ฉันเจ็บเจียนตาย แต่แม่กลับเลือกเธอ

ฉันกับน้องสาวประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์พร้อมกัน

หัวใจของฉันฉีกขาด จำเป็นต้องได้รับการผ่าตัดอย่างเร่งด่วน

แต่แม่ที่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงพยาบาลกลับเรียกหมอทุกคนไปรวมตัวกันที่ห้องพักฟื้นของน้องสาว เพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียดให้น้องที่ได้รับบาดเจ็บเพียงแค่รอยถลอกเล็กน้อย

ฉันอ้อนวอนขอให้แม่ช่วยชีวิต แต่แม่กลับตะคอกใส่ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรำคาญ “แกจะเรียกร้องความสนใจช่วยดูเวล่ำเวลาหน่อยได้ไหม รู้หรือเปล่าว่าน้องเกือบจะเจ็บถึงกระดูกอยู่แล้ว!”

สุดท้ายฉันก็นอนตายอย่างโดดเดี่ยวในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

......

สามนาทีสุดท้ายก่อนตาย วิญญาณของฉันลอยไปอยู่ข้างกายแม่

เวลานี้แม่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ของน้องสาว สวดภาวนาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก “หลิงหลิง ลูกอย่าทำให้แม่ตกใจสิ รีบตื่นขึ้นมาเร็วเข้า ดีไหมลูก”

พ่อมีสีหน้าโกรธจัด “ถ้าไม่ใช่เพราะนังกู้เสี่ยวเชี่ยนดูแลเธอไม่ดี หลิงหลิงจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง! คอยดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะตีนังนั่นให้ตาย!”

ฉันยืนมองอยู่ข้าง ๆ ในใจเกิดระลอกคลื่นแห่งความขมขื่น

พ่อคะ พ่อไม่ต้องลงมือหรอก หนูตายแล้ว

ตายท่ามกลางความเย็นชาของพวกพ่อแม่

ตอนนี้พวกหมอยืนล้อมวงอยู่หน้าเตียงของกู้เสี่ยวหลิง

พอแน่ใจว่าเธอแค่กระดูกได้รับบาดเจ็บ ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมออาวุโสคนหนึ่งถึงกล้าเอ่ยถึงฉัน ถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านผอ.ครับ ไม่ต้องสนใจเสี่ยวเชี่ยนจริง ๆ เหรอครับ เหมือนเธอจะบาดเจ็บสาหัสมากนะครับ”

ความห่วงใยบนใบหน้าแม่เปลี่ยนเป็นความรังเกียจทันที เธอตะคอกเสียงดัง “มันเล่นละครอะไรอีก จะแกล้งตายหรือไง ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าทำน้องเจ็บขนาดไหน!”

ฉันมองแม่ด้วยความตกตะลึง จู่ ๆ หัวใจที่ตายไปแล้วก็เจ็บแปลบขึ้นมา

ทั้งที่หนูก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน แม่ไม่แคร์หนูเลยจริง ๆ เหรอ

ทันใดนั้นแม่ก็หยิบมือถือโทรหาฉัน

พยาบาลเพิ่งเอามือถือมาแนบหูฉัน สิ่งที่ได้ยินไม่ใช่ความห่วงใยที่รอคอย แต่เป็นคำด่าทอเหมือนเช่นเคย “กู้เสี่ยวเชี่ยน เมื่อไหร่แกจะไสหัวมาขอโทษน้อง!”

ในที่สุดใจฉันก็ด้านชา ไม่มีความคาดหวังใด ๆ อีกแล้ว

นั่นสินะ แม่ไม่เคยแคร์ฉันเลย

คิดดูแล้วก็ใช่ ตอนถูกหามเข้าโรงพยาบาล ฉันขอให้แม่ช่วย แม่ก็แค่ทิ้งท้ายว่า “แกจะเรียกร้องความสนใจช่วยดูเวลาหน่อยได้ไหม รู้หรือเปล่าว่าน้องเกือบจะเจ็บถึงกระดูกอยู่แล้ว” จากนั้นก็พาหมอทุกคนไปดูแลน้องโดยไม่หันกลับมามอง

แม่จะมีกะจิตกะใจที่ไหนมารักฉันล่ะ

พยาบาลทนดูไม่ไหว รับโทรศัพท์ไปคุย “ท่านผอ.คะ เสี่ยวเชี่ยนใกล้จะไม่ไหวแล้วจริง ๆ นะคะ”

แต่แม่ที่ปักใจเชื่อว่าฉันก่อเรื่องกลับหัวเราะเยาะ “ทำไม นังเด็กเลวนั่นให้เงินเธอเท่าไหร่ ถึงยอมเล่นละครตบตาไปกับมันด้วย! นึกไม่ถึงเลยว่านังเด็กเลวนี่จะมีความสามารถขนาดนี้!”

สิ้นเสียงพูด กู้เสี่ยวหลิงที่แกล้งสลบมานานก็ตื่นขึ้นมาสักที แสร้งทำเสียงอ่อนแรง “พ่อคะ แม่คะ พี่เป็นยังไงบ้างคะ”

แม่มองกู้เสี่ยวหลิงที่แสนว่านอนสอนง่ายบนเตียง สีหน้ายิ่งรังเกียจหนักกว่าเดิม “กู้เสี่ยวเชี่ยน แกหัดทำตัวให้รู้ความเหมือนน้องหน่อยได้ไหม น้องถูกแกทำร้ายขนาดนี้ยังจะเป็นห่วงแกอีก ถ้ายังไม่ไสหัวมาขอโทษน้องภายในสามนาที ต่อไปก็ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก!”

แม่วางสาย อกกระเพื่อมด้วยความโกรธ

พ่อทำหน้าไม่พอใจอยู่ข้าง ๆ “เรียกมันมาทำไม คิดว่ามันทำร้ายเฉิงเฟิงไม่สาแก่ใจอีกเหรอ”

กู้เสี่ยวหลิงปิดบังสีหน้าลำพองใจไว้อย่างยากลำบาก เธอก้มหน้าลงเงียบ ๆ ก่อนมองพ่อแม่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “พ่อแม่คะ อย่าโกรธเลยนะคะ พี่เป็นแบบนี้เพราะเธอยังแค้นใจเรื่องที่หนูแย่งโควตาเรียนต่อไป เธอจะโทษหนูก็สมควรแล้วค่ะ”

ฉันรู้สึกขำสิ้นดี

นึกไม่ถึงเลยว่าขนาดฉันตายไปแล้ว น้องสาวอย่างกู้เสี่ยวหลิงยังจะยุแยงให้ฉันแตกคอกับพ่อแม่อีก

แต่พ่อกับแม่คงดูไม่ออกหรอก

ในสายตาพวกเขา กู้เสี่ยวหลิงเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่ายกว่าฉันเสมอ

และไม่มีทางคิดหรอกว่าอุบัติเหตุรถชนครั้งนั้น เป็นลูกสาวสุดที่รักของพวกเขาอย่างกู้เสี่ยวหลิงนั่นแหละที่ลงมือผลักฉันออกไปกลางถนน