The Reluctant Princess's Fated Alpha Triplets

ยามราตรีมืดมิดดุจหมึก

ท่ามกลางความเงียบสงัด ริมฝีปากร้อนผ่าวของกู้จือโม่ไล้ไปตามลำคอของฉัน ฉันโอบกอดเขาไว้แน่น หัวใจพองโตไปด้วยความสุข แต่ก็เจือไปด้วยความอ่อนแรง

แอลกอฮอล์ทำให้เราทั้งคู่มึนเมา ลมหายใจของเราประสานกัน การกระทำของเขายิ่งเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่ออารมณ์รักพลุ่งพล่านขึ้น ฉันพึมพำชื่อของเขา “จือโม่…”

ติ๊ง…

เสียงเรียกเข้าที่ดังสนั่นทำลายบรรยากาศแห่งอารมณ์รักในห้องลง

ฉันและกู้จือโม่หันไปมองพร้อมกัน เห็นชื่อสองคำปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เยวี่ยเยวี่ย

ความรู้สึกหายใจไม่ออกและความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาในหัวใจฉัน

ในความมืด ฉันมองไม่เห็นสีหน้าของกู้จือโม่ แต่รับรู้ได้ถึงความลังเลของเขา

ไม่รู้ว่าความกล้ามาจากไหน ฉันเงยหน้าขึ้นและจูบเขาอย่างไม่ลังเล

แต่กู้จือโม่กลับหลบเลี่ยงทันที แล้วลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์

เสียงหวานของหญิงสาวดังมาจากโทรศัพท์ “อาโม่”

วินาทีต่อมา กู้จือโม่ไม่แม้แต่จะเปิดไฟ ก็เดินก้าวยาวไปที่หน้าต่างเพื่อตอบโทรศัพท์

ใต้แสงจันทร์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีให้ฉัน

ความรักที่เคยเต็มเปี่ยมก็จางหายไปเหมือนกระแสน้ำ ใจฉันเย็นยะเยือก เหลือเพียงความคับข้องใจ ความพ่ายแพ้ และความสิ้นหวังเท่านั้น

ในที่สุด กู้จือโม่ก็วางสาย

เพียะ!

แสงไฟแสบตาสว่างขึ้น กู่จือโม่ขมวดคิ้วหนา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเย็นชา “เธอรับโทรศัพท์ของเฉินเยวี่ยเมื่อตอนบ่ายใช่ไหม?”

แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงของเขากลับหนักแน่น มั่นใจ พร้อมกับแฝงไปด้วยความไม่พอใจ

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่ ฉันไม่เพียงแต่รับสาย แต่ยังลบประวัติการโทร แถมยังจงใจทำให้นายเมา เพียงเพราะไม่อยากให้นายรู้ว่าวันนี้เธอกลับประเทศแล้ว”

ได้ยินคำสารภาพของฉัน ดวงตาของกู้จือโม่ก็ฉายแววโกรธ

เขาดูหงุดหงิด ไม่สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว หยิบเสื้อผ้าที่พื้นขึ้นมาแล้วทำท่าจะเดินออกไป

“กู้จือโม่!” ฉันกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น พยายามกลั้นน้ำตาไว้ “นายจะไปหาแฟนเก่าในวันครบรอบแต่งงานของเราจริง ๆ เหรอ?”

กู้จือโม่ชะงักเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างเย็นชาว่า “เฉินเยวี่ยมีเรื่องสำคัญที่ต้องให้ฉันช่วย เฉียวซิงลั่ว เรื่องวันนี้ฉันจะไม่ถือโทษโกรธเธอ แต่ขออย่าให้มีครั้งต่อไปอีก”

เฉินเยวี่ยต้องการเขา แล้วฉันไม่ต้องการเขาเหรอ?

ร่างกายของฉันสั่นเทา เหมือนนักพนันที่สิ้นหวัง “ถ้านายไป เราจะหย่ากัน”

กู้จือโม่ใบหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธ ราวกับจะทนไม่ไหวแล้ว “ก็ตามใจเธอ”

ประตูปิดดังปัง

ฉันคลายมืออย่างฉับพลัน ทรุดลงบนเตียงอย่างหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลออกมา

การแต่งงานที่ฝืนใจครั้งนี้ ในที่สุดก็ถูกตัดสินให้จบลงแล้ว

มองดูรูปแต่งงานที่แขวนอยู่บนผนัง หัวใจฉันรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ไม่อาจทนอยู่ในห้องนอนได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

ฉันขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย เตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองอย่างสิ้นหวัง

ฉันขับมาถึงโรงเรียนมัธยมปลายของฉันกับกู้จือโม่โดยไม่รู้ตัว

บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ยังคงมีรูปถ่ายของชั้นเรียนที่จบการศึกษาไปแล้ว ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้ยืนข้างกู้จือโม่ แต่ในวินาทีที่ชัตเตอร์ถูกกดลง สายตาของกู้จือโม่กลับจับจ้องไปที่หญิงสาวอีกคน

ดูเหมือนว่าตอนจบถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว

ฉันชอบกู้จือโม่ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

ตอนนั้น เขาเป็นทั้งหนุ่มหล่อของโรงเรียนและเป็นนักเรียนอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ บวกกับภูมิหลังครอบครัวที่โดดเด่น ทำให้เขามีรัศมีของผู้เป็นที่รักของสวรรค์

เพื่อเข้าใกล้เขา ฉันพยายามอย่างหนักที่จะสร้างโอกาสให้ได้อยู่ใกล้เขา เพื่อให้คู่ควรกับเขา ฉันท่องหนังสือและทำแบบฝึกหัดทั้งวันทั้งคืน เพื่อเอาใจเขา ฉันรู้ทุกอย่างที่เขาชอบ

แต่เขามีใครอื่นอยู่ในใจเสมอ และไม่เคยให้ความสนใจฉันเลย

ตอนที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย เขาเริ่มออกเดตกับเฉินเยวี่ย ฉันร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแล้วถอยห่างออกไป จนกระทั่งปีที่เขาจบการศึกษา ตระกูลกู้ตกอยู่ในวิกฤต คุณพ่อกู้ป่วยหนักและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เฉินเยวี่ยไปต่างประเทศ กู้จือโม่วุ่นวายใจ ฉันจึงตัดสินใจสละโอกาสเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อช่วยเขาจัดการกับปัญหาภายในบริษัทและดูแลพ่อของเขา

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางลง กู้จือโม่ถามฉันว่าฉันต้องการอะไร

ฉันมองเขาคนที่ฉันชอบมานานหลายปี หัวใจเกือบจะกระโดดออกจากอก “ฉันต้องการให้นายแต่งงานกับฉัน”

เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือ ฉันจึงได้สมหวัง

แต่เขาไม่ได้รักฉัน

แต่งงานกันมาสามปี ความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราจืดชืด

ความเย็นชาและความยุ่งของเขาเหมือนเป็นการลงโทษสำหรับการยึดติดอันน่าสมเพชของฉัน แต่ฉันไม่เต็มใจที่จะปล่อยมือ โดยพึ่งพาเพียงความรักที่เต็มเปี่ยมเพื่อรักษาเปลือกนอกของการแต่งงานนี้ไว้

แต่ตอนนี้ เฉินเยวี่ยกลับมาแล้ว

ฉันวางแผนสารพัดเพื่อรั้งเขาไว้ แต่ก็ยังสู้โทรศัพท์เพียงสายเดียวของเฉินเยวี่ยไม่ได้

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง…

ข้อความในโทรศัพท์เด้งขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“ฉันเจอเฉินเยวี่ยและกู้จือโม่ที่โรงพยาบาล!”

“พวกเขากำลังจะกลับมาคบกันเหรอ?”

“มันก็ควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว! คู่รักในอุดมคติในที่สุดก็จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง!”

“ฉันได้ยินมาว่ากู้จือโม่แต่งงานแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ใช่ เขาแต่งงานแล้ว ฉันได้ยินมาว่าเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่คอยตามตื๊อเขาไม่เลิก กู้จือโม่ไม่เคยพูดถึงเธอเลย คงจะหย่ากันไปนานแล้ว”

ข้อความในกลุ่มเพื่อนร่วมชั้นแทงเข้ามาในตาฉัน ทิ่มแทงหัวใจฉันเหมือนมีดแหลมคม

ฉันทรุดตัวลงด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลพรากออกมา

ใช่แล้ว พวกเขาเหมาะสมกัน คู่รักที่แท้จริงจะได้ครองคู่กันในที่สุด

ส่วนฉัน ก็เป็นแค่แม่บ้านธรรมดา เป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ในสายตาคนอื่น เป็นภรรยาที่กู้จือโม่ไม่อยากแม้แต่จะพูดถึง

ความรักของฉัน มันเป็นเรื่องตลกตั้งแต่ต้นจนจบ

ถ้าตอนนั้น ฉันไม่ได้หลงรักกู้จือโม่…

แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าสาดเข้ามาในตา เงาดำทะมึนพุ่งผ่านถนน ฉันหักพวงมาลัยอย่างกะทันหัน โลกหมุนคว้าง ราวกับมีเปลวไฟลุกโชนขึ้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่

วี้…

เสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ในหัว มีคนพูดไม่หยุด ฉันทนไม่ไหวแล้ว จึงเอามือกุมขมับแล้วพูดออกไปโดยไม่คิดว่า “หุบปาก!”

ทันทีที่พูดจบ เสียงรอบข้างก็เงียบลงทันที

และในขณะนั้นราวกับว่าฉันได้ปลดพันธนาการบางอย่างออกไป ฉันลืมตาขึ้น และสบเข้ากับดวงตาที่เย็นชาคมเข้มราวกับน้ำหมึก ดวงตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ทั้งรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้า

ฉันพูดโดยไม่รู้ตัว “กู้จือโม่…”

ความทรงจำยังคงหยุดอยู่ที่ฉากที่ฉันตกลงหน้าผาเพราะหักหลบแมวจรจัด เสียงระเบิดยังคงดังก้องอยู่ในหู ฉันได้รับการช่วยเหลือแล้วงั้นเหรอ?

เด็กหนุ่มตรงหน้าขมวดคิ้ว ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง “เฉียวซิงลั่ว เธอจะทำอะไรอีก?”

เสียงเย็นเยียบเสียดแทงเข้ามาในหู ทำให้ฉันสะดุ้งทันที

ไม่สิ เด็กหนุ่มตรงหน้าสวมเครื่องแบบนักเรียน แม้ว่าดวงตาจะเย็นชา แต่ก็ยังมีความเยาว์วัยและความเย่อหยิ่ง ห่างไกลจากความเป็นผู้ใหญ่และความเย็นชาในภายหลัง

นี่คือ กู้จือโม่ตอนมัธยมปลายเหรอ?

ฉันมองไปรอบ ๆ ด้วยความงุนงง เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองและกู้จือโม่กำลังยืนอยู่บนเวที ด้านล่างมีนักเรียนแน่นขนัด ด้านข้างเป็นอาจารย์ใหญ่ที่ยืนหน้าบึ้ง บนต้นไม้มีป้ายแขวนเขียนว่า “พิธีปฏิญาณตนหนึ่งร้อยวันก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของโรงเรียนมัธยมปลาย”

ฉันหยิกตัวเอง ความเจ็บปวดทำให้ฉันสูดหายใจเข้าอย่างแรง หัวใจเต้นรัว

นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอ?

ฉันได้เกิดใหม่งั้นเหรอ?

ฉันกลับมาเกิดใหม่เมื่อเจ็ดปีก่อน วันนี้เหลือเวลาอีกหนึ่งร้อยวันก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย

วันนี้ยังเป็นวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของฉันด้วย

แม้ว่ากู้จื้อโม่จะแสดงความไม่พอใจต่อฉันอยู่บ้าง แต่ในแววตาของเขากลับมีความห่างเหินมากกว่าความเย็นชาอย่างสิ้นเชิงเหมือนที่เป็นหลังแต่งงาน

เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร เขาก็กัดฟันขมวดคิ้วด้วยความหยิ่งผยอง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เฉียวซิงลั่ว นี่คือการปฏิญาณตนร้อยวันสุดท้าย จุดสำคัญคือการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย และการไล่ตามความฝัน ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ควรจะรอให้สอบเสร็จก่อนแล้วค่อยพูด!”

คำพูดที่คุ้นเคยเหล่านี้ปลุกความทรงจำของฉันให้ตื่นขึ้น

ใช่แล้ว ของขวัญวันบรรลุนิติภาวะที่ฉันมอบให้ตัวเอง คือการสารภาพรักกับกู้จือโม่ในที่งานปฏิญาณตน!

ฉันตกใจเหมือนนกที่โดนธนูไล่ยิง ถอยหลังไปสามก้าวอย่างรวดเร็ว ไมโครโฟนในมือส่งเสียงแหลมดังขึ้น

เมื่อมองไปที่กู้จือโม่ ฉันรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งศีรษะ อับอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี