Semua Bab นักฆ่าสาวเกิดใหม่กลายเป็นภรรยาสุดร้ายกาจ 80s: Bab 1 - Bab 10

แม้เธอจะเป็นเพียงหญิงสาวจากครอบครัวชนชั้นกลางแต่ด้วยใบหน้าหวานละมุน ผิวพรรณผุดผ่องสวยงาม และท่าทีอ่อนหวานที่เป็นสมบัติของหญิงสาวที่ดี ทำให้เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทั้งตลาด ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อบิดามารดาของเธอหวนกลับไปยึดค่านิยมเดิม ๆ มองว่าการแต่งงานคือการประสานผลประโยชน์ทางการค้า จึงบังคับให้เธอแต่งงานกับลูกชายเจ้าของร้านขายเนื้อหมูที่อยู่ถัดไปเพียงสามคูหาหญิงสาวในวัยแตกเนื้อสาว ทำใจไม่ได้ที่ต้องแต่งงานกับชายผู้มีรูปร่างอ้วนตุ๊ต๊ะ กลิ่นตัวคลุ้งไปด้วยกลิ่นเนื้อดิบ และสำเนียงหยาบกระด้าง เธอไม่อาจหลอกตัวเองได้ว่าเขาเป็นคนดี เพราะเพียงสบตาครั้งแรกหัวใจของเธอก็เต็มไปด้วยความขยะแขยงในคืนหนึ่ง ขณะเธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างมองแสงตะเกียงสลัวไหวไปตามสายลม ความรู้สึกอัดอั้นแล่นวาบขึ้นมาจนต้องกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ซูเยว่ถิงไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตของหญิงสาวเช่นเธอต้องถูกตัดสินด้วยคำว่า “ผลประโยชน์” โดยไม่มีใครถามถึงหัวใจของเธอสักคำ“มานั่งทำอะไรตรงนี้ ต่อให้ร้องไห้ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ สิ่งที่พ่อกับแม่เลือกให้แกนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว”ซูจ้าว พ่อของซูเยว่ถิงพูดอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นว่าลูกส

แต่สิ่งที่ซูเยว่ถิงทำนั้นไม่เป็นอย่างที่ซูจ้าวคิด วันต่อมาสาวน้อยวัยยี่สิบปีผู้นี้ตัดสินใจจบชีวิตหนีว่าที่สามีด้วยการดื่มยาพิษหลังร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เพื่อหวังใช้การตายของตัวเองทำให้เกิดอาถรรพ์ ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณพ่อกับแม่ที่ปฏิบัติกับเธอเหมือนไม่ใช่ลูกเป็นครั้งสุดท้ายแต่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่ซูเยว่ถิงคาดไว้ ทันทีที่วิญญาณเธอหลุดออก วิญญาณนักฆ่าสาวจากอีกโลกก็เข้ามาแทนที่ ซูเซียวเหมยยังคงนำความสามารถพิเศษจากภพเก่าติดตัวมาด้วยดังนั้นยาพิษในร่างของซูเยว่ถิงจึงทำอะไรเธอไม่ได้ ทำได้แค่ทำให้เธอหมดสติและหลับลึก“นี่ชีวิตเธอช่างน่าสงสารจริง” ซูเซียวเหมยพูดเสียงเบาหลังภาพนั้นตัดไป ซูเซียวเหมยนึกถึงเหตุการณ์ที่นำเธอมาที่นี่ เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้ถูกผลักตกจากตึก แต่ก่อนจะถึงพื้น เธอก็ตื่นขึ้นมาก่อนพอตื่นขึ้นมาก็กลับมาอยู่ในห้องนอนของหมอหนุ่มคนนี้“ฉันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของซูเยว่ถิงงั้นสินะ”เธอพึมพำกับตัวเองในโลกก่อน ซูเซียวเหมยเป็นนักปรุงน้ำหอมชื่อดัง มีแบรนด์น้ำหอมติดตลาดระดับโลก แต่เบื้องหลังเธอซ่อนความลับอันตรายไว้ ในองค์กรนักฆ่าเธอรู้จักในนาม 'บุปผาสีชาด' นักฆ่าอันดับหนึ่

“ดีครับ ถ้ารู้สึกดีขึ้นก็ดีแล้ว ในฐานะที่ผมเป็นหมอ ผมขอถามข้อมูลเล็กน้อยนะ คุณสะดวกไหม” หมอหนุ่มถาม เลิกคิ้วมองหญิงสาวด้วยความตั้งใจ“ได้ค่ะ”“ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมหลีฉีเฟิง เรียกผมว่าหมอหลีได้ครับ ผมประจำอยู่ที่โรงพยาบาลของรัฐในเมือง” ชายหนุ่มให้ข้อมูลตัวเองเพื่อทำให้หญิงสาวตรงหน้าอบอุ่นใจ“แล้วคุณชื่ออะไรครับ มาจากที่ไหน” หญิงสาวพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่ยังอ่อนแรง หมอหนุ่มเข้ามาช่วยพยุงให้เธอนั่งพิงหัวเตียง“ฉันชื่อซูเยว่ถิงค่ะ เป็นลูกสาวจากร้านขายเทียนไขที่อยู่ถนนถัดไป” ด้วยความไม่ไว้ใจ เธอให้ข้อมูลแค่นี้ แต่จริง ๆ ข้อมูลนี้ไม่สำคัญนัก เพราะเธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับบ้านพ่อแม่ซูเยว่ถิง“ผมตรวจร่างกายคุณอย่างละเอียดแล้ว พบว่าคุณอ่อนแอมาก ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้ไปทำอะไรมา” หมอหนุ่มถาม มองใบหน้าเธออีกครั้ง เมื่อเห็นสีหน้าเธอดีขึ้นก็ผ่อนคลายขึ้น“ไม่ ไม่ได้ทำอะไรค่ะ” หญิงสาวอ้ำอึ้ง พูดคำโกหกออกมา“คุณแน่ใจหรือครับ ผมเท่าที่ตรวจเห็นว่าร่างกายคุณได้รับความเสียหายหลายจุด หากไม่ใช่จากการใช้งานหนัก น่าจะเป็นเพราะได้รับสารพิษบางชนิด” หมอหนุ่มยืนยันสิ่งที่ตรวจพบ แต่สังเกตจากท่าทีของซูเย

“รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมทำให้” ว่าแล้วหมอหนุ่มก็เข้าครัวลงมือต้มโจ๊กใส่ไข่อย่างง่ายให้ซูเยว่ถิงถ้วยหนึ่ง โจ๊กใช้เวลาต้มไม่นานก็ยกเข้ามาเสิร์ฟถึงเตียงนอน“กินเองไหวไหมครับ ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมป้อนให้” เขาพูด มือข้างหนึ่งถือถ้วยโจ๊กมืออีกข้างหนึ่งใช้ช้อนตักโจ๊กขึ้นมาแล้วเป่าให้คลายร้อน“ฉันกินไหวค่ะ ไม่รบกวนคุณหมอดีกว่า”เพื่อทำตามคำพูดของซูเยว่ถิงหลีฉีเฟิงจึงวางถ้วยโจ๊กลงที่โต๊ะข้างเตียงเพื่อให้หญิงสาวลงมือกินเอง ซูเยว่ถิงกินโจ๊กเข้าไปหลายคำในที่สุดก็วางช้อนลงแล้วกล่าวขอบคุณเขาอีกครั้ง“เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะหาเสื้อผ้าให้คุณเปลี่ยนนะจะได้พักผ่อนได้สบายขึ้น คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับถ้าผมจะให้คุณใส่ ชุดของผม”ท่าทางของเขาดูไม่สบายใจเล็กน้อยเพราะกลัวหญิงสาวจะไม่สะดวกซูเยว่ถิงไม่ได้มีทีท่ากระอักกระอ่วนอะไร ทั้งยังตอบตกลง “ได้ค่ะ”“งั้นรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้”พูดจบก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าจากนั้นก็เลือกเสื้อกับกางเกงที่ตัวเล็กหน่อยมาให้หญิงสาวอย่างละตัวเป็นเพราะเกรงใจหญิงสาวและไม่กล้าอยู่ร่วมห้องด้วยในขณะที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อเอาเสื้อผ้ามาให้แล้วเขาก็ทำท่าจะเดินเข้าไปหลบในห้องน้ำ แต่ว

“ป้าครับ!” คราวนี้เสียงของหลีฉีเฟิงดังก้องไปทั้งห้อง ทำให้จ้าวเจียงเฟิงถึงกับผงะ เพราะตลอดมา หลานชายคนนี้ไม่เคยยกเสียงใส่นางเลยแม้สักครั้งเขาไม่ได้ต้องการแข็งขืน หากแต่เพราะป้าไม่ยอมฟังเหตุผลเลย เขาจึงจำต้องใช้เสียงดังเพื่อบังคับให้นางหยุดสักครู่“ป้าฟังผมให้ชัดนะครับเธอคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับผมทั้งนั้น เธอเป็นเพียงคนไข้ที่ผมพบโดยบังเอิญ ผมถึงได้พามารักษาที่นี่”“โกหก! คิดว่าฉันจะเชื่องั้นรึ แล้วที่ถอดเสื้อกันเมื่อกี้หมายความว่าอะไร ผู้หญิงคนนี้มันจงใจยั่วยวนแกน่ะสิ! ฉันพูดเพราะหวังดีกับแกแท้ ๆ ระวังจะถูกต้มจนโงหัวไม่ขึ้น!”จ้าวเจียงเฟิงกระแทกเสียง ก่อนจะแสยะยิ้มเยาะใส่ซูเยว่ถิงด้วยสายตาดูแคลนซูเยว่ถิงเลือกที่จะนิ่ง ไม่ตอบโต้ เพราะหากเธออ้าปากแม้เพียงคำเดียวก็ยิ่งถูกมองว่าแก้ตัว สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือเฝ้าสังเกตและอดทน หากถึงคราวจนตรอกจริง ๆ เธอจึงจะลงมือเอง“ป้าครับ ได้โปรดเข้าใจผมเถอะ มันไม่ได้มีอะไรอย่างที่ป้าคิดจริง ๆ” หลีฉีเฟิงยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่นแต่แทนที่อีกฝ่ายจะอ่อนลง จ้าวเจียงเฟิงกลับยิ่งกดดันมากขึ้น “คอยดูเถอะ เรื่องนี้ฉันจะให้ถึงหูบ้านหยาง จะไม่มีว