนในชุมชนเพราะมีน้ำใจคอยช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอสีแพรถูกฝึกให้เป็นแม่บ้านแม่เรือน ข้าวปลาอาหารก็เก่งไม่เป็นสองรองใคร รสมือถือว่าดีใครกินย่อมติดใจ สองสามีภรรยาหมายหมั้นปั้นมือเอาไว้ว่าจะเลี้ยงให้เป็นเมียลูกชายแต่ไม่เคยปริปาก เพราะไม่อยากคลุมถุงชน ด้วยว่าจริงๆ แล้วหากสองคนไม่มีใจให้กันก็จะไม่บังคับให้แต่งงานกัน อีกทั้งศิวัฒน์ยังมีท่าทีไม่ชอบสีแพรอีกด้วย แต่พอเหตุการณ์เป็นแบบนี้ รู้ว่าแอบได้เสียกันจนท้อง จึงไม่ได้นิ่งนอนใจอีก วางแผนให้แต่งงานกันเสียเลย พวกท่านก็ไม่ได้บังคับ ศิวัฒน์เองเป็นคนเอ่ยปากว่าจะแต่งงานกับสีแพรเองฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวมาถึงในช่วงสามทุ่มเก้านาที ญาติผู้ใหญ่ต่างเข้ามาอวยพรให้คู่บ่าวสาวมีความสุขและอยู่กันไปจนแก่เฒ่า“ตาโซ่แม่ฝากยายแพรด้วยนะ เอ็นดูน้องให้มากๆ