ถูกบังคับให้แต่งงาน

ภายในบ้านหลังเล็กที่เงียบสงัด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสงบและเรียบง่าย แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานเล็กลงมาบนพื้นไม้ที่ถูกเช็ดจนเงาวับ กลิ่นไม้เก่า ๆ ผสมกับกลิ่นอ่อน ๆ ของดอกไม้ในแจกันบนโต๊ะไม้ เพิ่มความรู้สึกอบอุ่นให้อย่างมาก

ซูเซียวเหมยนอนสลบไสลอยู่บนเตียงนอนนุ่มในห้อง หายใจเข้าออกแผ่วเบา ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาด ดูแล้วร่างกายน่าจะอยู่ในช่วงที่กำลังอ่อนแอ

ทว่าจู่ ๆ เธอก็รู้สึกตัวขึ้นมา ลมหายใจที่แผ่วเบานั้นถี่ขึ้น และในที่สุดก็ขยับตัวได้ หญิงสาวยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมศีรษะของตัวเอง “โอ้ย”

เธอรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย แต่พอตั้งสติได้อาการมึนหัวก็หายไป ดีที่ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง จึงใช้แขนข้างหนึ่งยันกายตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ทว่าเมื่อลืมตาดูดี ๆ ก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงนอนในห้องของใครก็ไม่รู้ ห้องนอนนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่ถูกจัดอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ผนังห้องทาด้วยสีขาวสะอาดตา พื้นไม้สีเข้มขัดมันสะท้อนแสงแดดที่ส่องลอดผ่านม่านผ้าลินิน

โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งถูกจัดไว้ชิดผนังอีกด้าน แสงจากโคมตั้งโต๊ะสาดลงบนพื้นผิวที่มีทั้งสมุดบันทึก กระดาษจดบันทึก และอุปกรณ์การแพทย์วางเรียงอยู่ด้วยกันอย่างลงตัว

มีทั้งเครื่องฟังเสียงหัวใจ เทอร์โมมิเตอร์ กระปุกใส่สำลีแอลกอฮอล์ และเข็มฉีดยาที่ยังไม่ถูกแกะจำนวนไม่น้อย แล้วยังมีกล่องไม้ขนาดเล็กสำหรับเก็บยาแต่ละชนิดวางไว้อย่างเป็นสัดส่วน ข้างโต๊ะมีเก้าอี้ไม้บุผ้านุ่ม

เท่านี้ก็สรุปได้แล้วว่าเจ้าของห้องจะต้องเป็นหมออย่างแน่นอน!

ซูเซียวเหมยยังคงสังเกตทุกอย่างรอบตัวอย่างละเอียดด้วยความเคยชิน จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนอนราบอยู่กับพื้นในมุมหนึ่งของห้อง

เนื่องจากเขาหนุนหมอนใบเล็กและนอนหลับอยู่เงียบ ๆ

“เอ่อ” เธอกำลังจะอ้าปากถามว่าเขาเป็นใคร ทว่าจู่ ๆ

ในยุคสมัยที่จีนเพิ่งเปิดประเทศได้ไม่นาน การจัดการทางการตลาดและสังคมในยุคนั้นก็กำลังคึกคัก ร้านค้าเล็กใหญ่เริ่มผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดตามเมืองต่าง ๆ ผู้คนหลั่งไหลเข้าสู่เมืองเพื่อแสวงหาโอกาสใหม่ ๆ และเพราะการค้าที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว รวมถึงความเจริญก้าวหน้าที่กำลังแผ่อิทธิพลไปทั่วทั้งแผ่นดิน

“ซูเยว่ถิง” ลูกสาวเจ้าของร้านขายเทียนไขธรรมดา เป็นหนึ่งในหญิงสาวที่ต้องตกอยู่ในวังวนของการเปลี่ยนแปลงของสังคมตามแบบฉบับของคนสมัยนั้น