Semua Bab เหมันต์ไร้ใจ: Bab 81 - Bab 90

ได้ฟังถ้อยคำนั้นเฉิงเค่อโหยวพลันหวนคิดถึงความหลัง ในยามที่เขาเป็นฝ่ายรังเกียจเดียดฉันท์น้องชายต่างมารดาของเขาคนนี้ ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่หาเรื่องกลั่นแกล้งอีกฝ่าย ไม่มีครั้งไหนที่เขาอยากจะญาติดีด้วย ซึ่งเขาก็มั่นใจว่าเฉิงเค่อฉวนเองก็รับรู้เช่นกันเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ แทนที่น้องชายต่างมารดาจะเยาะเย้ยถากถางและมองเขาอย่างดูหมิ่น อย่างเช่นที่เขาเคยปฏิบัติกับอีกฝ่าย แต่เฉิงเค่อฉวนกลับยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเขา ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือเหตุผลที่อีกฝ่ายบอกเขานั้น ช่างเป็นอะไรที่เหนือคาดยิ่งนักเขาไม่เคยคิดว่าเฉิงเค่อฉวนไม่มีความทะเยอทะยาน ตลอดมาเขาแก่งแย่งชิงดีกับน้องชาย และทนเห็นอีกฝ่ายโดดเด่นกว่าตัวเองไม่ได้ ทว่าการได้รับรู้ว่าเฉิงเค่อฉวนไม่ปรารถนาในตำแหน่งผู้สืบทอด ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออกสองพี่น้องตระกูลเฉิงข้ามไปยังฝั่งตรงข้ามได้อย่างปลอดภัยในที่สุด ทว่าในยามที่กำลังพยุงเฉิงเค่อโหยวลงยืนบนพื้นหิมะนั้น เกาหย่งหลิวก็รีบกระวีกระวาดเข้ามาช่วยชั่วแวบหนึ่งที่เขาสบตากับน้องสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง เกาซือซือก็รีบยื่นมือเข้ามาอีกแรง ในตอนที่เดินเข้าไปนั้น นางกลับจงใจชน

“ข้าเอง เจ้าปีนมาอยู่บนหลังข้าแล้วก็ตัดเชือกนั่นได้เลย” เจี่ยนอิงกล่าวทันทีที่เขาเองก็มองเห็นความสูงที่เหลือ แขนทั้งสองข้างที่โอบรอบร่างเล็กแน่นคลายออกเล็กน้อย“ข้ารอให้เจ้าพูดเช่นนั้นอยู่” นางทำตามที่เขาบอกโดยดีถึงอย่างนั้นในยามที่ตัดเชือกออกจากปลายปืน เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นทำให้จูเสวี่ยหลินตระหนก จนแทบเผลอปล่อยมือที่รัดรอบร่างแกร่งของเจี่ยนอิง“ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบ”เสียงทุ้มไม่คุ้นเคยที่ดังอยู่ข้างหู ทำให้จูเสวี่ยหลินเบิกตาแล้วหันมามองด้านหลัง ด้วยความสูงขนาดนี้จะมีผู้ใดสามารถเข้ามากระซิบนางในระยะประชิดได้ ทั้งยังเข้าใกล้นางโดยที่นางไม่รับรู้การมีตัวตนแม้แต่น้อย!“อิง!” จูเสวี่ยหลินอุทานดังลั่น เมื่อเจี่ยนอิงหันกายมาแล้วดีดตัวออกจากผนังหิน ฝ่ามือที่แฝงเอาไว้ด้วยรังสีเข่นฆ่า ทำให้หญิงสาวจำต้องกอดไหล่ของชายหนุ่มเอาไว้แน่นกว่าเดิมฝ่ามือของเจี่ยนอิงปะทะเข้ากับเงาร่างสีน้ำเงินที่ลอยตัวอยู่ในอากาศ จูเสวี่ยหลินมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่เรียกว่าวิชาตัวเบา หญิงสาวมองเห็นเงาลางๆ ที่กำลังประมือกับเจี่ยนอิงอย่างชัดเจนเงาร่างที่นางเองก็เคยเจอมาแล้ว คนผู้นั้นที่นางเจอในหุบเขา คนของ

ทว่าการที่คนผู้นั้นมีอาวุธ และเครื่องมือที่เหมือนกับสิ่งที่จูเสวี่ยหลินมี ทำให้เขารู้สึกว่าตนอาจตกเป็นรองอีกฝ่ายได้ ซึ่งนั่นอาจไม่เป็นผลดีเท่าไรนักหากอีกฝ่ายหมายทำร้ายจูเสวี่ยหลิน สิ่งเดียวที่เขาหวังว่าจะทำให้เขาไม่ตกเป็นรองมากนัก ก็คือปีกบังคับของหญิงสาวที่อยู่กับเฉิงเค่อฉวน อย่างน้อยเขาก็สามารถติดตามอีกฝ่ายไปได้ด้วยวิธีที่เท่าเทียมกัน“เสวี่ย รอข้า” เจี่ยนอิงพึมพำก่อนจะเหินกายตามลั่วเฝิงไปติดๆเฉิงเค่อฉวนมองไปรอบลานที่ตนยืนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขารู้สึกดีเหลือเกินที่ได้โบยบินอยู่บนท้องฟ้าเช่นนี้ ความรู้สึกของการลอยตัวอยู่บนอากาศ ซึ่งต่างจากการใช้วิชาตัวเบาเช่นนี้ เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยคิดว่าตนจะมีโอกาสได้สัมผัสแม้ในใจเป็นกังวลเพราะไม่รู้ว่าสถานการณ์หลังจากที่เขาตกลงมานั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง เสียงตะโกนฟังไม่ได้ศัพท์ของคนด้านบน อีกทั้งแผนการที่อาจทำให้ผู้เป็นน้องสาวกังวล เพราะเฉิงไห่ถังไม่ได้ล่วงรู้ทั้งหมด ทำให้เขาหวั่นใจอยู่บ้างทว่าในยามที่คิดว่ามีจูเสวี่ยหลินคอยดูแลผู้เป็นน้องสาวอยู่ เฉิงเค่อฉวนก็วางใจไปกว่าครึ่ง เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็นั่งลงเพื่อสงบจิตใจ ในขณะที่รอคอยให้ฉีเจ

แม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามควบคุมตัวเองให้นิ่งเฉย ทว่าความประหลาดใจ และความสงสัยในดวงตาเขา กลับไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้หญิงสาวถอนหายใจหลังจากบิดขี้เกียจ เมื่อสำรวจตัวเองเงียบๆ แล้วพบว่าทุกอย่างที่นางนำติดตัวมา เว้นแต่ชุดจากสกายเวิลด์ที่สวมอยู่ ถูกบุรุษตรงหน้ายึดไปหมด นางก็ไม่มีทางเลือกนอกจากหาสาเหตุที่ทำให้เขาลักพาตัวนางมาเช่นนี้“บอกจุดประสงค์ของเจ้ามาเถิด” จูเสวี่ยหลินไม่อ้อมค้อมนางเปิดประเด็นขึ้นทันที เพราะไม่ชอบปล่อยให้อะไรยืดเยื้อ“ดี ข้าเองก็ไม่ชอบทำอะไรซับซ้อน” เขาเอ่ยแล้วยื่นมือไปลูบเบาๆ ที่ข้างคอ หน้ากากที่คลุมปิดทั้งศีรษะของเขาเปิดออกทันทีใบหน้าอันคุ้นเคยของเขา ทำให้จูเสวี่ยหลินอุทานออกมา พร้อมกับลุกขึ้นแล้วสาวเท้าก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของบุรุษผู้นี้นางจำได้ดี แม้ว่าเค้าโครงของใบหน้าจะดูอ่อนเยาว์กว่ามาก แต่ใบหน้านี้คือเขาคนนั้นไม่ผิดแน่“พอล!!” จูเสวี่ยหลินยื่นมือทั้งสองข้างออกไปสวมกอดร่างสูง ซึ่งมองมายังนางด้วยใบหน้านิ่งเฉย เขาไม่ได้ยื่นมือออกมากอดตอบนาง ทว่ากลับหัวเราะออกมาเสียงเบา แล้วเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้หญิงสาวต้องรีบผละออกมา“ข้าอาจเป็นส่วนหนึ่งของเขา แต่ข้าไม่ใช่เขาแน่น

เจี่ยนอวิ๋นหันหลังให้จูเสวี่ยหลินเพื่อซ่อนดวงตาที่ซับซ้อน ก่อนที่เขาจะเริ่มยื่นข้อเสนอออกมาโดยไม่ลังเล ซึ่งจากท่าทีของนางที่มีต่อเขาแล้ว เขามั่นใจว่าความเห็นใจ และสายสัมพันธ์ระหว่างนางกับบิดาจะทำให้นางยอมรับสิ่งที่เขากำลังจะพูดออกมา“เจ้าบอกว่าแน่ใจว่าเรื่องระหว่างเจ้า ไม่เกี่ยวกับความรู้สึกที่เจ้ามีต่อท่านพ่อเจ้าจึงอยู่ข้างกายเขา หากเจ้าสามารถพิสูจน์ให้ข้าเห็นว่าเจ้าคู่ควรกับเขา และเขามั่นคงต่อเจ้า ข้าจะยินยอมให้เจ้ากับเขาอยู่ด้วยกันต่อไป”เจี่ยนอวิ๋นเอ่ยออกมาเสียงดังฟังชัด ซึ่งนั่นทำให้จูเสวี่ยหลินหัวเราะออกมาทันที“เจี่ยนอวิ๋น เจ้าอายุเท่าไหร่ เหตุใดจึงคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์บงการชีวิตผู้อื่น” หญิงสาวแค่นเสียงราวกับเขากำลังล้อเล่นกับนาง เพียงแต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องตลกที่นางจะสามารถขำขันไปกับเขาได้แม้จะพยายามทำความเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงจะเป็นเดือดเป็นแค้นแทนมารดา เนื่องจากเจี่ยนหรงจากไป ทั้งที่เขาน่าจะอยู่ข้างกายฮูหยินของตนมากกว่าก็ตามแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเรื่องทั้งหมดก็ไม่ได้หมายความว่านางต้องรับผิดชอบต่อเรื่องที่เกิดขึ้นนางไม่อาจบงการหัวใจของผู้ใดให้รัก หรือไม่รักนางได้นางเคยสั่งใจตัวเ