นักฆ่าสาวเกิดใหม่กลายเป็นภรรยาสุดร้ายกาจ 80s のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

รอยร้าวในครอบครัวเสียงโต้เถียงในร้านเงียบลงในที่สุด เมื่อซูจ้าวกับถังโหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมตามข้อเสนอของลูกสาว ถึงแม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ความจริงก็คือกิจการร้านเทียนไขของพวกเขาแทบจะไปต่อไม่ไหวแล้ว หากไม่อาศัยเทียนหอมจากซูเยว่ถิงมาช่วย ก็คงไม่มีทางกลับมามีรายได้ได้อีก“แล้วเล่มหนึ่งฉันจะได้กำไรเท่าไร” ซูจ้าวยังคงถามเสียงแข็ง ดวงตาจับจ้องลูกสาวอย่างระแวงราวกับกลัวถูกโกงเสียเองซูเยว่ถิงถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ชัดเจน “ถ้าเป็นเทียนหอมขนาดเล็ก ฉันส่งให้พ่อเล่มละสามเจียว พ่อเอาไปขายห้าเจียว กำไรสองเจียว แบบนี้เป็นธรรมที่สุดแล้ว”ซูจ้าวทำหน้ามุ่ยทันที “สองเจียวมันจะไปพออะไร ต้องขายตั้งห้าแท่งกว่าจะได้หนึ่งหยวน! ฉันไม่เอา ฉันจะขายเล่มละหนึ่งหยวนไปเลย”ซูเยว่ถิงรีบส่ายหน้า “ไม่ได้ค่ะ พ่อขายแพงกว่าที่ร้านของฉันแบบนั้นไม่ได้ เดี๋ยวลูกค้าหาว่าของฉันโก่งราคา ไม่กล้ามาซื้ออีก แบบนั้นจะพากันเสียหายทั้งสองร้าน”“ก็กำไรมันน้อยเกินไปนี่นา!” ซูจ้าวเถียงกลับทันควัน “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ แกทำเองต้นทุนต้องถูกกว่านี้แน่ ๆ ถ้าจะจริงใจก็ส่งให้ฉันเล่มละสองเจียวสิ”น้ำเ

ใครกันแน่คือเจ้าของบ้านเช้าวันนี้บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลหลี่หนักอึ้งเป็นพิเศษ ห้องโถงกว้างขวางประดับด้วยโต๊ะอาหารไม้เนื้อดีถูกจัดสำรับไว้เรียงราย กลิ่นหอมของซุปและข้าวสวยร้อน ๆ ลอยอบอวล แต่แทนที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลายกลับทำให้เกิดความตึงเครียดแปลกประหลาดในอากาศซูเยว่ถิงพาหลีฉีเฟิงก้าวเข้ามาในห้องโถงโดยไม่รอให้ใครเชิญ เธอกุมมือสามีแน่น นำพาเขาไปนั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะด้วยท่าทีสง่างามมั่นใจ คนงานที่กำลังยกอาหารอยู่ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ บางคนเบิกตากว้าง บางคนก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเสียงเก้าอี้ที่ถูกดึงออกดังเอี๊ยดเบา ๆ กลับดังก้องสะท้อนในความเงียบของห้อง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งคู่โดยเฉพาะซูเยว่ถิงที่ก้าวลงนั่งอย่างมั่นคงราวกับประกาศให้โลกรู้ว่าใครคือเจ้าของบ้านหลังนี้ไม่นาน จ้าวเจียงเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมครอบครัวนาง ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบาสะบัดขึ้นอย่างถือตัว แต่เมื่อเห็นซูเยว่ถิงกับหลีฉีเฟิงนั่งร่วมโต๊ะอยู่แล้ว แววตาก็พลันแข็งกร้าว“นี่เธอ…!” เสียงสูงของจ้าวเจียงเฟิงแทบจะกรีดอากาศออกมา “ใครบอกว่าเธอกับฉีเฟิงจะมานั่งร่วมโต๊ะที่นี่ได้ โต๊ะนี้สำหรับคนในครอบครัวฉัน ไม่ใช่

ในห้องนั้น จ้าวเจียงเฟิงนั่งอยู่ลำพัง หญิงชราผู้นี้สวมเสื้อคลุมตัวหนา นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองยังคงจับจ้องสิ่งของในมือ—เทียนหอมที่ซูเยว่ถิงยื่นให้ในตอนเช้า แม้ปากจะพูดว่าไม่เชื่อ แต่ลึก ๆ แล้ว ความอยากรู้อยากลองก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่เธอจุดไฟ ปล่อยให้ไส้เทียนค่อย ๆ ติด เปลวไฟสีส้มอ่อนส่องสว่างวูบไหว แสงนั้นโยกคลอนตามแรงลมที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่าง กลิ่นหอมจาง ๆ ของสมุนไพรคละคลุ้งไปทั่วห้อง เริ่มแรกเป็นเพียงกลิ่นอุ่น ๆ ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน…จ้าวเจียงเฟิงก็รู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายเหมือนถูกกดทับจนเอนพิงพนักเก้าอี้โดยไม่รู้ตัวดวงตาของนางเริ่มพร่าเลือน ภาพในห้องบิดเบี้ยวราวกับม่านหมอกบาง ๆ ค่อย ๆ คลี่คลุม แสงเทียนวูบวาบเปลี่ยนเป็นเงาดำที่สั่นไหวบนผนัง เงานั้นดูยาวเหยียดผิดธรรมชาติ คล้ายกำลังเคลื่อนไหวโดยไม่ขึ้นกับเปลวไฟหัวใจของจ้าวเจียงเฟิงเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ มือที่กำเทียนหอมสั่นเล็กน้อย ทั้งที่พยายามบอกกับตัวเองว่านี่มันก็แค่กลิ่นสมุนไพรกับความมืดเท่านั้น แต่เสียงลมหายใจที่ดังขึ้นข้างหูกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาในจิน

เธอเงียบสนิทประหนึ่งเงาต้นไม้ที่กลืนหายไปกับความมืด สายตาคมกริบจับจ้องกลุ่มชายชุดดำโดยไม่กะพริบ มือเรียวยาวกำมีดบางเฉียบที่สะท้อนแสงจันทร์เพียงแวบเดียว หากผู้ใดบังเอิญเหลือบมาเห็น ก็คงนึกว่าเป็นเพียงประกายแสงสะท้อนจากหยดน้ำค้างบนใบไม้เท่านั้น‘ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลานัก… จ้าวเจียงเฟิงคิดจริง ๆ หรือว่าคนพวกนี้จะทำร้ายหลีฉีเฟิงได้’ ซูเยว่ถิงหัวเราะเย้ยอยู่ในใจไม่นานนัก เสียงล้อจักรยานบดกับพื้นถนนก็ดังใกล้เข้ามา หลีฉีเฟิงปั่นกลับบ้านตามปกติ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย ไม่ล่วงรู้เลยว่าเบื้องหน้ามีความตายกำลังรออยู่มือสังหารคนแรกขยับตัว เตรียมจะพุ่งออกไป ทว่าก่อนที่มันจะได้ลงมือ เงาวูบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลัง…ฉัวะ!คมมีดของซูเยว่ถิงเฉือนลึกเข้าที่ลำคอ เลือดพุ่งกระเซ็นออกมาเป็นสาย ร่างนั้นทรุดฮวบลงโดยไม่ทันเปล่งเสียง ดวงตาเบิกโพลงค้างในความตื่นตะลึง ความตายมาเยือนเงียบงันราวกับเพียงสายลมพัดผ่านอีกสองคนที่เหลือหันขวับไปแทบพร้อมกัน ความผิดปกติจู่โจมสายตาพวกมัน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวหนี เงาร่างก็พุ่งเข้าหา มีดบางอีกเล่มปักเข้าชายโครงของคนที่สอง เสียงหอบหายใจติดขัดดังแผ่วสั้น เลือดสีแ

“คุณอย่าลืมนะคะว่าซอยที่คุณผ่าน มันเปลี่ยวมาก และต่อให้เหตุผลเป็นอย่างที่คุณว่า แต่คดีนี้ก็ทำให้เส้นทางนั้นกลายเป็นพื้นที่เสี่ยงไปแล้ว หากวันหนึ่งมีใครดักทำร้ายขึ้นมาจริง ๆ คุณจะรับมืออย่างไร”หลีฉีเฟิงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยสงบสะท้อนความลังเลและสับสน“คุณพูดเหมือนกับว่ามีใครจ้องเล่นงานผมอย่างนั้น…”ซูเยว่ถิงยิ้มบาง แต่อากาศรอบตัวกลับเย็นยะเยือก“คุณเป็นหมอที่เก่งที่สุดของโรงพยาบาล เก่งจนทำให้คนบางคนไม่พอใจ คุณอาจมีศัตรูโดยไม่รู้ตัวก็ได้ บางครั้งการรักษาที่ล้มเหลว ญาติคนไข้บางรายก็อาจโทษหมอแทนที่จะโทษโชคชะตา และที่สำคัญที่สุด…” เธอหยุดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องเขาแน่วนิ่ง “คนที่น่าสงสัยที่สุด…มักจะอยู่ใกล้ตัวที่สุด ถ้าป้าของคุณเคยทำร้ายพ่อแม่คุณจริง ๆ คุณคิดหรือว่าจะไม่มีวันคิดทำร้ายคุณ”คำพูดนั้นทำให้หลีฉีเฟิงเงียบไปชั่วขณะ เขาหลุบตาลง สองมือกำแน่นบนตัก แววตาที่เงียบสงบสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนเขาจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะ…จะให้ผมพกมีดไปด้วยทุกครั้งที่ไปทำงานหรือ”“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ” ซูเยว่ถิงปฏิเสธทันที น้ำเสียงเธออ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงหนักแน่น“ฉันแค่คิดว่าคุณควรเลิกใช