Semua Bab ฉันเจ็บเจียนตาย แต่แม่กลับเลือกเธอ: Bab 1 - Bab 9

เป็นไปตามคาด แม่ทำหน้าเย็นชาทันที “ส่งคนเห็นแก่ตัวอย่างมันไปเรียนต่อจะมีประโยชน์อะไร ดีไม่ดีไปเมืองนอกแล้วจิตใจอาจสกปรกดำมืดกว่าเดิมก็ได้!”กู้เสี่ยวหลิงพูดอย่างว่านอนสอนง่าย “แม่คะ อย่าโกรธเลย พี่คงมีความจำเป็นน่ะค่ะ”แววตาของแม่อ่อนลงทันที “หลิงหลิง ลูกจิตใจดีเกินไปแล้ว ถึงได้ถูกพี่แกล้งเอาแบบนั้น”กู้เสี่ยวหลิงก็เป็นแบบนี้แหละ มักจะสรรหาคำพูดที่พ่อกับแม่ชอบฟังที่สุดได้เสมอฉันรู้ดีว่าต่อให้ฉันไปยืนอยู่ตรงหน้าพวกเธอแล้วพรั่งพรูวีรกรรมอันร้ายกาจสารพัดที่กู้เสี่ยวหลิงทำมาตั้งแต่เด็กจนโต พวกเขาก็คงตบหน้าฉันฉาดใหญ่ หาว่าฉันพูดจาเพ้อเจ้อ อิจฉาน้องสาวหลายปีมานี้ ฉันชินชาซะแล้วระหว่างที่คุยกัน กู้รุ่ยเหิงผู้เป็นพี่ชายก็พรวดพราดเข้ามา รีบตรวจดูอาการบาดเจ็บของกู้เสี่ยวหลิงอย่างกระวนกระวายทันทีที่รู้ข่าวว่าน้องสาวประสบอุบัติเหตุ เขาก็รีบนั่งเครื่องบินจากต่างเมือง เดินทางกลับบ้านแบบไม่หยุดพักในสายตาของเขามีแต่กู้เสี่ยวหลิง ไม่ต่างจากพ่อแม่พอแน่ใจว่ากู้เสี่ยวหลิงปลอดภัย กู้รุ่ยเหิงถึงได้โล่งอก สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ฉันบอกแล้วว่ากู้เสี่ยวเชี่ยนมันเป็นตัวซวยของบ้านเรา ตั้งแต่

ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน กู้เสี่ยวหลิงก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟา พอเอ่ยปากบ่นว่าหิว พี่ชายก็รีบวิ่งเข้าครัวอย่างกระตือรือร้น บอกว่าจะโชว์ฝีมือทำอาหารเมนูใหม่ที่เพิ่งเรียนมาให้กู้เสี่ยวหลิงพี่ชายที่มักอ้างตัวว่าเป็นลูกผู้ชายและไม่เคยแตะงานบ้านเลยสักนิด กลับเปิดมือถือดูวิธีทำอาหารเพื่อสุขภาพต่าง ๆ ด้วยความกลัวว่าจะทำให้กู้เสี่ยวหลิงไม่สบายตรงไหนพ่อหยิบเครื่องเกมหรูรุ่นล่าสุดออกมา บอกว่าเป็นของขวัญฉลองที่เธอออกจากโรงพยาบาลและรอดตายมาได้ในครั้งนี้ส่วนแม่ก็จัดการทำความสะอาดห้องของกู้เสี่ยวหลิงทุกซอกทุกมุม ประดับด้วยต้นไม้สมุนไพรบำรุงสุขภาพนานาชนิด บอกว่าการสูดอากาศบริสุทธิ์เยอะ ๆ จะช่วยให้เธอฟื้นตัวได้เร็วขึ้นกู้เสี่ยวหลิงเพียงแค่นอนเล่นเกมอย่างสบายใจอยู่บนโซฟาก็กุมหัวใจของคนทั้งบ้านไว้ได้และสิ่งที่ตามพวกเขากลับมาด้วยก็คือดวงวิญญาณของฉัน สถานที่ที่คุ้นเคยที่สุดสำหรับฉันแห่งนี้ กลับทำให้ฉันรู้สึกหนาวเหน็บอยู่เสมอแบบนี้ทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ฉันเห็นร่างที่คุ้นตา เขาคือเวินเจ๋อหมิง แฟนหนุ่มของฉันพอเดินเข้ามา เขาก็เป็นห่วงสุขภาพของกู้เสี่ยวหลิงทันที “คุณลุงคุณป้าครับ ผมได้ข่าวว่า

สาเหตุที่ฉันดูเหมือนมีสภาพจิตใจปกติดี ก็เป็นเพราะอวัยวะภายในของฉันฉีกขาดจนใกล้จะไม่ไหวแล้ว อะดรีนาลีนในร่างกายจึงพุ่งขึ้นจนถึงขีดสุดถ้าแม่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลใส่ใจสักนิดก็คงจะดูออก แต่น่าเสียดายที่แม่มัวแต่ห่วงน้องสาว ตั้งแต่ต้นจนจบจึงไม่เคยปรายตามองฉันเลยสักครั้งพ่อเองก็ยื่นสองมือออกมาหมายจะลูบใบหน้าของฉัน บางทีอาจเป็นเพราะสภาพศพของฉันดูน่าเกลียดเกินไป มือที่ยื่นออกมานั้นจึงชะงักค้างอยู่กลางอากาศเมื่อทราบข่าว กู้เสี่ยวหลิงกับพี่ชายก็รีบตามมาทันทีกู้เสี่ยวหลิงเห็นท่าทางซึมเศร้าของพ่อกับแม่ก็ตระหนักว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี ทันทีที่ก้าวเข้ามาก็พุ่งไปคุกเข่าลงข้างเตียงฉัน แล้วตะโกนเสียงดังว่า “พี่คะ ทำไมพี่ถึงโง่แบบนี้ แค่เพราะตอนนั้นหนูแย่งโควตาเรียนต่อของพี่ไป พี่ถึงกับต้องแค้นหนูขนาดนี้เลยเหรอ พี่ถึงกับต้องทำร้ายตัวเองจนตายเพื่อแก้แค้นหนูเลยเหรอ”หลังจากร้องไห้ฟูมฟายยกใหญ่ กู้เสี่ยวหลิงก็แสร้งทำเป็นรู้สึกผิด ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น “หนูขอโทษค่ะพี่ เป็นความผิดของหนูเอง ถ้าไม่ใช่เพราะหนู พี่ก็คงไม่เป็นแบบนี้...”พูดจบเธอก็เริ่มตบหน้าตัวเองอย่างแรงพ่อแม่และพี่ชายที่เห็นภาพน

พ่อแม่และพี่ชายที่รู้ความจริงต่างมองกู้เสี่ยวหลิงด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงันแม่ที่ตั้งสติได้พุ่งเข้ามา กระชากเสื้อกู้เสี่ยวหลิงไว้แน่น “กู้เสี่ยวหลิง นังฆาตกร ทำไมแกถึงได้อำมหิตขนาดนี้ แม้แต่พี่สาวแท้ ๆ แกยังลงมือได้ลงคอ”แม่ยิ่งพูดยิ่งใส่อารมณ์ เงื้อมือจะตบกู้เสี่ยวหลิง ตำรวจเห็นท่าไม่ดีรีบเข้ามาขวางไว้นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันเห็นแม่ลงไม้ลงมือกับเธอกู้เสี่ยวหลิงเห็นว่าเรื่องมาถึงจุดที่แก้ไขไม่ได้แล้ว ก็เงยหน้าหัวเราะร่าหันมามองแม่ แววตาไร้ซึ่งความอบอุ่น “หนูอำมหิตเหรอ ทั้งหมดนี้ไม่ใช่แม่สอนมาหรือไง หนูเป็นฆาตกรเหรอ วันที่ประสบอุบัติเหตุ คนที่เรียกหมอทั้งหมดไปที่ห้องพักฟื้นจนพี่เขาไม่ได้รับการผ่าตัดทันเวลาไม่ใช่แม่เหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ หนูจะฆ่าพี่ได้ราบรื่นขนาดนี้เหรอ”คำพูดของกู้เสี่ยวหลิงเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงหัวใจแม่ ร่างกายเธอแข็งทื่อไปในทันที ราวกับความผิดพลาดในอดีตรัดรึงวิญญาณเธอไว้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ ความละอายใจที่มีต่อฉันค่อย ๆ คืบคลานเข้าเกาะกุมหัวใจแม่ขยี้ผมตัวเองอย่างแรง เบิกตากว้าง ส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง “ขอโทษนะเสี่ยวเชี่ยน