All Chapters of ข้าเป็นฮูหยินของท่านมิได้หรือ: Chapter 21 - Chapter 30

ในวันที่มีประกาศผลสอบจวี่เหรินนั้น หยี่หานตั้งใจจะเข้าไปดูประกาศที่ติดเอาไว้ในหมู่บ้าน แต่หว่าอิ๋งที่รู้ว่าวันนี้คือวันแต่งงานของเหว่ยฟางกลับรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน“คุณชายให้ข้าไปดูให้เถิดเจ้าค่ะ ข้าจะกลับมาแจ้งข่าวดีแก่ท่านเอง” นางพยายามรั้งบัณฑิตหนุ่มเอาไว้สุดฤทธิ์“ผลสอบข้า ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตาด้วยตัวเอง เจ้านั่นแหละที่ต้องรอข้าที่นี่” หยี่หานอยากไปดูประกาศด้วยตนเองเขารอผลสอบมานานร่วมสัปดาห์แล้ว และเขาอยากซื้อสุรากลับมาฉลองด้วย หากฝากนางซื้อนางคงไม่ยอมซื้อให้เขาแน่ เพราะนางไม่ชอบเวลาเขาเมามายหว่าอิ๋งเห็นความตั้งใจของเขาจึงสุดจะรั้งไว้ได้แล้ว จึงยอมให้เขาไป“ถ้าเช่นนั้นข้าจะทำอาหารเอาไว้ฉลองกับท่านนะเจ้าคะ” นางบอกเขาเสียงเบา แล้วได้ยิ้มบางๆ ส่งให้เขา อย่างน้อยถึงเขาจะเสียใจเพราะเหว่ยฟาง แต่นางเชื่อว่าผลสอบของหยี่หานต้องออกมาดีแน่“ข้าจะรีบกลับ” หยี่หานบอกนางแล้วเดินจากไปเมื่อไปถึงในหมู่บ้าน เขาเห็นขบวนสินสอดที่ดูใหญ่โต พลางคิดว่ามันต้องเป็นงานแต่งงานของคนที่ร่ำรวยมากอย่างแน่นอน‘หรือจะเป็นเหว่ยฟาง นี่นางรับปากแต่งงานกับลู่ชิงฟงรวดเร็วอย่างนี้เชียวหรือ’ บัณฑิตหนุ่มนึกในใจ เขาพึ่

กัวหยี่หานตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปตัดฟืนมาเก็บไว้ในช่วงหน้าหนาว ในขณะที่หว่าอิ๋งทำอาหารเช้าไว้รอเขากลับมานั่งทานด้วยกันช่วงหลังมานี้ทั้งคู่ทานอาหารพร้อมหน้ากันทุกมื้อ ความสัมพันธ์ก็เป็นไปด้วยดี ทุกอย่างดูราบรื่นจนหว่าอิ๋งไม่คิดว่าชีวิตนางจะมาอยู่ในจุดนี้ได้บัณฑิตหนุ่มที่ตอนนี้รามือจากการอ่านตำราแล้ว เขาดูมีความสุขขึ้นมากกว่าเดิม ไม่มีท่าทีเศร้าเสียใจหลังจากที่รู้ว่าตนเองสอบตกหลงเหลือเอาไว้อยู่จนนางประหลาดใจหยี่หานไม่ได้เสียใจเรื่องสอบมากมายนัก ท่าทีเขาเหมือนแค่เสียดายเพียงเท่านั้น รวมไปถึงเรื่องของเหว่ยฟาง ที่เขาเองก็ดูจะไม่พูดถึงนางอีกเลยรวมถึงเรื่องระหว่างเขากับตัวนางเองก็เช่นกัน หยี่หานไม่มีท่าทีว่าอยากจะชัดเจนกับนางในสถานะใด ทำให้นางรู้สึกหวั่นใจ และไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะในตอนนี้หญิงผู้เดียวที่อยู่เคียงข้างเขาคือนางเท่านั้น‘หรือข้าไม่สำคัญพอที่ท่านจะยกตำแหน่งภรรยาให้’ นางนึกอย่างสะท้อนใจหากแต่ไม่เคยไถ่ถามอันใดออกไป ได้เพียงแค่อยู่ร่วมกันไปอย่างนี้เท่านั้นหยี่หานเองมีหรือจะไม่ไยดีนาง ตอนแรกคิดว่าจะให้นางมาอยู่ร่วมห้องกับตน แต่เมื่อตนเองสอบตกก็ทำให้รู้สึกว่าตนเองไม่ควรดึ

เหว่ยฟางที่บัดนี้นางเปลี่ยนแซ่เป็นลู่ฮูหยินแล้ว นางกำลังคีบอาหารให้สามีอย่างเอาใจลู่ชิงฟงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่นางมิได้โวยวายหรือทำอันใดให้เขาต้องคิดหนัก มีเพียงความเฉยชาที่นางแสดงต่ออดีตสาวรับใช้อย่างเสี่ยวหลินเท่านั้นที่นางแสดงออกอย่างชัดเจน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาอึดอัดใจนักบนโต๊ะอาหารในยามนี้มีเพียงบิดามารดาของเขากับเหว่ยฟางเท่านั้นที่ร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยกันทุกคนรักและเอ็นดูเหว่ยฟางมากที่นางนั้นหัวอ่อนยอมให้สามีมีอนุ ซึ่งตอนนี้เพิ่มมาเป็นสองคนแล้วภายในเวลาไม่กี่วัน แต่สำหรับสาวใช้คนอื่นๆ นั้นก็มีสัมพันธ์ด้วยแต่ยังไม่ยกย่องใครขึ้นมาเป็นอนุอย่างจริงจัง“เจ้าไม่ติดใจอันใดรึเหว่ยฟาง ไยเจ้ายอมให้ชิงฟงมากเพียงนั้น” แม่สามีถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะเอ็นดูแต่ก็ไม่เชิง“หากมันเป็นความต้องการของท่านพี่ ข้าก็ไม่อยากขัดเจ้าค่ะ แค่เห็นท่านพี่มีความสุข ข้าเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย” เหว่ยฟางพูดพลางอมยิ้มเล็กน้อย ทำให้ลู่ชิงฟงนั้นพอใจในคำตอบของนางเป็นอย่างมาก“ข้าเลือกคนไม่ผิดจริงๆ สมแล้วที่ข้ายกตำแหน่งฮูหยินให้แก่เจ้า”“นั่นสิ ตระกูลลู่โชคดีที่มีเจ้ามาเป็นสะใภ้” ลู่กวงหัวเราะออกมาอย

กัวหยี่หานกับภรรยาของตนเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อนำผ้าปักไปขายและซื้อเครื่องเทศไปกักตุนไว้ เนื่องด้วยเกรงว่าหิมะจะตกในอีกไม่ช้านี้แล้วจะเดินทางเข้ามาซื้อของในหมู่บ้านได้ลำบาก“นั่นเขามุงดูประกาศอันใดกัน” หยี่หานมองไปยังกลุ่มผู้คนที่ยืนออกันอยู่ตรงป้ายประกาศ“เมื่อครู่ข้าได้ยินแม่ค้าคุยกันว่าเป็นผลการสืบสวนและตัดสินความผิดของลู่ชิงฟง” หว่าอิ๋งบอกแก่สามีทั้งคู่ตัดสินใจเข้าไปอ่านประกาศนั่นด้วยความใคร่รู้ โดยมีชาวบ้านจำนวนหนึ่งมองหยี่หานด้วยสายตาที่ดูแปลกออกไปหยี่หานอ่านดูคำรับสารภาพผิดของลู่ชิงฟงตามที่ทางการติดประกาศ และไปสะดุดตาตรงที่มีเรื่องของตนเองอยู่ด้วย“ที่ข้าสอบไม่ผ่านเป็นเพราะลู่ชิงฟงได้ติดสินบน ช่างต่ำช้ายิ่งนัก” หยี่หานพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้ง กำมือแน่น รู้ว่าลู่ชิงฟงนั้นหมายปองเหว่ยฟาง แต่ไม่คาดคิดว่าเขาจะใช้วิธีสกปรกเช่นนี้กับตนทั้งๆ ที่ไม่เคยพบหน้าหรือเสวนามาก่อนหน้านี้หว่าอิ๋งขยับเข้าไปแตะแขนของสามีเพื่อให้เขามีสติไม่วู่วามทำอันใดออกไปในตอนนี้“ท่านพี่เจ้าคะ มีประกาศอีกฉบับหนึ่งทางด้านนั้นเจ้าค่ะ” หว่าอิ๋งบอกแก่เขาด้วยน้ำเสียงที่ยินดีเป็นอย่างยิ่งประกาศที่ติดอยู่ข้างกัน ไ

หลังจากที่เหว่ยฟางกลับไปแล้ว บัณฑิตหนุ่มจึงนึกได้ถึงแววตาตัดพ้อของภรรยาแล้วเดินตามหานาง พบว่าตอนนี้นางเข้าไปนอนพักในห้องนอนกำลังหลับตาพักผ่อนแต่ที่ปลายหางตายังมีคราบน้ำตาติดอยู่“ช่วงนี้เจ้านอนกลางวันบ่อยไปแล้วนะ” เขาพูดพึมพำออกมาแต่ก็ไม่มีวี่แววว่านางจะตื่นหยี่หานกลับไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องตำรา จนเวลาล่วงเลยไปนานพักใหญ่จึงเริ่มได้กลิ่นควันไฟจากการหุงหาอาหาร แล้วจึงวางตำราลงเดินไปหานางในครัว“วันนี้เจ้าจะทำอันใดให้ข้าทาน” เขาชวนนางคุย รู้ว่าภรรยานั้นเป็นคนมีเหตุผล คงมิได้โกรธเคืองเขาเพียงเพราะอดีตคนรักมาหาถึงบ้าน เพราะนางคงได้ยินตอนที่เขาบอกแล้วว่าไม่ได้รักเหว่ยฟางอีกต่อไป“ไก่ตุ๋นเจ้าค่ะ” นางตอบสั้นๆ แล้วเริ่มลงมือทำอาหาร“ให้ข้าช่วยหรือไม่” เขาถามนาง แต่หว่าอิ๋งเงียบไม่พูดจากับเขา ทำให้หยี่หานไม่อยากรบกวนเวลานางทำอาหาร“ถ้าเช่นนั้นข้าจะออกไปรอข้างนอกก็แล้วกัน” เขาบอกแก่นาง รอดูว่านางจะตอบอันใดเขา แต่ก็ไม่มีเสียงเปล่งอันใดออกมา ทำให้เขาต้องเดินกลับออกไปอย่างเงียบๆ‘จริงสิ ข้าเคยทำให้นางได้รับบาดเจ็บตอนหั่นผักในครานั้น และนางก็บอกเองว่าไม่ชอบให้ผู้ใดวุ่นวายตอนนางเข้าครัว’ เขาบอกเหตุ