Semua Bab เหมันต์ไร้ใจ: Bab 71 - Bab 80

“ข้าไว้ใจเจ้า แต่ไม่ไว้ใจตัวข้าเอง รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เกาซือซือต้องการให้เกิดขึ้น แต่ข้ากลับยังไม่อาจควบคุมความรู้สึกของตัวเอง” จูเสวี่ยหลินเอ่ยขึ้นระหว่างทางที่ทั้งสองคนเดินกลับไปยังกระท่อมที่พัก“ข้าไม่อยากบอกเจ้าแบบนี้ แต่ข้าดีใจที่เจ้าเป็นแบบนี้ เพราะมันหมายความว่าเจ้ากำลัง...หึงหวง” เจี่ยนอิงอมยิ้ม“ฮึ!” หญิงสาวแค่นเสียงในลำคอไม่ปฏิเสธทั้งยังไม่ตอบรับ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เจี่ยนอิงรู้แล้วว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ“เอาเถิดเมื่อเราเข้าใจกันแล้ว ข้าสมควรส่งเจ้าไปยังที่พักได้แล้ว หายมาทั้งคืน เชื่อได้ว่าคงเพียงพอให้หลายคนเข้าใจแล้วว่าแผนการสกปรกนั้นไม่เป็นผล” เจี่ยนอิงลุกขึ้นยืนพร้อมกันนั้นก็รั้งร่างเล็กกว่าให้ลุกตามไปด้วย“ใครว่าไม่เป็นผล เห็นชัดว่าข้าได้เปรียบนาง” จูเสวี่ยหลินหรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อในใจนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ “วันนี้คนที่ถูกพิษจะต้องเดินทางไปยังสระบัวหิมะ เช่นนั้นก็หมายความว่าคนที่ไม่ถูกพิษต้องรออยู่ที่นี่ ใช่หรือไม่”“เจ้าจะให้ข้ารอหรือ” เจี่ยนอิงขมวดคิ้วใบหน้าเคร่งเครียดทันที“ไม่มีทางเลือกนี่ เจ้าก็ได้ยินแล้วว่ามันเป็นกฎของหุบเขาไท่หลาง”“แต่ข้าไม

การเดินทางขึ้นเขาเป็นไปอย่างยากลำบาก ใบหน้าของเฉิงเค่อโหยวและเกาหย่งหลิวซีดขาวและมีเหงื่อออกจนชุ่ม ทว่าความรักตัวกลัวตาย ทำให้พวกเขาแม้จะเหน็ดเหนื่อยจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง แต่ขากลับยังคงก้าวตามลั่วเฝิง โดยไม่กล้าหยุดพักแม้ชั่วขณะจูเสวี่ยหลินหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปมองฉีเจิ้งฝานซึ่งรั้งท้ายเพื่อดูแลเฉิงไห่ถัง แม้ว่าเฉิงไห่ถังจะไม่หลงเหลือพิษในร่างกาย ทว่านางเป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอผู้หนึ่ง ให้นางมาเดินขึ้นเขาท่ามกลางความยากลำบาก แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายยามที่หญิงสาวหันกลับมามองผู้เป็นพี่ชายของโฉมสะคราญ และญาติผู้พี่ของอีกฝ่าย จูเสวี่ยหลินพลันรู้สึกหดหู่ยิ่งนัก ก่อนออกเดินทางเฉิงเค่อฉวนย้ำแล้วย้ำอีก เพื่อฝากฝังน้องสาวให้เฉิงเค่อโหยวดูแลให้ดี แต่ดูตอนนี้เฉิงเค่อโหยวคงไม่มีเวลาที่จะห่วงผู้อื่นนอกจากห่วงตัวเองกระมัง“แม่นางเสวี่ย ท่านอยากจะพักก่อนหรือไม่” ฉีเจิ้งฝานเงยหน้ามองดูจูเสวี่ยหลิน เขาเห็นนางหยุดเดินจึงคิดว่านางอาจไม่ไหว“ถังเอ๋อร์เจ้าไหวหรือไม่” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถามหญิงสาวที่ดูเหมือนทั้งชีวิตนี้ จะไม่เคยได้รับความลำบากเช่นนี้มาก่อน ทั้งยังมองนางด้วยสายตาที่แฝงเอาไว้ด้วยความเห็นอกเห็น

“ก็แค่ลูกเล่นเล็กๆ น้อยๆ” หญิงสาวยักไหล่แล้วเร่งฝีเท้าตามเฉิงเค่อโหยว และลั่วเฝิงที่เดินอยู่ด้านหน้า โดยที่นางและคนอื่นๆ ไม่ได้สนใจชายหนุ่มคนที่รั้งท้ายเลยแม้แต่น้อยในยามนี้ดวงตาคมที่แฝงความเจ้าเล่ห์มากแผนการของเกาหย่งหลิววาววับขึ้น สายตาที่จ้องเขม็งไปยังหุบเหวตรงหน้าเต็มไปด้วยแววครุ่นคิด และก่อนที่ใครจะหันกลับมามองเห็นแววตานั้นของเขา ร่างสูงก็ออกเดินต่อไปโดยที่เขาจับจ้องไปยังร่างของเฉิงเค่อโหยวที่เดินอยู่ด้านหน้าห่างออกไปหลายก้าว“ข้าต้องครอบครองตระกูลเฉิงเอาไว้ในมือของข้าให้ได้”เขาพึมพำเสียงเบากับตัวเองอย่างหมายมาด ในใจก็กำลังลำดับแผนการที่จะกำจัดสองพี่น้องตระกูลเฉิง เพราะหากไร้ซึ่งสองคนนี้เฉิงอวี้ฉือผู้เป็นลุงก็จะขาดผู้สืบทอด และเขาซึ่งเป็นหลานคนโปรดก็คือคนที่เหมาะสมที่สุดในตอนแรกเขาอาจแสร้งทำทีเป็นปฏิเสธ เพราะตัวเขาเองก็ต้องสืบทอดกิจการตระกูลเกา แต่หากเขายื่นข้อเสนอให้รวบสองกิจการเป็นหนึ่งเดียว แน่นอนว่าเฉิงอวี้ฉือไม่มีทางที่จะไม่ยอมรับ แรกๆ เขาก็จะเปลี่ยนมาใช้แซ่เฉิงตามธรรมเนียมรุ่นหลังของเคหาสน์ แต่หลังจากนั้นเขาจะค่อยๆ ทำให้ตระกูลเฉิงหายไป จากนั้นก็จะหลงเหลือไว้เพียงตระกูลเ

เกาหย่งหลิวจ้องมองใบหน้าครุ่นคิดของผู้เป็นน้องสาวนิ่ง ก่อนจะหันไปมองตามสายตาของอีกฝ่าย “เจ้ากำลังมองอะไรอยู่” เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าคนที่สายตาของผู้เป็นน้องสาวกำลังจับจ้องอยู่นั้นคือเฉิงไห่ถัง“เปล่าเจ้าค่ะ”“ขอให้จริงเถิด เจ้าก็รู้ว่าเรามีโอกาสเพียงครั้งนี้” เกาหย่งหลิวกระซิบเตือนเสียงเข้ม “หากพลาดเราจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีกแล้ว”“ข้าทราบเจ้าค่ะ ท่านวางใจ วันนี้เราสองคนไม่มีทางกลับไปมือเปล่า เราสองคนต้องมีข่าวดีแน่ๆ” “อืม ข้าจะให้สัญญาณว่าจุดที่ข้าบอกอยู่ตรงไหน เจ้าคอยสังเกตให้ดี หากข้าเข้าใกล้ทั้งเฉิงเค่อโหยวและเฉิงเค่อฉวนในเวลาเดียวกัน เจ้าก็จัดการได้เลย”“เจ้าค่ะ” เกาซือซือรับคำก่อนจะจ้องมองไปยังจูเสวี่ยหลินที่เดินเคียงคู่อยู่กับเจี่ยนอิงนางไม่ได้พูดคุยกับผู้เป็นพี่ชาย เกี่ยวกับแผนการที่นางยั่วยุเฉิงไห่ถัง เพื่อใช้อีกฝ่ายเป็นเครื่องมือในการกำจัดจูเสวี่ยหลิน ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพราะนางมีใจให้เจี่ยนอิง จนถึงกับต้องวางแผนมากมาย เพื่อให้เขาหันมาสนใจเพียงอย่างเดียวแต่สาเหตุหนึ่ง เป็นเพราะนางไม่ชอบให้มีสตรีใดโดดเด่นกว่าตนความสนิทสนมระหว่างเจี่ยนอิงกับจูเสวี่ยหลิน และความโดดเด่นงดงามที่

หลังจากที่รอดูเหตุการณ์อยู่ครู่ใหญ่พายุก็สงบลง เสียงครืนๆ ของเมฆฝนที่ค่อยๆ สลายตัวไกลออกไปทุกที กระนั้นกลุ่มเมฆหมอกที่เข้าปกคลุมก็ยังคงดูไม่น่าไว้ใจทางเดินเล็กๆ ที่หมุนวนขึ้นไปตามแนวผา เต็มไปด้วยหิมะที่พังถล่มลงมา เศษหิมะยังคงไม่แข็งตัวในยามที่สายลมพัดมาก็พากันปริแตก ร่วงลงจากที่สูงไปยังหุบผาด้านล่าง เกิดเป็นภาพความงดงามที่แฝงเอาไว้ความอันตรายพื้นหิมะปริออกช้าๆ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะแหวกหิมะออกมา เนื่องจากพวกเขาโค้งตัวลงรองรับน้ำหนักหิมะที่พังลงมา โดยหลงเหลือพื้นที่ตรงกลางเอาไว้ เพื่อปกป้องหญิงสาวทั้งสาม ดังนั้นในยามที่หิมะถล่มจึงเกิดช่องว่าง ซึ่งเพียงพอที่จะให้พวกเขาหลบอยู่ได้สักพัก และในตอนนี้พวกเขาก็ปีนป่ายขึ้นมาจากช่องนั้นได้สำเร็จในยามได้เห็นถึงหายนะที่พายุลูกใหญ่เมื่อครู่ได้ทิ้งเอาไว้ ทั้งหมดต่างก็พูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองไปรอบกายด้วยความตกตะลึงเสี่ยวเหวินน้อย ศิษย์น้องเล็กที่เพิ่งจะเข้ามาอยู่บนหุบเขาไท่หลาง เขาเป็นเด็กดี ทั้งยังตั้งใจเรียนรู้ทุกสิ่งที่อาจารย์และศิษย์พี่ทั้งสองชี้แนะเขาเป็นเด็กกำพร้าผู้น่าสงสารที่อาจารย์เก็บมาเลี้ยง ความฝันสูงสุดของเขาก็คือการแต่งงานมีลูกสักหลา