Lahat ng Kabanata ng ทาสรักจำเลยหัวใจ: Kabanata 11 - Kabanata 20

ทำเอาดรัณหน้าเสียเล็กน้อยเพราะยังคุยกับหญิงสาวที่เขาแอบชอบไม่ถึงไหนเลย“พี่รัณรับประทานอาหารพร้อมกันไหมคะ” สีแพรเอ่ยชวน เพราะเห็นดรัณหน้าเสียที่ศิวัฒน์ลากเธอออกมานั่งที่โต๊ะทั้งๆ ที่ยังคุยกันไม่เสร็จ“พี่กินแล้วครับ เชิญน้องแพรกับพี่โซ่ตามสบายเลยครับ” ดรัณนั้นอาวุโสน้อยกว่าจึงเรียกศิวัฒน์ว่าพี่ และทั้งสองก็เป็นญาติกันด้วย“เธอนี่เนื้อหอมจริงๆ นะ เวลาผู้ชายเห็นแล้ววิ่งเข้าใส่เหมือนเห็น...” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะมองอย่างไม่พอใจ ทำเอา สีแพรก้มงุดไม่กล้าสบตาเขา“ตอนนั่งรถ หลับมาตลอดทาง แต่พอถึงงานผู้ชายวิ่งโร่เข้ามาหาหน้าบานเป็นจานเชิง” เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม เป็นธรรมดาที่ในงานแต่งจะเลี้ยงเหล้าและเบียร์ ซึ่งแล้วแต่แขกว่าต้องการดื่มเครื่องดื่มแบบไหน“พี่โซ่อย่าดื่มมากนะคะ เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหว”“ฉันขับรถไปส่งเธอถึงบ้านแน่นอนไม่ต้องห่วง แต่เธอควรจะสงบเสงี่ยมเจียมตัวเอาไว้บ้าง อย่าระริกระรี้ให้มันมากนัก เพราะเธอมีผัวแล้ว” ได้ยินแบบนั้นสีแพรก็ต้องกัดปากตัวเองเธอมีผัวแล้วคือเขา แต่เขายอมรับกับทุกคนได้ไหมว่าเป็นอะไรกับเธอ เธอก็เป็นเพียงแค่นางบำเรอให้เขา เวลาที่เขาอยากระบายอารมณ์หรือปลดปล่อยความ

“สะโพกก็ผายขึ้นมากด้วย เวลากระแทกแล้วฉันชอบเสียงดังๆ จากสะโพกของเธอ” เขาลูบสะโพกผายของเธอเบาๆสีแพรเองก็พอรู้ว่าตัวเองอวบขึ้นมาจากแต่ก่อนมาก ทั้งนมใหญ่ขึ้น สะโพกผายออกเพราะโดนกระแทกบ่อยๆ นมก็โดนศิวัฒน์ขยำทุกคืน กลางวันก็ไม่เว้น ถ้าเขาว่างเมื่อไหร่ก็จะลากเธอไปกระท่อม เย่อกันที่นั่นจนน้ำแตกร่องนี่เยิ้มตลอดถ้าได้อยู่กับเขา ไม่โดนดุ้นของเขาก็โดนดุ้นปลอม ไม่โดนดุ้นปลอมก็โดนไวเบรเตอร์ซุกเข้ามาในร่อง เสียวจนน้ำแตกได้ทุกเวลาศิวัฒน์ชอบให้เธอเสียวก่อน แล้วเขาก็เอาเธออย่างเมามัน เขาปลุกเร้าอารมณ์ให้เธอมีอารมณ์ร่วม ซึ่งแรกๆ เธอก็เจ็บ หลังๆ ก็หน่วงๆ แต่รู้สึกชินที่โดนเขากระแทกแรงๆ มันเสียวแล้วก็สะใจดี“ฝนยังไม่หยุดเลยค่ะ” เธอเปลี่ยนเรื่องปล่อยให้ริมฝีปากของเขาจูบซับไปทั่วเนื้อตัวเปลือยเปล่า“ก็ช่างฝนปะไร”“เราจะกลับทันไหมคะ”“ไม่ทันก็ไม่เห็นเป็นไร” นี่คือคำตอบของเขา เธอรู้ว่าเขาไม่แคร์อะไรอยู่แล้ว“เอากันอีกไหม” เขายังมีแก่ใจถามทั้งๆ ที่กำลังมีอารมณ์เธอรู้ว่าเขากำลังต้องการ เพราะเขาจับมือของเธอไปกอบกุมแก่นกายชายเอาไว้“ถ้าแพรบอกว่าไม่เอาพี่โซ่ก็จะปล่อยแพรเหรอคะ”“ก็ไม่นะ” เขารูดรัดแก่นกายรอคอย ก

กับความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นอย่างรุนแรง เธอซี้ดปากครางไม่เป็นส่ำกับความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น หลับตาพริ้ม ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแรงรักที่ศิวัฒน์มอบให้สีแพรยกมือขึ้นอุดปากเมื่อถึงจุดหมายปลายทางอย่างรุนแรง เธออุดปากไม่ให้ร้องครางออกมาเสียงดัง เพราะกลัวคนในบ้านจะได้ยิน ศิวัฒน์รัวสะโพกสอบเข้าใส่ไม่ยั้ง เขาทำให้เธอถึงจุดหมายปลายทางซ้ำๆ อย่างไม่ยากเย็นนักเพราะเธออารมณ์จุดติดง่าย เพียงแค่เขาสัมผัสนิ้วแกร่งกับร่องเสียวเธอก็หยาดเยิ้มพรั่งพร้อมศิวัฒน์อุ้มเธอตัวลอยไปที่เตียงและบรรเลงเพลงรักต่ออีกจนดึกดื่นเที่ยงคืน ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องนอนของเธอในตอนรุ่งสางเหมือนทุกๆ วันสีแพรคิดเสมอว่าการสอนหนังสือคืออาชีพที่ได้บุญ และการสอนเด็กๆ ให้ได้รับความรู้มากที่สุดคือจุดมุ่งหมายสูงสุดในอาชีพครู ถ้าไม่คิดเรื่องการทำงานในโรงเรียนเธอก็คงมีความสุขพอสมควร“ทำไมตารางสอนของพี่ถึงมีคาบเต็มทุกวันทั้งสัปดาห์แบบนี้ล่ะคะน้องแพร” ครูนวลจันทร์ชื่อไทย แต่เธอสอนวิชาภาษาอังกฤษเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์สีแพรถอนใจเล็กน้อย เธอทำงานที่ฝ่ายวิชาการ ต้องคอยช่วยพี่ที่เป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการจัดตารางสอนและทำงานเกี่ยวกับวิชาการทั้งหมด

“คุณป้า เอ่อ... แพรคือว่าแพร” สีแพรอึกอักกลัวจะโดนผู้เป็นป้าตำหนิที่คิดอะไรแบบนี้“ไม่ต้องกลัวป้าหรอก ตอบป้ามาตรงๆ ว่ารักพี่เขาใช่ไหม ถ้าอายก็พยักหน้าเป็นพอ”สีแพรพยักหน้า มองมือตัวเองนิ่ง คิดว่าตัวเองไม่คู่ควรกับศิวัฒน์เลยสักนิด“แพรเป็นแค่เด็กในบ้าน ฐานะก็ยากจน พ่อแม่ตายหมดแล้ว แพรรู้ตัวดีว่าแพรไม่ควรอาจเอื้อม”“พูดอะไรแบบนั้น แพรเป็นคนในครอบครัวของป้า เป็นหลานสาวที่ป้ารักมากที่สุด รักเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง และป้าเองก็เป็นผู้หญิงด้วย มีหรือป้าจะเข้าข้างคนอื่น” คุณนายมาลัยวางมือที่บ่าเล็กๆ ของสีแพร ทำให้สีแพรต้องเงยหน้ามอง จึงได้เห็นความจริงใจของท่าน“ป้าน่ะรักหนูที่สุด และหนูก็เป็นคนดี เป็นคนน่ารัก นิสัยใจคอป้าก็รู้ว่าเป็นคนดีมีน้ำใจ ใครได้หนูไปเป็นเมียย่อมถือว่าผู้ชายคนนั้นโชคดีมากๆ เชียวนะจ๊ะ”“คุณป้าชมกันเกินไปแล้วค่ะ”“ไม่เกินไปหรอกจ้ะ หนูน่ะงานบ้านงานเรือนก็เรียบร้อยเก่งไปเสียทุกอย่าง เย็บปักถักร้อย ข้าวปลาอาหาร จัดบ้านกวาดบ้าน แถมยังเป็นครูอีก เป็นที่นับหน้าถือตา ป้าพูดโดยรวมถือว่าหนูเป็นผู้หญิงที่โอเคมากนะ ผู้ชายดีๆ ที่ไหนก็ต้องอยากได้หนูด้วยกันทั้งนั้น ป้าพูดแบบนี้ไม่เกินไปหรอก

“หอมสิ... แม่แพรเขาทำอาหารอร่อย แต่เธอไม่รู้หรือไงว่าลูกชายของฉันไม่ชอบกินผักคะน้า คะน้าหมูกรอบน่ะเขาทำให้ฉันเอง ฉันชอบกิน” คุณนายมาลัยมีความสุขที่ทำให้แขกไม่ได้รับเชิญหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ ด้วยว่าไม่ชอบใจจันทร์กระจ่างเลยสักนิด มีอย่างที่ไหนหนีไปกับผู้ชายคนอื่น พออยู่กันไม่รอดก็วิ่งโร่กลับมาเกาะผู้ชายคนที่ทิ้งไป คิดว่าคนอื่นเขาเป็นวัวเป็นควายหรือยังไง แม้ศิวัฒน์จะรับจันทร์กระจ่างมาอยู่ด้วย แต่นั่นก็เป็นเพราะความสงสารเสียมากกว่า“พี่โซ่ไม่ชอบกินผักคะน้าเหรอคะ” จันทร์กระจ่างเอ่ยถามคล้ายว่าเก้อ“ครับ” ศิวัฒน์รับคำเบาๆ ทำให้คุณนายมาลัยยกยิ้มที่มุมปาก ท่านนั้นไม่เคยรังเกียจคนยากคนจนขอแค่ให้เป็นคนดีก็พอ แต่ถ้าให้ได้เกลียดก็ไม่อยากนับญาติด้วย“แม่แพรตักปลาราดพริกให้พี่เขาสิลูก”“ค่ะคุณป้า” สีแพรรับคำก่อนจะตักปลาราดพริกให้ศิวัฒน์ เขาก็ตักไปรับประทาน แต่กลับเขี่ยคะน้าหมูกรอบไปข้างจานแทน นั่นทำให้จันทร์กระจ่างต้องเม้มปากเข้าหากันในทันที“พี่โซ่ชอบกินปลาราดพริกเหรอคะ” จันทร์กระจ่างยังพยายาม“เมื่อก่อนเราเป็นแฟนกับพ่อโซ่ไม่ใช่เหรอ เป็นแฟนกันยังไงถึงไม่รู้ อ้อ... สงสัยรู้เฉพาะตอนมีเงินให้ใช้เท่านั้