All Chapters of ส่วนเกินรัก: Chapter 11 - Chapter 20

12 โทษสำหรับคนที่คิดจะหนีเป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่อิณราใช้ชีวิตอยู่ภายในห้องแคบๆโดยไม่ได้ออกไปสู่โลกภายนอก ตอนนี้อาการป่วยของเธอเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆจนใกล้จะหายเป็นปกติแล้ว ส่วนซาตานร้ายใจหยาบคนนั้น ตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ร่างเล็กนั่งท้าวคาง มองออกไปนอกหน้าต่าง จู่ๆก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา นี่คงเป็นโอกาสเดียวเท่านั้นที่จะหนีออกจากที่นี่ เพราะถ้าไม่ไปซะตั้งแต่ตอนนี้ เธออาจจะไม่มีโอกาสกลับไปหาครอบครัวอีกเลยหญิงสาวชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ชั้นที่เธออยู่ค่อนข้างสูงเลยทีเดียว ถ้ากระโดดลงไปมีหวังขาหักแน่ๆ แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้เธอหนีไปจากไอ้สารเลวได้ “ฉันจะทำยังไงดี” อิณราเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง คิดหาวิถีหนี มันต้องมีสักวิธีสิที่จะไม่ทำให้เธอเจ็บตัว กึก!ดวงตากลมโตกระตุกเหมือนคิดอะไรได้ ถ้าเธอใช้ผ้าปูที่นอนมัดที่ขอบหน้าต่างแล้วโรยตัวลงไป อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บ นี่คือทางเดียวเท่านั้น!อิณรารีบรื้อผ้าปูที่นอนออกแล้วใช้ฟันฉีกกระชากจนขาดแล้วมัดต่อกัน ซึ่งความยาวน่าจะถึงข้างล่างพอดี หญิงสาวยิ้มออกมาด้วย

14 อารียา กฤติไกรสน!“ป้าน้อยครับ รีบโทรตามหมอ เร๊ว!” หลังจากภาคินนำร่างอันไร้สติของอิณราขึ้นมาจากน้ำได้ ก็รีบบอกให้ป้าน้อยโทรตามหมอเพราะคนตรงหน้าเริ่มหายใจรวยริน เขารีบอุ้มเธอเข้ามาในบ้านทันทีโชคดีที่ราฟาเอลออกจากบ้านไปแล้ว ไม่งั้นอิณราตายแน่ๆป้าน้อยรีบเปลี่ยนชุดให้หญิงสาว จากนั้นไม่นานทีมแพทย์ที่เคยมารักษาอิณราเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็มาถึงพอดี นายแพทย์รีบประเมินอาการ แล้วสั่งให้พยาบาลแทงน้ำเกลือโดยเร็วเพราะคนป่วยมีสภาวะขาดน้ำ“เธอ…ไม่ได้เป็นอะไรมากใช่ไหมครับหมอ” ภาคินเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ นายแพทย์หนุ่มที่เคยเป็นแพทย์ประจำตัวของเวนิตาส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจ เพราะร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ซึ่งไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไปโดนอะไรมา“เธอมีภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรงเลยเป็นลมหมดสติไป โชคดีนะครับที่กลืนน้ำเข้าไปไม่เยอะ ไม่อย่างนั้นคงต้องส่งตัวไปรักษาต่อที่โรงพยาบาล” นายแพทย์หนุ่มเงยหน้าสบตากับภาคินด้วยท่าทางหนักใจ “....ฝีมือของคุณราฟาเอลใช่ไหมครับ”เขาชี้ไปที่รอยช้ำตามเนื้อตัวของคนป่วยที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติ“ครับ” ภาคินตอบสั้นๆ“อาทิตย์แล้วผมมารักษาเธอด้วยอาการแผลอักเสบอย่างรุนแรงจ

16 นางแมวยั่วสวาท“ว่าไงนะ! อิณราเป็นลูกเมียน้อยหรอ” ราฟาเอลอุทานออกมาด้วยความตกใจ จนลืมไปว่าตนนั้นไม่ได้รู้จักอิณรา“นี่คุณรู้จกยัยอินด้วยหรอคะ”“ปะ…เปล่าครับ ผมแค่เคยได้ยินชื่อผ่านๆ”“นึกว่ารู้จักมันซะอีก” หล่อนระบายยิ้มอ่อนๆอย่างโล่งอก ผู้ชายระดับนี้คงไม่ลดตัวลงไปคุยกับอิณราหรอก “เอมี่กับยัยอินไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าไหร่”“ก็อย่างว่านั่นแหละครับ ลูกเมียน้อยจะถูกกับลูกเมียหลวงได้ยังไง แถมแม่ยังเป็นคนรับใช้ในบ้านอีก” ชายหนุ่มเก็บอาการเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเปื้อยรอยยิ้ม แล้วยกไวน์ขึ้นจิบ ทำเหมือนไม่ได้รู้จักอิณรา ทั้งๆที่ความจริงเขาอยากรู้เรื่องเธอมากกว่านั้น แต่ไม่กล้าถามอะไรเพราะกลัวหล่อนคนนี้จะสงสัยเลยต้องเล่นตามน้ำไปก่อน“ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายที่แม่ทิ้งมันไว้แล้วหนีตามผู้ชายไป มันคือความอับอายของวงค์ตระกูล แม้กระทั่งคุณพ่อเองก็ยังไม่อยากให้มันใช้นามสกุลด้วย”“ขนาดนั้นเลยหรอครับ แต่เรื่องแบบนี้....ตบมือข้างเดียวไม่ดังนะครับ ถ้าพ่อของคุณไม่ลดตัวลงไปยุ่งกับคนรับใช้ เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด”“แม่มันคงอยากได้พ่อเอมี่เป็นผัวจนตัวสั่น ถึงได้ปล่อยให้ตัวเองท้องจนเรื่องแดงขึ้นมา

18 เธอกับฉันยังต้องเจอกันอีกยาวใบหน้าคมกดยิ้มเหยียด แล้วก้มหน้าลงซุกไซ้ตามซอกคองามระหงของเธออย่างบ้าคลั่ง อิณราทำได้เพียงกัดฟันกร๊อดด้วยความเจ็บแค้นใจ ริมฝีปากหยักของเขาวนขึ้นมาจูบเรียวปากอวบอิ่มอย่างเร่าร้อน ใช้ลิ้นดันฟันเล็กให้ยอมเปิดปากรับปลายลิ้นร้อน แต่พอเธอไม่ยอมทำตาม เขาก็ใช้มือบีบกระพุ้งแก้มอย่างแรงจนคนตัวเล็กเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด จึงเข้าทางพอดีปลายลิ้นร้อนแทรกเข้าสู่ภายใน ตวัดเกี่ยวอย่างช่ำชอง เขาชอบสัมผัสอันไร้เดียงสาของอิณราแต่กลับรู้สึกรังเกียจสัมผัสจากอารียา ทั้งๆที่อารียา เซ็กซี่กว่า แซ่บกว่า ส่วนความงามนั้นอิณราก็ไม่ได้เป็นสองรองใคร เพียงแค่เธอไม่ชอบแต่งหน้าตอนแรกราฟาเอลกะว่าจะรอให้หญิงสาวหายดีเสียก่อนค่อยสานต่อ แต่ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายท้าทาย เขาก็จะไม่ปราณี“อื้ออ!!”มือใหญ่ดึงชายเสื้อขึ้นแล้วกระชากบราเซียออก เข้ากอบกุมเต้างามทั้งสองข้าง บีบขย้ำอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสของเขาค่อยๆนุ่มนวลลงเพราะวันนี้รู้สึกอยากถนอมคนตัวเล็กเป็นพิเศษ เนื่องจากเธอยังไม่หายป่วย อีกมือเลื่อนลงมาลูบไล้ต้นขาเนียนละเอียด แล้วขยับปลายนิ้วเข้าไปทักทายกลีบกุหลาบงาม ร่างเล็กผวาเฮือกทุกครั

20 กลับบ้าน@สองวันต่อมารถตู้สีดำกำลังแล่นเข้าสู่ตัวเมือง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัดทำให้อิณรานั่งตัวเกร็งตลอดการเดินทาง แทนที่จะรู้สึกดีใจที่ตนได้กลับบ้าน แต่ลึกๆกลับเต็มไปด้วยความกังวล ความกลัว ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ที่บ้านเป็นยังไง เพราะเธอไม่ได้เข้าบริษัทมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว จะบอกทุกคนอย่างไรว่าหายไหน “อย่าคิดนะว่าถ้าฉันปล่อยเธอไปแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ” ราฟาเอลเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ ทำเอาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆสะดุ้งโหยง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรเพราะตอนนี้เธอเหนื่อยเหลือเกิน ไม่อยากสู้รบกับใครอีกแล้ว “….นี่แค่เริ่มต้น”อิณราไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เธอเอาแต่นั่งเงียบเพราะหลายสิ่งกำลังประดังประดาเข้ามา ทั้งเรื่องงานในบริษัท ทั้งเรื่องบิดา ตอนนี้เธอเครียดมากๆ พวกเขาจะว่าอย่างไรถ้าเห็นหน้าเธอ“เงียบทำไม เป็นใบ้ไปแล้วหรอ”“ฉันไม่อยากเถียงกับคุณ เถียงไปยังไงก็ไม่ชนะ”“รู้ตัวดีนี่” เขาแกล้งขยับเข้ามาใกล้ๆแต่เธอรีบขยับหนี แถมเวลาพูดยังไม่มองหน้า เขาจึงยื่นมือเข้าไปรั้งเอวคอดกิ่วเข้ามาหาตัว ทำให้คนตัวเล็กตวัดมองตาเขียวปั๊ดด้วยความไม่พอใจ “มากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว จะเล่นตัว