Semua Bab His Heir, His Sin, His Obsession (SPG): Bab 11 - Bab 20

Dalawang buwan na mula sa kapanganakan ng quadroplets, at ang Tagaytay mansion ay puno na ng bagong ritmo: iyak ng mga sanggol sa gabi, tawa ni Mia at Milo habang naglalaro bilang ate at kuya, at ang walang tigil na pagpupuyat nina Isabella at Marcus. Ang tatlong baby boys—sina Luca, Matteo, at Nico—ay malusog at calm, typical na Villanueva-Monteverde heirs na may strong features at matalinong mata. Pero ang baby girl, na pinangalanan nilang Aurora (dahil sa silver streak sa buhok niya na parang aurora lights), ay iba.Sa dalawang buwan, napansin na nila ang kakaiba. Kapag umiiyak si Aurora, biglang may maliit na static electricity sa hangin—parang kidlat na harmless pero nagpapakislap sa mga ilaw. Kapag gutom, ang temperature sa kwarto ay bumaba nang kaunti, parang may cool breeze. At kapag natutulog siya nang mahimbing, ang buong mansion ay parang nakakaramdam ng peace—walang disturbances kahit may bagyo sa labas.Ang medical team ay walang explanation. “Supernatural phenomena,” sab

Apat na buwan na mula sa kapanganakan ni Aurora, at ang Tagaytay mansion ay naging tahanan ng bagong normal—isang normal na puno ng magic at danger. Ang quadroplets ay lumalaki nang mabilis: sina Luca, Matteo, at Nico ay typical playful babies na, gumagapang na at natututo ng unang ngiti at tawa. Pero si Aurora—ang Stormbringer—ay iba talaga. Sa apat na buwan, nakakaupo na siya nang mag-isa, at kapag ngumingiti, may maliit na spark ng blue light na lumalabas sa mga mata niya, nagpapakislap sa kwarto na parang fairy lights.Ang pamilya ay mas naging close: si Mia at Milo, ngayon ay pitong taong gulang na, ay naging protective ate at kuya. Araw-araw, nagkukuwento sila sa mga baby siblings, lalo na kay Aurora, na parang nakikinig talaga—kapag nagsasalita si Milo tungkol sa “strong Daddy,” may warm breeze na lumalabas; kapag si Mia tungkol sa “pretty Mommy,” may soft glow sa pendant remnant na isinuot ulit ni Isabella bilang bracelet.Si Marcus at Isabella ay hindi na nagpahinga. Ang alli

Isang buwan na lang ang natitira bago ang unang birthday ni Aurora, at ang buong Tagaytay mansion ay nasa pinakamataas na estado ng paghahanda. Ang ritual na pinlano nina Don Alessandro at Lorenzo ay halos tapos na—ancient circle sa garden na gawa sa rare blue crystals mula sa Villanueva at Monteverde vaults, kasama ang purified fragments mula sa original pendant. Ang layunin: i-seal ang power peak ni Aurora sa ilalim ng blue energy ng pag-ibig, hindi ng red chaos ni Rafael.Ang quadroplets ay lumalaki nang mabilis. Sina Luca, Matteo, at Nico ay typical playful babies na—gumagapang na sa nursery, natututo ng unang tawa at grab ng toys, at laging magkakasama na parang triplets talaga. Pero si Aurora—sa walong buwan—ay iba na talaga. Nakakatayo na siya nang mag-isa nang walang suporta, at kapag ngumingiti o umiiyak, may visible blue spark na lumalabas sa paligid niya. Kapag galit (rare lang, kapag gutom), biglang bumaba ang temperature sa kwarto; kapag masaya, warm breeze na parang summe

(Continued)Apat na taon na ang lumipas mula sa huling malaking laban sa red moon, at ang Tagaytay mansion ay naging tahanan ng tunay na kapayapaan—o kaya naman ay ang uri ng kapayapaan na maaari pa ring maranasan ng isang pamilyang may dugong mafia. Ang pinagsamang Villanueva-Monteverde empire ay lumago nang hindi kapani-paniwala: shipping lines na sumasaklaw sa buong Asia at Europe, fashion houses sa Milan at Paris na may waiting list ng mga celebrities at royals, at lihim na protection networks na nagpapanatili ng balanse sa underworld nang hindi na kailangan ng dugo o karahasan. Walang major threats na lumalabas mula sa natirang red faction. Si Rafael ay nanatiling nakakulong sa secret underground facility sa Sicily, powerless pagkatapos ng ritual failure niya, at regular na chine-check ng Lorenzo na walang kahit anong escape plan o communication mula sa labas.Ang buhay ng pamilya ay naging routine na puno ng saya at pagmamahal. Sina Mia at Milo, ngayon ay labindalawang taong gu

Seraphina’s first month in the Tagaytay mansion felt like stepping into a different life—one she had only seen in dreams or in the faded photographs the nuns sometimes showed her of families they said she’d never have. The mansion was enormous, almost intimidating at first. Marble floors that echoed when she walked, ceilings so high she had to tilt her head back to see the chandeliers, walls lined with paintings of stern ancestors and laughing children. Every room smelled faintly of sampaguita and polished wood, and the windows looked out over Taal Lake like silent guardians watching over the family inside.She had her own suite on the second floor—bigger than the entire orphanage dorm she’d shared with twelve other girls. The bed had soft blue sheets (Aurora had insisted on the color), a walk-in closet already half-filled with clothes Mia had ordered (“You can’t wear the same three shirts forever, Ate Sera”), and a balcony that overlooked the garden where the siblings played every af